Alle inzendingen over snijden

is of niet Zodat ze het snijden zouden laten Ook al zitten ze dan met pijnlijk verdriet…

zij sneed voor mij de boterhammen in ruitjes ik ging gekleed in tweedehands truitjes nu snijd ik voor haar het vlees in stukken en voel de tijd aan mijn hart rukken zo ver weg waren nog die jaren zo ver weg leken nog de gebreken 'zo ver weg' leek zo ver weg 'zo ver weg' komt zo dichtbij zo dicht bij mij (uit de…

Mijn verstand op nul, ogen in het duister, dwaal ik door de gangen van mijn bestaan. Nooit meer zou een scherpe punt mijn lichaam strelen. De schijn, het perfecte meisje van toen, keerde eventjes terug. Maar ineens, mijn gedachten zo helder, ogen staren naar mijn arm. Zelfs mijn fantasie liet mij in de steek.…

ze peuren en peuteren met vingers in mijn geest ik voel hun koude adem ze zijn al eerder langs geweest haken aan gedachten dreigen angst en geven pijn laten me geloven dat je hier niet hoeft te zijn een duik een sprong een stapje meer opzij je gaat zo naar de overkant het is heel snel voorbij ze duwen en dwingen krijsen wanhoop…

Chirurgie is de kunst van het snijden en de techniek van het knopen. Dit laatste wordt nogal eens vergeten.…

een mes in mijn hand, nadenken over dat ene moment. zou ik het nu doen? waarom ook niet, in deze wereld ben ik overbodig, zelfs voor de kat van de buren. bibberend neem ik het mes in mijn hand, en laat het over mijn arm glijden. die ene druppel bloed worden er al gauw duizenden. het gevoel dat ik heb is onbeschrijfbaar, eindelijk heb ik…

de pijn is zoet verlang zo heftig naar snijden en het bloed geef mij het mes dat rust brengt in mijn passie snijd pijn in stukken fijn genieten bloedt vandaag in rode lust ik wil zo graag dat het mes mij kervend kust de pijn is zoet als ik maar heb gebloed…

Ik snijd in dit ivoor de glimlach van een bruid en een prauw om mee te varen en een schouder waaraan ik slaap, en een hand die stil wordt als maanlicht in de witte schilfers ivoor, en een oog, en een mond, en een oor, en een voet voor de dans in het maanlicht in de witte schilfers ivoor.…

Scherpe stukken ijzer snijden en krassen Rode strepen worden zichtbaar, pijn, angst en verbijstering vloeien door elkaar. Helder denken gaat niet meer, armen en benen doen overheersend zeer. Maar snijden is de oplossing niet, ook niet als je geen andere weg meer ziet.…

Geslepen managers moeten oppassen dat ze zichzelf niet in de vingers snijden.…

Ik herinner me terdege hoe het woord snijden mij fascineerde en hoe de betekenis daarvan mij vooralsnog onduidelijk bleef. Wat betekende het toch dat gesteld werd dat de lijnstukken elkaar moesten snijden?…

Zijn akkoorden snijden door me heen Slepen me mee als hij speelt Naar een plaats ergens in de hemel Rustend op zijn melodie…

We ontmoeten elkaar bijna dagelijks en wel vóór de glazen, openschuivende deuren van de supermarkt. Zijn benen steken stakerig uit vanonder zijn zwarte korte broek en ik wijs op het dikke, witte verband waarmee zijn rechterbeen verbonden is en vraag: "Gekneusd of gebroken?¨ "Nee", verklaart hij, "Gesneden". Zijn beide armen zijn vandaag…

nooit gedacht dat liefde zo snijden kon vlijmscherp gesneden hart pijnlijk mijn hart zal nooit meer zijn bewustzijn verliezen…

Zo dicht was de mist je kon het snijden met een slagersmes door de wonden ontglipte de stilte liet geritsel na gekras gesmiespel gegrom van turbines…

Een fel papenvreter uit Leiden die alles wat rooms is wou mijden Heeft ook consequent tot het bittere end het kruis uit zijn broek laten snijden…

Ik vertel het steeds weer Tegen de tranen van het verleden Die door mijn hart snijden Als ijs druppels op een zonnige dag De pijn is er nog echt De pijn van het verlaten De pijn van alleen, alleen te moeten zijn Waarom draag ik je al jaren mee Zelfs al weet ik dat we niet samen horen Zelf als je tegen me roept Houdt mijn hart je nog…

Dromen op de klippen Van de lach om haar snoetje Snijden dwars door me heen Verhang me aan haar lippen een dodelijk ondergoedje Vurig verterend als Acetyleen...…

hij scherpt zijn gedachten aan de randen van zijn geest woorden snijden dieper dan liefde is geweest twijfel in haar ogen aarzeling in zijn stem hij praat nog over “samen” zij denkt enkel nog aan hem…

De maan is een lijk En ligt wit en bloot Onder een laken op het zwarte Plastic van het rijdend bed Ik snijd in de nacht Mijn metalen scalpel zoekt Wanhopig naar het warme ochtendrood…

Moedeloos kijk ik terug, stuk scherven vallen altijd weer anders neer deze keer vlijmscherp ze snijden diepe sneden vooruit met moede schreden vooruit is al wat rest…

En als hij die vervolgens aan zal snijden Vindt hij de vijl wel om zich te bevrijden.…

De kilometerheffing gaat niet door Liever investeert men eerst in asfalt Nu het Kokse kwartje nog in kas valt Is Balkenende daar voorlopig voor Vandaag zal niemand pesten, snijden, kleven Er wordt niet eens een vingertje geheven…

Het rijden hier is verontrustend vreemd; geen snijden, middelvingers, pesterijen, geen bumperklevers, niemand wil voorbij je. Ik voel me dan ook ongehoord ontheemd. Geen auto vóór me, ook geen op mijn hielen, o God, wat mis ik mijn vertrouwde file !…

Scherven praten niet, die snijden...…

De lach verbeten tot een grimas grijnst naar stekels en grijze krullen gebeten door de jaren snijden tanden de tijd in wat ooit een wasbord was ooit was ik hem nu ben ik mij het kind speelt verstoppertje de oude boom buigt…

het gekerm van versplinterend hout en de doffe dreunen van zelfmoordbeton snijden als glas in mijn ijsbevroren gelaat ze kerven diepe groeven door mijn huid ik staar de vlakte in terwijl verkreukte foto’s door mijn vingers wegsijpelen…

Had je maar een mes dan kon je in me snijden. En heel diep in me zou je me zien lijden. Genoeg gedachten en tranen maak me maar snel weer dicht. Zo wordt al het leed onttrokken aan ieders gezicht.....…

Waarna de moppentapper met succes Verklapte: om de bochten af te snijden! Sinds gisteren ziet men er niettemin In België de humor niet van in…

Al vrees ik dat ditmaal geen enkel snijden de olie-industrie en Bush kan scheiden.…