Alle inzendingen over teder

maak m'n wonden open vul ze met je liefdestast de pijn zal wel blijven maar je hebt me verrast ik kan weer blij zijn ik kan weer lachen ik toon weer mijn emoties maar doe voorzichtig het ligt nog zo teer ik ken ze nog niet precies…

uitgewisseld verdriet of wellicht juist daarom vrijden we met elkaar in een traag moeiteloos tempo een bevestiging van ons leven van onze liefde voor elkaar Zolang het soepele ritme voortduurde was er geen sprake van dat de grens tussen de feiten verzinsels werkelijkheid en fantasie vervaagde alles teruggebracht tot wederzijdse tederheid…

Mijn Hand Raakt teder de jouwe Eenzaamheid is verdrongen Geen gevaar Jouw hand Raakt teder de mijne Ik zie in hoe mooi de liefde wordt bedreven…

nauwelijks voelbaar is de aanraking van jouw huid met die van mij gelijk een lichte bries die mijn naakte lichaam streelt op een zoele zomeravond nog net voelbaar zacht zo zacht… jouw huid tegen die van mij…

Ontloken zich doorlopend haar jeugd tienergevoelens heel pril dient zo’n eerste keer speciaal te zijn heel uniek en vooral toch teder doch zij werd door een “volwassene” denkend aan alléén dat ene als gebruiksvoorwerp hard gillend doorboord Gekrenkt haar ziel gebroken een jong hart Een leven voor altijd vermoord…

Dit hart is glans en schaduw - vol tederheid en licht, maar ook soms aardedonker en met de ogen dicht. Dit hart moet levenslang dan het doen in vreugd en pijn, maar ook met licht en schaduw wil het voor jou er zijn.…

Een hart dat teder leeft en zich laat raken, hoe moeilijk dit bestaan ook is, een stroom van licht en duisternis, en zelf gekwetst zijn en gebroken. Een hart dat mensen ziet, zich laat beroeren, hoe zwak de krachten ook maar zijn en zelf niet dapper in de pijn, maar ontoereikend, ja ellendig.…

jij streelt speels, raakt mij amper aan in de palm van mijn hand de intentie is diep en voelbaar de warmte die ons beiden overmant…

Binnen je gedachten gevangen ontkleed ik geheel mijn ziel ontleed ik vrij en onbevangen jouw soms pijnlijke beelden Vast maar teder omhels ik jou met al mijn twee armen in een poging het vochtig zilt uit je ogen te verarmen In alle oprechtheid schenk ik je met al mijn liefde volledige geborgenheid…

Stilte draagt en stilte vraagt, brengt je bij de ander; stilte breekt de dadendrang, weeft een kleed van tederheid, vult een vreugdebeker; stilte dekt de dagen toe, doet de wolken zingen; stilte wil ook jou met warmte zacht omringen.…

Tederheid strelend als een zachte hand Kriebelend in je nek Met vleugels die zo kwetsbaar zijn Als een jong vogeltje Een afstand niet te overbruggen Niet waarneembaar Werelden van mij verwijderd Onzichtbaar gebleken Als een mens met gevoelens Hunkerend naar alles Wat eens zo mooi was Verlang ik naar jou…

Geplukt uit een der velen dwingend doch niet ruw trekt hij haar uit witte lakens tijd is hier en gekomen het serene wordt haar ontnomen Hij vlijt haar teder neder vingers beroeren haar zacht trillend onder warme adem liggend vlak gespreid zoals zij op hem wacht De pen dringt zich aan haar op beroeren doet pijn vergeten brengt haar…

Doof ben jij voor lovende woorden van zonden ben jij je alleen bewust al stammen die uit een ver verleden van toen ik jou nog niet had gekust jij spookte door de zware hoofden van slapeloze geliefden van weleer legde bij hen jouw vragen neer de dwazen vroegen, kregen meer mijn lippen op jouw grote mond voelen de volheid van jouw kus zo…

Weet niet of je ademhaalt, je voelt warm aan in het licht van een straatlantaarn, dat door de gesloten gordijnen schijnt, om je mond waarvan ik alle ruimtes en grenzen ken Vannacht werd ik wakker en keek ik je aan terwijl de onrust zich zette in mijn hart en met het kijken weer langzaam verdween Zo maakte jij mij als nieuw in een droom…

Jouw warme lippen verdrijven alle kilte kussen zacht stilte…

Hoe zal ik u in mijn kamer noemen als gij schreiend uw mond drukt aan mijn huid als gij stamelend man wordt in al uw zoenen tederheid zal ik u noemen.…

ich, herumirrend mit beinah geschlossenen augen halb sehend, über ihren verletzbaren leib hat sie unweigerlich mich aufgesogen mit ihrem verbliebenen sein umhüllt von weissen gelegten roben…

wandering about with almost closed eyes half seeing over her vulnerable body she has inevitably sucked me down into her remaining existence wrapped into a white layered gown…

Het was alsof zijn verklaring haar verlost had van alle schuldgevoel en verantwoordelijkheidsbesef en het gaf haar een huivering van genoegen, dat ze nu een andere kijk op zichzelf had gekregen. Nieuwe perspectieven gingen voor haar open, bevolkt met gezichten van vele mannen, van wie ze niemand hoefde te gehoorzamen of zelfs lief te hebben.…

Toch ging in de indrukwekkende majesteit van haar pijn zijn diepste wezen zonder voorbehoud, bijna seksueel tot haar uit. Hij wilde haar in zijn armen sluiten zoals hij zo dikwijls Nicole in zijn armen gesloten had en wilde zelfs haar fouten koesteren, omdat ze deel uitmaakten van haar werkelijke wezen.…

Hou je niet meer van tederheid? Ik ben een oude zak. Zij vindt mij vies. Het is gedaan. Och, laat me toch slapen, hou de kop toch dicht.…

Ik zie ons de bitterkoude wind weerstaan staande daar op een paar planken hout Je neemt in die van jou mijn hand Ogen blikken Ik volg je glijden volledig vertrouwd in tedere slagen Eenmaal beneden ontdooit de kou met een innige kus…

Over doorgestreepte tranen en uitgegumde tijd; schrijf ik de dag die vloeit uit mijn dromen, schets ik met verlangen jouw ogen in mijn zicht.…

Voor mij weet ik teder en bedenk dat ik niet anders wil dan oranjerood ondergaan in je armen.…

waarom is het achter ons duister en voor zo licht en warm de schaduw zit niet aan de zonkant wij lopen langzaam richting zon aan de voorkant smelt de warmte ons lichaam innig tot tederheid in de schaduw van onszelf schuilen wij voor de zengende verschroeiende zon teveel tederheid kan pijn doen…

Ik las ooit een boek van ene Lemaire over de tederheid en dat was pure herkenning. Er smeulde een heleboel fysieke behoefte aan lijfelijke warmtedeling in mij, maar dat vervloekte gereformeerde milieu had me buitengesloten.…

Je speelse flonkerende blik Die me zacht gevangen hield Al mijn bewegingen streelde Met innige honger bezield Je lieve krullende glimlach Die kittelend alle verhalen omhuld Uit mijn mond warrig gesproken Met vertederend geduld Je omhelzing in sluier verweven Met warmte teder beschermde Door kille kwetsbare levensmist Pijnlijke…

Zoals gordijnen draperen als ze dichten liggen krullen als een pauwencanto gestreept over zucht en rondingen gesleept tussen ademsnood door laverende lichten die wazige ogen niets meer ziend vertellen - bewogen achter wilde tochten verdiepen - van en in de overgave waar ze pas in sliepen huiveren als de tintelende waaier blijft kwellen…

Veilig lig ik in je sterke armen Zacht als dons als een veer zo licht Teder gevoelig en vol met emotie Streel jij liefdevol mijn gezicht De kaarsjes rond het bed gezet Geven een warme intieme sfeer Je lippen die mij beroeren Vragen steeds meer en meer Onze lichamen innig verstrengeld Je liefkozingen zo teder en fijn Het gevoel van liefde…

Gedreven in de val van je hart Weerloos voor onbepaalde tijd Opgeslokt door je verschijning Verdronken in blinde verliefdheid Gevallen voor je lieve woorden Je tedere lach om je mooie mond De heerlijke passievolle nachten En de dromen die ik bij jou vond Geraakt door je kwetsbare kanten Je ogen vol van warme bruine gloed Een blik laat…