Alle inzendingen over woordloos

Dogma’s zijn tijdgebonden verwoordingen van een Waarheid die woordloos en tijdloos is.…

Wees rustig blijf kalm als een woordloos gedicht dat onleesbaar vult het wit van onschuldig papier. Refrein na refrein zingt het zijn lied van de leegte van het eeuwig slapen van het onhoorbaar zijn.…

De schijnbare apotheose van een woordloos voortschrijdend mysterie.…

Hoop is 't gevederd ding hoog in de ziel gezeten dat zingt een woordloos lied; 't wil van geen zwijgen weten, en in de storm gehoord ken 'k zoeter klanken niet.…

stoïcijnser heb ik je ogen niet gezien kwetsbaarder liet jij eerder nimmer intuïtief weten waarheid zijn het woordloos schermen laat mij triest spelen herdenken en ik ik ken en rust…

vreemde ogen spreken waarheid dwingen woordloos haar respect niets gelogen geven klaarheid worden niet boos onbedekt vreemde handen vormen zinnen dempen krachtig haar verdriet vragen branden diep van binnen ... maar de vreemde antwoordt niet…

Ogen stralen verdriet machteloos zie ik de pijn woordloos lees ik leegte wanhopig voelt het gemis krampachtig verscheurt het behouden tijdloos in verleden gestruikeld over zinnen gevallen in diep duister wentel ik mij in eindeloze leegte…

Een andere dichter heeft het eens rakelings gezwegen in een ademtocht klankkleur zonder betekenis, Want alles van liefde immers is woordloos. Hier leg ik dan maar de taal ter ruste, hopend op vrede.…

Zacht en aaibaar is haar huid en koud; gehakt, geraspt, gepolijst schreeuwt ze woordloos naar wie maar naar haar wijst.…

Heel even was de hemel daar woordloos sprak liefde de taal van morgen ongebonden vrij kun je niet bezitten nooit bezitten mag liefde vrij zijn of is verbondenheid zonder ziel eenzaamheid kan houden van de schreeuw verstommen van verlangen naar jou koud, zo koud ...…

Zo woordloos verdwijnen, maakt je ver van mij vandaan. Zonder jou, rest mij kwijnen. Ik voel je, ik mis je, zo verscheurend hard. Eens word je gevonden. Berustende stilte, omrand met smart.…

ik droom je vergezichten omdat dichtbij te pijnlijk is oog in oog verbrand ik levend zoek je hand diep in het land raak de rotsen voel je stromen in steen weet ik weer van je dromen woordloos daden stellen omdat gedachten moeten aarden en hun eigen oordeel vellen…

in de stilte wordt zichtbaar wat zuiver is ik spreek niet over kilte maar van rust in een woordloos gebaar woelige stromen drijven naar de zee waar ik in de ontluikende kim een groeiend vertrouwen omhoog zie komen in die stilte van rijzend genoegen waar zand en water komen en gaan vertelt mijn ziel dat eb en vloed mij altijd al…

Smelt wat zich aandient, ontbloot zich De aarde, bevriest wat zich heeft Besloten: Een woordloos ik, opgesloten in Het ritme van de winter.…

Zachte vingertoppen raken oprecht vertrouwen terwijl tederheid gedachten kust ogen tonen woordloos in zichtbare rust vriendschappelijk optimisme terwijl geheimzinnigheid de koestering van dromen glimlacht blozen wangen samenzijn de stilte maakt zichtbaar in rustig gebaar wat zuiver is nog steeds fluisterend waaien voetstappen…

halve zinnen lief, als ik zeg dat jij altijd en dus ook ‘s ochtends vroeg en dat ik omdat jij en wij samen nooit genoeg dan weet je nooit of het wel maar dan jij prachtig in je vel wij hebben genoeg aan halve woorden zeggen stil zwijgend vaak het meest vinden dat hele zinnen storen vieren stom, woordloos ‘t grote feest dus, als…

ik zag de ogen van de schreeuw haar blikken woordloos van verlaten de laatste stap brak af bewegingloos ervaarde ik haar zwijgend praten een mokerslag die mijn gevoelens niet ontzag die mij verwondde tot in de diepste gronden maar ik loop door nee struikel over al die sprakeloze monden vol aangeprate zonden door schuld gestild…

Zwijgend staat zij aan de rand van het meer waar rimpelloos wateroppervlak verdronken zinnen laat verdwijnen in bodemloze klanken verankerd in het uiteindelijke weten Verloren in het lege nachtelijke niets terwijl het duister tranen naar de morgen stroomt overspoelen hete golven woordloos verlangen naar het onbegrensde van het minnen Fluisterend…

waar je staat zag witte nevels de mistige horizon kussen in de koude stilte van morgen voelde hoe onze banden braken toen jouw ogen mijn waarheid raakten doodlopend trok ik mijn cirkels recht kwam dwalend hard op mijn bek terecht woedend trapte ik jou van mij af terwijl ik nog altijd veel om je gaf verstikkende liefde een woordloos…

Zij begint de dag zonder vragen heel haar wezen straalt het uit zij is een vrouw zonder lagen koud en kil, geeft geen geluid Zij roept de morgen stil binnen verscheurt de afgelopen nacht zij houdt van hem, zonder beminnen krijt woordloos om stille kracht Zij zal de middag niet meer voelen zoekt voorbij de zon naar een regenboog zij ziet…

geluid wil jou en stilte om me heen ik zie je lippen spreken voel je stem, liefde kan door het lawaai zo breken ik raak je en mijn handen zeggen wie je bent de warmte zal ik nooit vergeten je ogen lachen een gezicht vol feest, je kussen zijn nog nooit zo stil geweest je opent in een warm onthaal passie fluistert in bewegen woordloos…

Alleen 't verwijt, maar woordloos, blijft mij vrij; De trots, hem eenmaal door een enkle blik Te zeggen: 'Dit ben ik, en dat zijt gij.' ------------------------------------------------------------------ uit: Atlantische balladen van Hendrik de Vries (1896-1989)…

ik zag het schreeuwen in je ogen je mond het zwarte gat dat woordloos open ging en groter werd, de wanhoop die toen aan me vrat je nam je wereld mee van zwijgend handenreiken de korte liefdeblijken in het weten van elkaar we golfden en pasten wisten van tweeduizend jaar geschapen als een paar in wissels van de tijd ontspoord en…

jij kent magie tot in je vingerspitzen woordloos laat je mensen praten in een druk gesprek hun comfortabelheid ligt in jouw reiken omdat de woorden in hun ogen eigen waarheid blijken het zijn geen marionetten je wilt hun zinnen niet naar jouw hand zetten omdat je eindeloos eerlijk bent het eigen van de ander steeds erkent…

hun dank voor jou kwetsend schudden ze hun hoofden fluitend jouwden ze je uit je wilde ze meer warmte geven maar ze schreeuwden je de kou ogen blikten slechts jaloers zijn woorden haakten in je hart pijn die je toen voelde leek alsof de wereld je vergat leegheid kijkt naar binnen ijlheid zuigt aan laatste lucht niet meer weten woordloos…

straat waar een bordje vol verleiding voor de kinderoogjes staat 'k voel het ventje even dralen daarom kijk ik wat opzij zie zijn bruine oogjes stralen hij kijkt van het bord naar mij even duurt mijn niet begrijpen doch dan flitst het door mijn brein drie jaar jong en nu al weten hoe hij hier met mij moest zijn door zijn blik en woordloos…

Wanneer ik sterven zal, vol dagen en vol lasten, met, aan mijn tafel, de twee-broederlijke gasten: Liefde die glimme-lacht en Troost die woordloos treurt, - zij zien mij beiden aan bij lange wissel-beurt aan 't laatste levens-maal dat wij gezaêm genieten en laten, uit de kelk van hunne handen, vlieten het welkom-water, dat het stof der reize…

Jij tintelt al mijn zinnen raakt mij woordloos aan maakt mij warm van binnen laat mij tollend naast je staan neemt me mee in draaiende wielen kijkt door mijn ogen om je heen samen een gedachte, twee zielen verbrijzelen we steen voor steen al is het pad soms slingerend raken wij elkaar wel eens kwijt boven aan het duin is het end vinden…

de liefde in je ogen voel de warmte van jouw blik raak elke keer weer diep bewogen door die éne intense klik ik voel kleine zonnestralen licht en warm, soms heel dichtbij roep heel zacht, kom mij nu halen ik heb je lief schat, vrij met mij ik weet, gevangen in jouw armen dat dagen eindeloos zullen zijn nachten zullen ons omarmen woordloos…

zwijgend kijkend oog naar oog, woordloos wordt niets misverstaan, beminnen verloopt hier simultaan, ware liefde behoeft geen betoog.…