Alle inzendingen over verle

Vanaf november 1988 vormde jij met Vera Evushkina het duo 'VerLen' (Verlaine). Jullie zingen liederen gebaseerd op gedichten van dichters uit de Zilveren Eeuw en hedendaagse, Russische dichters, buitenlandse dichters en spirituele poëzie.…

Vandaag las ik dat de Gezondheidsraad Bepleit om ’s nachts de straatlantaarns te doven Die ons van onze duisternis beroven, Wat kennelijk de volksgezondheid schaadt. Dus sprak ik somber tot mijn therapeut: “Doe alsjeblieft meteen dat licht weer uit!”…

Stille nachten vol van donker, stervend geluid van het verkeer, sterren met hun ver geflonker en O, ik mis mijn lief zozeer Kale tijden vol van smarten, stervend geween zonder verweer, twijfels maken mij verward en O, ik mis mijn lief zozeer Lange dagen vol van wachten, stervend beeld dat ik vereer, 't eenzaam steelt mij alle…

Wanneer ging het millennium nou in? De een weet zeker: al een twaalftal maanden Is onderhand dit nieuwe tijdperk gaande, De ander ziet vandaag als het begin. Maar welke grens er ook is overschreden, Toch komen wij niet los van het verleden.…

Jouw tedere ogen kijken me verlangend aan En met hetzelfde verlangen beantwoord ik jouw blik Jouw zoete lippen vinden zonder enige twijfel mijn mond En met dezelfde vastberadenheid beantwoord ik jouw kus Jouw zachte handen strelen vol gevoel mijn hele lichaam En met datzelfde gevoel beantwoord ik jouw gebaar Jouw lieve…

Als ik gelukkig ben komt dat gevoel door jou Als ik geloof is dat enkel en alleen in jou Als ik verliefd ben voel ik vlinders voor jou Als ik een leven wil opbouwen is dat een toekomst met jou Als ik een droom beleef is dat een droom over jou En als ik van iemand hou is dat alleen van jou…

Jij laat mijn dromen weer leven en mijn gedachten zweven Jij laat mijn hoop weer groeien en mijn hart zacht gloeien Jij laat me voelen dat ik leef en beseffen dat ik om jou geef…

Het feit, dat de meeste Nederlandse fietsen geen werkende verlichting hebben, maakt het onmogelijk te vermoeden, dat een van de meest belangrijke Nederlandse werkgevers oorspronkelijk als een gloeilampenfabriek is begonnen.…

nog rolt de zee met voeten in de branding en ruist zijn oeverloze stranding godverlaten staart de lucht uit wolken die de zon slechts grijs doen schijnen de streep van horizon laat diepe troosteloosheid in een verre bui verdwijnen want ik heb jou gevonden in de korrels van het zand jaren sloegen stuk aan strand jij geeft mij…

Samen voetballen in de tuin Samen rennen op het strand Samen eten in een duur restaurant Gewoon samen lopen hand in hand Alles gehad wat ik maar wilde Jullie leven zuur gemaakt Maar het ook de moeite waard gemaakt Denk nog vaak terug aan die mooie tijd Zo trots als ze waren op hun kleine meid Ik ken jullie nu al zo lang En veel zijn we…

niet omhelst door dromen in eenzaamheid voel jij gelaten wat er ooit was een liefde in handen niet meer dan een wens ontglipt aan het leven verdween jouw lach…

waar in scharlaken rood duizend vergane rozen hun kleur de wereld bedekt in velden verloren dromen zal de pijn van ongeschonden doornen menig hart doorpriemen in hun strijd met de dood sluimert de nacht in de tuin der helden kleurt weer een roos scharlaken rood…

Je kent het wel, Zoet zweven die beestjes rond, In alle kleuren en alle maten Soms echt niet meer gezond Je loopt over straat, Zonder dat je je voeten voelt Je blik in het oneindige, Een gevoel wat maar door je buik heen kroelt Ik gil tegen de vlinders in m´n buik dat ze niet steeds dezelfde rondjes moeten vliegen Maar als ik er geen gehoor…

Kristal raakt de ziel in een mythische reis naar de top. De godin draagt het leven in haar hart waar groei de stilte draagt. Ervaar het binnenste van de aarde. Herinner het eiland van naam, betreedt het heilig land of ga op in de nevelen der vergeten tijd.…

In de passie van mijn liefde Ligt duistere eenzaamheid verscholen In de kracht van hart Staat waakzaamheid paraat In het duister van de nacht Loop ik, alleen rond te dolen In het heetst van de stad Ligt mijn passie dood op straat In de straten van mijn stad In de steegjes van mijn hart Struint een vrouw heen en weer En maakt mij wezenloos…

ik dans een bloementuin kleuren zingen om me heen mijn sluiers zijn wat nevels de zon verdampt ze een voor een bomen zien mijn naaktheid in het groen en ruiselen verheugd hun takken wuiven want in mij herkennen ze hun jeugd de middag zindert in het driftig zoemen van de bijen geuren vlagen in de wind en op bankjes gaan verliefde…

de droom vervloog toen ik de beelden zag in het vluchten van mijn handen mijn hart bevroor ik rilde angst en woede knarste tanden blote voeten dansten om de scherpte te vermijden voelden messen dieper snijden staal verkleurde rood de schaduw werd steeds lichter in traag bewegen stolde dood ik zag het wenken van je hand mijn…

Nooit zul jij zijn Wat je had kunnen worden Doordat je je hart het zwijgen oplegt Moeilijk te verwoorden Zo ontzettend onbaatzuchtig Zo begaan met haar geluk Je hele wereld draait om haar Het maakt nu langzaam stuk Wat wij samen hadden En wij wij hadden kunnen zijn Alles wat nu over blijft Is een gevoel van verlies en pijn…

Vlindertjes Vrolijk en vrij Dwarrelend Ergens binnen in mij Kriebelend Een heel fijn gevoel Jij kent het Weet wat ik bedoel De oorzaak Voor die vlindertjes in mij Die oorzaak Ja, dat ben jij !…

was ik maar als was in een mand dan kon ik lekker liggen blijven in geur van zilt bezwete lijven verbleekt door zon, geschuurd door zand was ik maar als was aan een lijn verblindend zou ik naar je zwaaien kom dichterbij, ik wil je aaien verleidend intensief robijn frisse wind door al mijn draden warmend licht bespeelt mijn huid nog niet…

Omgeven door zalige warmte Genietend in een veilig cocon Hoor je gedempte geluiden Buiten die zachte, vochtige bron Ineens is er gestage druk Verharden zich de weke wanden Langzaam word je weggeleid Van wat jou lang zo teder omspande Een ruimte die te nauw is Perst je lichaam pijnlijk samen Weg is het ontspannen gevoel Waar angst en schrik…

Nooit zal ik aan jullie wennen Jullie weten niet wie ik ben Of wat ik ben Jullie willen me niet kennen Zo voelt het als jullie tegen me praten Ik voel me alleen en klein Jullie hebben me verlaten Ik heb er genoeg van om alleen te zijn Ik ben niet sterk genoeg om op te bloeien Tot een sterk persoon uit te groeien Het zal mijn tijd nog wel…

ik heb de bergen gezien de grieks-romeinse steden hoorden hun gebeden naast het westerse bargoens maar ik liep terug door eeuwenoude straatjes vond in de tijd de gaatjes naar het leven toen zag de groene schaduwrijke binnenplaats die vandaag de rust van morgen binnen laat het klassiek profiel dat zacht amandel oogt de blik…

elke traan weerkaatst haar glans in het verdriet van vragen waar ooit een antwoord lag ze omhelzen de pijn in jouw glimlach ontstaan alles was leven niets, zou vergaan tot het zuchten gehoord jouw toekomst vertaalt de dag na morgen niet meer haalt…

Omdat je vreemden niet meer vertrouwt ben ik je middelpunt geworden het enig licht waar je verloren geest zich nog op richt Je maakt de vreemdste dingen mee waar ik aandachtig naar luister en terwijl mijn hart bloedt speel ik jouw schimmemspel dapper met je mee Soms word je wantrouwig en door boosheid beheerst dan probeer ik steeds…

(opgedragen aan zijn afwezige verloofde Christina van Erp, met wie Hooft 3 maanden later in 1610 in het huwelijk zou treden.) Gezwinde grijsaard die op wakkre wieken staag* De dunne lucht doorsnijdt, en zonder zeil te strijken* Altijd vaart voor de wind, en ieder na laat kijken, Doodsvijand van de rust, die woelt…

Sluit eenvoud in je armen, beperg egoïsme, verlang weinig.…

De avond valt het is stil in mij Ik zit hier voor me uit te staren Ik voel alleen het kloppen van mijn hart En laat al mijn gedachten varen Eens was ik die krachtige vrouw Geestig, verassend, gelukkig en blij Totdat ik in jouw doolhof ben beland Het begon allemaal in het begin van mei Mijn liefde groeide met de dag Zo hevig en ongekend…

Zondagmiddag, rust maakt me weemoedig Even uitwaaien op het stille verlaten strand Het gemis maakt me zo emotioneel en leeg Het gevoel wint steeds weer van mijn verstand Nooit gedacht dat alles zo weinig waarde had Dat je ooit mijn liefde en vriendschap zou weren Het vertrouwen dat ik had is zo geschonden Ik wil mezelf nooit meer zo laten…

IJsbloemen Verdwenen opgelost verloren Mijn liefde onze band Mist ontneemt mij elk zicht Brengt mij gevaarlijk dicht bij de rand Ik doe mijn ogen dicht Uitgeput van het huilen Jij dendert door mijn hart En veroorzaakt diepe kuilen Mijn blik is veranderd Zo anders als voorheen Gebroken groene glans Waarin jouw beeld verdween Mijn…