Alle inzendingen over sluier

Venus pulkt aan haar sluier Toont haar vrij, onbestemd naakt Ontbladerd in een diep licht Voller dan een arabesk of een bloem In een gestalte van rauwe rust Daar en dan raak ik verhit Ze strooit begeerte in een versleten ziel Meer dan naakt kan niet Het nu wordt een kristal Glanzend in de ronding van de borst De vloeiende lijn van de bilnaad…

Sluiers van licht en geluid komend uit het niets vol emoties en gevoel omarmen me en behagen me en voelen heerlijk zwoel sluiers zacht en toch hard gelijk een wolk van geluk gevuld met een sprankje hoop vullen de leegte in mijn hoofd en nemen onzekerheid mee op de loop warmte straalt in mijn gezicht en toch voel ik me koud sluiers van…

vol vreugde, in mij pijn als een dubbel evenwicht waar zal haar pijn voor zijn een beeld zonder uitzicht zo vervagen mijn gele beelden als blinkend voelen, horen en zien wat me ooit warm streelde ik heb het ooit gezien hoe kon ik het ook weten vol vragen door het leven kuier door waar te nemen bezeten de pijn over mij als ’n zwarte sluier…

in mij pijn als een dubbel evenwicht waar zal haar pijn voor zijn een beeld zonder uitzicht zo vervagen mijn gele beelden als blinkend voelen, horen en zien wat me ooit warm streelde ik heb het ooit gezien hoe kon ik het ook weten vol vragen door het leven kuier door waar te nemen bezeten de pijn over mij als ’n zwarte sluier…

Alles wat 'artistiek' was, zoals hij het zei, stuitte hem tegen de borst en bleef taboe, zeker voor een meisje. Het enige waar hij in wilde toestemmen was een studie rechten. Hij had altijd graag gewild dat een van zijn kinderen advocaat zou worden. Mijn oudste broer had dat geweigerd en omdat ik een goede leerling bleek te zijn, 'gaf hij mij een kans…

Sluiers van mist Hullen zich om ons De wereld niet toelatend Sluiers van mist Als wit satijn Gevangen in onze liefde De tijd is zó ver weg Alleen ons en niemand anders Sluiers van liefde Omsluiten onze lichamen In zoveel passie Vervullend onze gedachten Sluiers van mist Fluisteren het verhaal Van een liefde tussen ons Sluiers van…

De nacht en de mist vertrouwen elkaar met de stilte als een wens die ik mag verbergen in de schaduwen die mij weerloos volgen wanneer ik niets meer achterlaat dan de gil die ik altijd hoor als ik mezelf weer met nachtmerries vermoord…

Wat te doen als mijn meisie omfloerst met grijze sluier Vecht tegen duisternis en worstelt met onzekerheden? Wat te doen als mijn meisie zoekt naar kleuren Als een fee zonder staf, haar niets meer kan opbeuren?…

herfst is de zoete geur van voorbijgaand bederf een tijdelijk sterven regen klettert uit eindeloze grijze luchten op kale takken ruist op verterend blad grauwe ochtendnevels hullen de bossen in sluiers van tranen traag druipend langs zwartgroene stammen die wachten op de zon…

Een gedicht in vertaling lezen is als een vrouw kussen door een sluier heen.…

De golfslag achter de ribben Neigt naar een roes De verbeelding was dooreengeschud Toen Venus haar lijf verliet Met dat vlees dat vanzelf sprak In een luchtig vertoon van vezels Stof en gestalte vielen samen In de ronde, reine welving van de heup De korrel van het vel De weke weelde Wenkt mijn tintelende vingertop Mijn blik dolt en…

de ochtendoase brengt een sluier om de droom en wordt vervolgens door de koffie teniet gedaan.…

Het gezicht van een gesluierde vrouw mag alleen getoond worden als waarschuwing aan hen die zich niet houden aan wetten. En dan ook het beeld van macht over de gesluierde ziel kan versterken.…

zijn wat je verwacht sluiers doen verdwijnen parel in mijn hart…

Bij de halte van lijn 10 zag ik haar staan ze had prachtige ogen Egyptisch opgemaakt aan haar hoofddoek een dunne zwarte sluier vastgespeld daaronder zat een pleister haar neus in verband verder een lange broek laarzen met hoge hakken van top tot teen blijf ik nieuwsgierig wie haar neus verbouwde en waarom zij die sluier droeg…

en met trillende handen ruk je de sluiers af dappere vrouw!…

De eenzaamheid die alles dekt, de sluier van het zwijgen, het naar de avond neigen, een laatste antwoord krijgen als alles is vervuld.…

Je begroet en kust ze in schemerige sluiers ze blijven korter dan voorheen, maar zoveel hoeft er niet gesproken te worden De hoogzomerse uitbundigheid hebben ze afgelegd vermijden het wijzen op de tijd van aanzwellende koelte Ze verdwijnen in mistig licht stil en langzaam, een subtiel handgebaar wuift ze naar morgen of naar een volgend…

mijn ledematen stil wazig is mijn beeld of ware het een sluier een gedachtestroom. zou je de eeuwigheid kunnen proeven door een innerlijke opheldering van Gods genade...…

Fluisterend roept de dood je Zijn donkere stem streelt je lichaam In zijn zwarte sluiers voorgoed gevangen...…

Sluiers van nevel. In transparante schoonheid dansend op de wind…

De Chador is weggewaaid of opgeheven; de stof van de sluier was te dicht geweven. Mijn ziel ondergaat een luchtige bevrijding……

over de velden liggen grijs grauwe sluiers luchtig gedrapeerd…

loodgrijze sluier bomen legen hun takken van stervende bladen…

zijn uitgebannen De woorden die jij wilt zeggen worden in stilzwijgen afgebroken Niemand kan je gedachten afnemen Deze wereld is alleen van jou Het is een houvast in deze wereld van sluiers waarin je ogen spreken in een stilzwijgen……

Lange baarden en zwarte sluiers brengen meer kinderen over de dijken dan Freudiaanse scharen en betoomde voorhuiden.…

Zacht spreidt de nacht zijn zijden sluier over ‘t zilte water. Ik ruik in ‘t donker de zoute adem van de zee. robE…

Schitterende kristallen als zeepbellen in zilveren sluiers doorzichtig zwevend mijn armen uitgestrekt zoek ik dromen wil ik omvatten jouw werkelijkheid in eeuwigheid.…

ik dans een bloementuin kleuren zingen om me heen mijn sluiers zijn wat nevels de zon verdampt ze een voor een bomen zien mijn naaktheid in het groen en ruiselen verheugd hun takken wuiven want in mij herkennen ze hun jeugd de middag zindert in het driftig zoemen van de bijen geuren vlagen in de wind en op bankjes gaan verliefde…

Ik huilde met mijn tranen een sluier van droefenis. Ik bedekte daarmee mijn dromen, zo dun als vlas. Ik huilde om iets wat bestond in mijn verbeeltenis. Ik huilde, om wat nooit zou komen en wat nooit was.…