Alle inzendingen van P.C.+Hooft

Wanneer door 's werelds Licht* de blindgeboren jongen Gezicht verkreeg, hij stond verwonderd en bedeesd. Beweging, verwe*, stal van plant, van mens, van beest Verbluften zijn gedacht' en liefelijk besprongen. Voorts: sloten, torens, schier ten hemel hoog gesprongen, Het tijd-verdrijf van 's mensen onderwind-al-geest; Maar de zienlijke…

Als de Zonnegod slaat met zijn gulden teugels Komt zijn hand, schitterend omhoog uit de zee Zijn uitgespreide haardos van levend goud, waarmee Hij nare angst, en slaap, en onware dromen Van mensen hun lichaam wegstrijkt, en berg, en bos, en bomen En steden vol mensen, en velden met het vee In duisternis verdwaald, op hun plaats terug…

Lieve lichte* Leonoor, Ik en hield u daar niet voor, Als ik lieve lichte zei: 'k Meende uw oogjes allebei: Niet, dat, in hetgeen ik sprak, Al te dubble waarheid stak. Op de ene avondstond Zeide mij uw schone mond: Liefste, lievre heb ik geen. 's Andre avonds zegt gij: neen. Zinnetjes te wispelziek*, Ziet of uw gepluimde wiek Andre reên…

minnaar: Galathea, ziet de dag komt aan. Galathea: Neen mijn lief, wilt nog wat marren*, 't Zijn de starren, Neen mijn lief, wilt nog wat marren, 't is de maan. minnaar: Galathea, 't is geen maneschijn. Galathea: Hoe, 't is nog geen één geslagen, Wat zou 't dagen? Hoe? 't Is nog geen één, 't en kan de dag niet zijn. minnaar…

Wrange Amaril, zal min niet murwe meuken* Uw hartje rauw, eer ’t ouderdom* beklimt En van de borst maakt een gordijn vol kreuken, Die ’t elpenbeen* nu tart, hoezeer het glimt? Hoe lang zal nog de blinde schutter* borgen* Uw wilde ziel die schopt de minnezorgen? Uw wilde wil die nooit en proefde ’t kwijnen* En willig wee*, dat innerlijke snijdt…

Leonoor, mijn lieve licht, Voor uw oog de zonne zwicht Met haar blonde stralen, Die gans niet, in mijn gezicht*, Bij zijn glorie halen. Vonken, foelie* aan die git*, Gitjes met uw gouden pit, Bliksemt niet zoo fellijk Dat het hart, dat u aanbidt, Te eenemaal verwellek'. Lieve Leonoor, gij moordt, 't Harte dat u toebehoort, Met die…

Amaril, had ik haar uit uw tuitje*, ‘k Wed, ik vleugelde het goodje*, het guitje, Dat met zijn brand, met zijn boog, met zijn flitsen, Land tegen land overeinde kan hitsen En beroofde de listige stoker Van zijn trots, zijn geschut en zijn koker. Of en had ik maar een van die vonken Die daar laatst in uw kijkertjes blonken, ‘k Plantte ze boven…

Vluchtige nimf, waarheen zo snel? Galathea, wacht u wel, dat uw vlechten niet en hechten met haar opgesnoerde goud* onder de takken van dit hout. Wakkere nimfe, wendt en ziet eens terdeeg van wie gij vliedt, sneller dan de herten van de honden, die ’r* met open keel volgen tot hun achterdeel*. Immer* en volg ik u niet na met begeerte…

Schoon nimfelijn, ach mind' je mijn*, wat zoude ik al versieren* om naar mijn wens deez’ ledentjens zo welgemaakt, te sieren. Met blinkend goud of paarlen zoudt gij voelen ras belasten uw halsje zoet, zo kraal als bloed* daarom niet beter paste. Ik zoude u kleên* met keursjes reen* van lichte verwen* blijtjes, die zouden staan geschilderd…

Zal nimmermeer gebeuren* mij dan na deze stond de vriendschap van uw ogen, de wellust van uw mond? De vriendschap van uw ogen, de wellust van uw mond, de gunste van uw hartje dat voor mij openstond. Zo zal ik nochtans blijven u eeuwig onderdaan*; maar mijn verstrooide zinnen*, wat zal hun anegaan*? Mijn zinnen mogen* zwerven de…

Aan de Joffren* Anne en Tesselschae Roemer Visschers gesonden naer* haar vertreck vanden huijse te Muiden, in 't jaer 1621, spreekt Orpheus* met sijn stem en vinger Maeckte eertijdts den* boomen voeten, Datse* bij gekroonde* stoeten Liepen nae* den soeten singer. Ist dan vreemdt, dat ick verslinger Op uw speelen, Op uw queelen, En loop achter…

Des middags steekt de Zon, die zoet is als het daagt*, Zo wast* der Minnen brand*, hoe men ze langer draagt. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - dag wordt neemt toe Liefdesvuur…

Mijn lief, mijn lief, mijn lief; zo sprak mijn lief mij toe, Dewijl mijn lippen op haar lieve lipjes weiden. De woordjes alle drie wel klaar en wel bescheiden Vloeiden mijn oren in, en roerden ('k weet niet hoe) Al mijn gedachten om staag malend nemmer moe; Die 't oor mistrouwden en de woordjes wederleiden. Dies ik mijn vrouwe bad mij klaarder…

Klare, wat heeft 'er uw hartje verlept* Dat het verdriet uit vrolijkheid schept, En altijd even benepen verdort, Gelijk een bloempje, dat dauwetje schort*? Krielt het van vrijers niet om uw deur? Moogje* niet gaan te kust en te keur? En doeje niet branden, en blaken, en braên Al waar 't u op lust een lonkje te slaan*. Anders en speelt…

(opgedragen aan zijn afwezige verloofde Christina van Erp, met wie Hooft 3 maanden later in 1610 in het huwelijk zou treden.) Gezwinde grijsaard die op wakkre wieken staag* De dunne lucht doorsnijdt, en zonder zeil te strijken* Altijd vaart voor de wind, en ieder na laat kijken, Doodsvijand van de rust, die woelt…

Sonnet ‘Mijn lief, mijn lief, mijn lief,’ zo sprak mijn lief mij toe, Dewijl mijn lippen op haar lieve lipjes weidden. De woordjes alle drie, wel klaar en wel bescheiden Vloeiden mijn oren in, en roerden ('k weet niet hoe) Al mijn gedachten om, staag malend nemmer moe; Die 't oor mistrouwden en de woordjes wederleiden. Dies ik mijn vrouwe…

Soo scherp van smaeck, soo soet van name! Spraeck-vormers, eij, hoe gaet dat t'same? 'Kweet niet hoe 't andere verstaen, Ick proev'er niet Most*-aerdighs aen. * most= (nog niet volledig gegist) druivensap…

In de bladen van een roosje Vindt gij, o mijn zoete Troosje, Kleene gift. Waar' zij zoo groot Als de gunst, te kleen een doosje Waar' de gansche wereldkloot.…

Nijdige Tijd, waarom is 't dat gij u versnelt Meer dan gij zijt gewoon? Laat gij het u verdrieten Dat ik de Hemel van Liefs bijzijn mag genieten? Wat schaadt u mijn geluk dat gij u daar in kwelt? Een grijsaard zijt gij, Tijd, en proefde nooit 't geweld, Van 'tgene, dat ze Liefde en zoete Weerliefd' hieten. Helaas, de tranen blank over mijn…

Zydy van minnaers smert een onverzaedlijck vraetjen, O Min? so gaet het my noch al voor wint voor stroom, Hoe naeu men waect mijn lief met grendelslot en boom, Ick stae noch niet met u in 't alderquaedste blaetjen. Ghy komt en steeltse my door 't aldernauste gaetjen, En buyten moeyten van mijn slapend' lichaem loom, Voer dyze lieflijck by…

Wanneer de Vorst des lichts* slaat aan de gulden tómen Zijn hand, en beurt omhoog aanzienlijk* uiter zee Zijn uitgespreide pruik* van levend goud, waarmee Hij nare angstvalligheid, en vaak*, en creple drómen* Van 's mensen lichaam strijkt*, en berg, en bos, en bómen En steden volkrijk, en velden met het vee In duisternis verdwaald, ons levert…