Twee ouden van dagen, een man en een vrouw, betraden de stationsrestauratie op Utrecht Centraal. De schuifdeur was maar heel even open geweest. Toch brachten ze aardig wat tocht mee, deze bezoekers. Ze gingen zitten aan een tafeltje bij het raam. Hun jassen bleven aan, een verkoudheid had je zo te pakken. Als het al geen longontsteking was.…
Nog steeds wacht zij met instappen als ze vervolgt: “En óók nog een derde mevrouw, die nog eventjes bij de stationsrestauratie naar de wc moest.” Ik zie het gezicht van de chauffeur betrekken. “Daar kan ik niet op wachten. Ik had al weg moeten zijn.” – “Niet heel eventjes?” protesteert de vrouw. Haar teleurstelling dringt door tot diep in de bus.…
Een daaropvolgende persoonlijke ontmoeting vond plaats in een stationsrestauratie. Trien had over de telefoon uitgelegd hoe Jop hen kon herkennen. Volgens haar eigen beschrijving was Truus een lange lijs, zo'n schonkig type. Denk aan het tekenfilmfiguur Olive, de vriendin van Popeye.…
Dat was uit de tijd dat Gerard nog dacht dat elke triviale gebeurtenis het waard was om voor het nageslacht vastgelegd te worden: een mislukte treinreis naar het zuiden, een gesprek met een vreemde op een regenachtig perron, de exacte prijs van een kop koffie in een stationsrestauratie.…