Alle inzendingen over tiger woods

pag. 13: Eten bij Zwethheul (Rotterdam) € 70; met wijn > € 100 pag. 14: Kerstavond Lekkersingle man € 75 pag. 15: Spinning: 30.000 centra wereldwijd met 125.000 instructeurs pag. 16: Valkenburg Fietsarrangement € 180 pag. 17: Tiger Woods gaat een golfresort voor VIP’s bouwen in Dubai pag. 18-19: Homorodeo’s in Amerika (hetero’s welkom…

Net als die Tiger Woops, die ik tijdens het zappen in de iets te lange dweilpauze in het openbaar zag biechten. Zonder pastoor, want hij past net niet meer onder die jurk. Hij had er zo’n spijt van dat hij zijn lul niet in zijn broek had kunnen houden. Dan kun je toch maar beter de ballen uit je broek schaatsen……

Mijn misère verdampt bij die van the Tiger Lillies. Spotify attendeerde me op hun nieuwste album: The Story of Franz Biberkopf. Maakte eerder ooit de grote Russische schrijvers de romanticus in mij wakker, the Tiger Lillies werden mijn gids naar de duistere uithoeken van de menselijke ziel.…

Maar niemand zegt Tiger, zoals een Duitser het zou zeggen. Het duurt heel lang voor ik begrijp waar ze het over hebben. Niet over Ticher, of zoiets. De boot op de terugweg heet Tiger en is vernoemd naar de bunker. “Welkom op de taiger”, zegt een stewardess. Taiger, ze spreekt het uit op z’n Engels.…

Op aanraden van je vriendin, de volkszangeres Anne Patricia Briggs, richtte je in 1965 de folkgroep The Young Tradition op, samen met Royston Wood en Arielle Heather Wood.…

heeft Woods zich bijvoorbeeld van golf vergist?…

Als de zon en maan tezamen zijn, En de sterren zachtjes zingen, En op aard alle mooie dingen, Samenvallen in een rijm. Dan zal ik dansen, Dansen, walsen, zingen, springen, Springen dwars door het heelal, Alleen maar om dat ene te vinden, Vinden wat ik toch nooit vinden zal.…

de zilveren stralen van de maan schitterden zachtjes op de tekenen van mijn verdriet in de gouden zonnestralen verschenen de lijnen die jij bij mij achterliet nu zijn de tranen gedroogd de lijnen vervaagd maar de pijn is gebleven, al zie je die niet…

de stilte galmend in mijn oren de wind zacht fluisterend door mijn haar de bomen zingen een lied wat alleen ik kan horen dus blijf ik daar zwijgend staan mijn handen op de bast van een berk zoekend naar het echte leven de gouden stralen van de zon beroeren haar ook al is het dan maar even als ik achter een rots, de zon zie verdwijnen…

hoe kan ik je vertellen wat ik voor je voel wat je bij me losmaakt zie je waar ik op doel ik wil dit niet kwijt deze vriendschap deze tijd ik ben zo bang dat als ik je vertel wat ik voel dat je geen idee hebt waar ik op doel ik wil het je vertellen ik wil het nu echt kwijt vertellen dat ik van je houd voor eeuwig,ja, altijd…

de stilte galmend in mijn oren de wind zacht fluisterend door mijn haar de bomen zingen een lied wat alleen ik kan horen dus blijf ik daar zwijgend staan mijn handen op de bast van een berk zoekend naar het echte leven de gouden stralen van de zon beroeren haar ook al is het dan maar even als ik achter een rots, de zon zie verdwijnen…

de stroom des levens is als een eenzame rivier je komt zoveel tegen maar je ziet het niet tot hier tot het punt van herkenning een nieuwe stroom langszij een samenvoeging van twee levens dit gaat nooit meer voorbij als twee rivieren samen niet meer te onderscheiden waardeer je de kleine dingen laat je je leiden door de stroom des levens…

licht en donker een eeuwen oud gevecht de zon strijdend met een schaduw strijdend om het recht de wereld te veroveren licht en donker beide zijden van mijn hart vreugde, toch verdeeldheid ergens binnen heerst de smart van het verliezen van jouw licht het licht wat jij wegnam toen je mij verliet is vervangen door een schaduw verduisterend…

gouden haren, als stralen van de zon blauwe ogen waar ik zo in zwemmen kon het niet geloven toen ik zijn liefde won dat een jongen als hij zoveel van mij houden kon nog steeds dat diepe ongeloof zijn ogen starend in de mijne mijn hele lichaam, diep verdoofd ik ben voor altijd de zijne dan opeens zijn zachte hand zacht strelend over…

Tijger loopt door het bos. Een zachte wind brengt de geur van het voorjaar met zich mee, en fluistert zacht door zijn vacht. Zijn grote poten lopen geruisloos door een dikke laag mos. Zijn ogen glanzen en lijken een licht te verspreiden dat van binnenin lijkt te komen. Zijn staart zwaait loom achter hem aan. Hij spitst zijn oren als er ver naast hem…

ik groet de koning met gebogen hoofd een serene stilte de stemmen geroofd de zon nog onder mijn ogen gericht op de koning der bomen nog buiten het licht een aarzelend fluiten heel even, heel zacht betekend het einde van de stille nacht het koor zwelt aan het duister verdwenen de angsten ver weg de wonderen beschenen…

met je ogen vol van pijn zag ik je staan het ergste vond ik nog dat ik dat had gedaan ik wilde je niet kwetsen ik gunde je geen pijn ik gun je best een leven ik wilde alleen verlost zijn ik wilde weg van alle leugens weg van jouw donkere hart toch kan ik het niet helpen dat ik geef om je smart ach jongen, wacht toch niet op mij ga…

leg je oor te luister op een eeuwenoude rots hoor het stampen van paarden hoeven niets, en zijn heel trots leg je handen in het zand voel het eeuwenoud gevecht van het water met de rotsen voor het steen haar tijd beslecht richt je ogen op de wereld voortgekomen uit dit wonder bedenkt dan eens een wereld zonder deze aarde, steen en rots…

spreid mijn vingers armen wijd vang de dromen om me heen van de mensen, die als vlinders overal even komen kijken dromen die op alles lijken toch apart zijn en alleen begrepen worden door de mensen die moeizaam sparen tijdens hun lange leven de vele jaren alle dromen op een rij zorgvuldig weggeborgen achter luiken in het hart soms komt…

Je stem vervaagd langzaam Je woorden vallen zachtjes neer Op het zachte mos waar wij zaten Aan de oever van mijn meer Je schaduw vlucht voor me weg Mijn handen grijpen in het niets Starend naar de oever van mijn meer Zie ik alleen mijn eigen fiets…

Kleine handjes grijpen krampachtig Naar het rood bevlekte gras Zoeken houvast tussen de stenen Slaan in doodsangst van zich af Kleine handjes, gebald tot vuisten Ogen dicht om niets te zien Mondje heel stijf dichtgeknepen Als ze stil is, heel misschien… Kleine handjes, rapen voorzichtig De resten van een rok bijeen Mond nog steeds stijf…

Geheven hoofd, verkrampte handen Scheldt in stilte naar de maan Hoe kan die zo sereen blijven branden Als al mijn dromen zijn vergaan Verworpen in de duistere diepten Onder de spiegeling van de maan De groeiende cirkels reizen over het water Een bleke afspiegeling van wat is geweest Mijn cynische blik glijd niet veel later Naar de plaats…

Een teder zachte windvlaag Bespeeld met eeuwenoude kunde Een fluister lied voor het slapen gaan Op de stralen, die als snaren Zacht ontspringen aan de maan…

Huilend om het duister verleden Vallen zware regendruppels Langs mijn uitgestoken armen Als stille getuigen naar beneden Zingend over stille wateren Fluistert de wind over mijn meer Hoor hun troosteloos lied in de stilte Vermanende woorden strijken zacht neer Draai me langzaam van hen af Kijk niet langer terug naar het duister Regen en…

als longen zonder lucht als een vis zonder water als een vogel op de vlucht voel ik mij nu niet veel later gescheiden van mijn vleugels beroofd van mijn verstand geen greep meer op de teugels bij ons afscheid aangeland…

Zacht geruis de wind onder mijn vleugels glijdend naar de horizon Kijk nog een keer om duistere vormen vervagen als ik me een weg baan naar de zon…

Gefluisterde woorden die alleen met gespitste oren en een open hart te horen zijn brengen ongevraagd een warme gloed naar mijn wangen waar stille tranen zich langzaam een weg naar beneden banen…

Ongesproken woorden Galmen in mijn hoofd. Als ik kijk Naar de verhalen Die zijn ogen laten zien Ik hoef niet te horen Om te luisteren Kan het voelen Heel misschien…

(voor Vivienne Haigh-Wood Eliot (1888 - 1947)) Jij bent geboren als Vivienne Haigh op 28 mei 1888 in de Knowsley Street in Bury, Greater Manchester, aan de Irwell rivier. Jouw moeder was Rose Esther Robinson (1860 - 1941) en jouw vader was Charles Haigh-Wood (1854 - 1927), een kunstenaar en lid van de Royal Academy of Arts.…

In maart 2004 verscheen hun vierde album 'Rise and Fall', met een adembenemend mooi titelnummer 'Winter', 'Bearer of the Flame' en 'Queen of the Woods'. Dit laatste lied begint met fenomenale harpmuziek, waar ik een zwak voor heb, en de goddelijke stem van Elisabeth wordt hier eens niet overstemd door de symphonische muziek.…