Alle inzendingen over weelde...

Zij opende de poort en liet mij delen van haar weelde... Dansend in haar ogen groeide de boom. Haar bloesem, ALS VOORJAAR DE LIEFDE, geurde de kamer, terwijl katzwijm op de loer lag in werkelijk alle hoeken van haar majestueuze suite.…

Omdat ik wil ontsnappen aan het daaglijks leed dat leven heet, kijk ik naar elf miljonairs die een balletje trappen. Opvallend daarbij is dat dat elftal minder gekleurd is dan anders, maar wel meer spelvreugde heeft. Onbaatzuchtig gaat men voor elkaar (understatement, als je zo veel verdient kan dat), geen gebrei via het middenveld, maar tik tik tik…

opengaan Tot al de spraakloze gedichten Der hemelse gezichten, Had ik verwacht uw dageraad: 'k Had u verwacht zoals wij beiden In dit geduld zonder verwijt En onvoorwaardelijk verblijden God wachten op zijn eigen tijd, Wij twee die samen daaglijks deelden Van liefdes boom de vrucht zo scherp en zoet, En proefden in haar nasmaaks sidderende weelde…

wat moeten ze toch weer naar welke zon, naar welke zee die betrouwbaar is zucht naar bruine huid niet zwemmen tegen golven in maar optimaal genieten bezeten en verzwolgen door hun zonnegod, zijn zij de Tsunami allang alweer vergeten alleen de Noordkaap staat nog open ijzig zoeken zij voorbij getroffen volk naar nieuw vakantieland…

Het liggend blauwe met zijn vrouwezeden strekt zich en lacht met de uitdove weelde verflauwend tot het niet veel meer verscheelde van warmte en wolken die het maken heden.…

Ik was aan u, gij waart aan mij, wij waren elkander voorbestemd van den beginne; nooit mocht ge in 't leven smart of weelde ervaren die niet bij mij weertrilde in ziel en zinnen!…

Had ik maar haar warmte en weelde bewaard? Toen kon geen vloedgolf ons splitsen en dansten we op talloze tonen.…

Wij weten weinig van de weelde, maar we weten dat weelde niet meer wederkerig is. Immers na de paartijd gaan de vrienden huiswaarts blauw geschminkt als een onweer en somber. De liefde leeft niet van de mens alleen. --------------------------------------- uit: 'Gedichten', 1971.…

Jaloersheid is de weelde van de schamelen.…

zielsgelukkig baadt zij in soberheid ondanks alle weelde om zich heen…

Niets is zo rijk als de onuitputtelijke weelde van de natuur. Ze toont ons alleen oppervlakken, maar - ze is miljoenen meters diep…

Bij het aanbreken van de Dageraad Is de waas Verdwenen Jij en ik echter Trotseren De weelde van de Werkelijkheid en Weerstaan de Rest…

enkel de zoute zeewind proeft nog van de lagen ooit nog witte verfdagen en maakt haar onbemind hij slaat haar nog af en toe de blinden in het aangezicht ze huivert dan de vensters open tot alles in haar voegen kraakt anders is er niets dat haar nog raakt haar jaren zijn al lang verlopen…

(voor Robyn Rihanna Fenty (20 februari 1988)) Je bent geboren in Saint Michael op Barbados. Je Ierse vader Ronald Fenty is een magazijnbeheerder in een kledingfabriek en je moeder Monica Braithwaite is een gepensioneerde accountant en Afro-Guyanese. Je bent hun oudste kind en je hebt twee broers, Rorrey en Rajad, twee halfzussen en een halfbroer…

Ook de gelukkige worden droever, Want zij zijn voorgoed voorbij: Kussen, weelden, woorden van vroeger Zijn als een dode vrucht in mij.…

Zoudt ge weelde vragen toch Van die schaam'le dingskens...? 't Zijn geen rijke kind'ren..., och, 't Zijn maar vondelingskens...…

een ware weelde schiet knalgroen uit de bladoksels van de tuin springt vermetel door het takwerk heen als niet te stuiten paarden zonder ruiter die ik nu temmen moet nog voor de herfst het eerste goudblad schouwt.…

In gedachten ben ik bij je Dus kom in bed en vlij je Tegen mijn warme, zachte lichaam Dat zich naar je vormt Het is hier heerlijk knus Ik voel je adem en je keiharde Buikspieren Wat een weelde Om zo te liggen genieten Alleen en toch samen.…

zie de man op de zwarte berg in silhouet - goud in zijn handen de schittering doet zijn ogen glanzen te veel weelde voor zijn smalle polsen een plons zilver cirkelt door de bruine poel…

Ik kan mij niet van U bevrijden, er bloeit niets in mijn steen dan Gij, de oude weelden zijn voorbij. Maar niets kan mij meer van U scheiden.…

Kunnen zijn benen deze weelde dragen? Ik vrees dat Argentijnse dictatoren qua zitvlees altijd nog het beste scoren.…

sport warmt bloedloze tenen zijn hoofd ligt prinselijk op de diamanten raket weelde slaapt zachter zijn kartonnen maat brengt een teug wodka uit zijn winkelkarretje in ruil voor een sjekkie het sneeuwt zo mooi…

stilte valt op blauwe lucht uiteen adem weeft een hoog verlangen blauw boven wolken tronen wit je dromen tonen in de weelde van het minnen wonen de hemel op je lippen strooien.…

Want, dacht ze niet zonder ironie en rechtop in de spiegel: aanschouw mijn leden, aanschouw mijn weelde, mijn heupen in het middaglicht - deze luxe, daar kan hij toch geen nee op zeggen?…

IJlt tegen, Hem tegen, Met zang en groet, Die weelde brengt en zegen En kracht in 't jong gemoed. Plant meien op zijn wegen; Werpt kransen vóór zijn voet - O Zomergod, gegroet! ----------------------------------------- meien: met groen versieren…

’T en is een groot geheim; ik zeg ’t een iegelijk: ’K zag heel Europa in rust van vreugd en weelde dansen, Bleef ieder met het zijn’ tevreden: namelijk, Daar moesten in de wereld noch Turken zijn, noch Fransen.…

Van ver over de wereld zijn beelden, Van mensen in and’re cultuur, Van rampen en heerlijke weelden, Maar allemaal hetzelfde op den duur.…

ontwijk me niet maar kijk me aan open met zachte hand de deuren van verdriet en zie hoe het na jaren met mij is vergaan spreek dan de woorden uit waar ik al een poos zo hevig naar verlang en blijf ik maak het grote bed op voor een hoogstandje geluk en na die pure weelde laat ik je als de liefste gaan…

over het groene gras bij de brug waar ik jouw schittering las zittend rondom jouw bloeiende weelde kleuren mijn gedachten waar je mij een wijze les leerde groen gras niet langer bruin vijver van geluk achter in mijn eigen tuin…

Wanneer het ijzer gloeit te midden in de kolen, Bevochten van de vlam, en in het vuur verholen, Dan buigt het als een was, maar raakt ’t in het nat, Straks* heeft 't wederom zijn harde aard gevat*. Hoe dwee* is ons de ziel, wanneer gewisse* slagen Ons treffen aan de geest, of in de leden plagen! Wij leven naar de tucht zo lang de roede slaat…