Alle inzendingen

Rechtvaardig noemt men ons rechtssysteem, want iedereen heeft gelijke rechten. Hoe rechtvaardig is het dan als álles waar we voor moesten vechten, met de grond gelijkgemaakt wordt? De zorginstellingen, ziekenhuizen, ziekenfondsen, verzekeringen, pensioenen, álles moet worden aangepakt! A...

Je bent als pure chocolade, zoet als marsepein verstopt in een lade, ik wou dat ik dat laatje mocht zijn. Je bent als een veren kussen, zo zacht als dons, je kunt alle vuren blussen, behalve dat vuurtje van ons. Ons vuur dat blijft laaien, nog hoger dan hoog. De vlammen grijpen en graaien,...

Samenpakkende wolken Mijn spiegelbeeld aan mijn zij Me overgevend aan de cadans Glijdt het landschap aan me voorbij Een landschap vol herinneringen Schaamte waar ik nooit aan wen Dagdromend over vroeger En wie ik uiteindelijk geworden ben Mijn eindstation is onbekend En ik wil ...

ze stropt het zeewier tot een strik, verzwelgt en opnieuw verguld in een zilte omslag rustig kabbelend in de schoot van haar moeder verdrijft ze de zoete wind en hervindt zich steeds

Ze leest de woorden uit haar hoofd als een groot boek met grote spanning die mijn kinderjaren weer doet blozen Ik pak ze op en verdwaal weer - met zichtbaar genoegen – in een magische wereld gecreëerd door verhalen uit een wijze mond Een stem klinkt ver … ik zweef nog net tus...

Toen een van Trix' adviseuren Werd gevraagd de troonrede te keuren Riep hij stevig "O hel" Die troon zie ik wel Maar van rede valt niets te bespeuren

Je zwijgt tegen mij, geen woord op het scherm stilte aan de telefoon mijn hart kermt. Je sms blijft weg mijn fout heb ik gemaakt, Maar het zwijgen van jou is wat mij het meest raakt.

De slaap komt, het lichaam leeg. Was ik gordijn, dan ging ik dicht zoals de steen altijd, dan hing ik als gewicht aan klok tik tak, dan steeg het bed in een mum van pijl mijn gaap in. Binnen gaat de bedstee open, mijn gedachte spelt het lichtruim - een hooiberg richt zich naar de vinder: ...

Roerloos blijft ze zitten, in het oog van haar orkaan verdwaald in de verhullende mist die niet meer optrekt Ze blijft steeds schreeuwen maar niemand wil verstaan figuren, gestalten, woorden... zo verdraaid en verrekt En terwijl het gevoel verlamt en de herinnering dooft negeert ze onbekende ...

je glimlacht en je loopt voorbij zomert op je laatste benen schijnt verleidelijk naar mij bruin gebrand met zon van lange dagen je kijkt me herfstig aan je ogen vol met vragen we dansen branding golfen passie deinen lust ik koester warm je lichaam tot de maan je zachtjes kust nu ...

Nog één keer scheen de zon haar warmste stralen Bij wijze van ovatie op hem neer Waarna een bruuske omslag van het weer Een tranenbui op Tilburg neer deed dalen De kanker heeft het van de man gewonnen De herfst is in mijn stad abrupt begonnen

Een boekenwurm van amper tien hield niet van treintjes of lego niet van ravotten of sport zien ook prietpraat lag hem niet zo. Hij zat 't liefst in de bibliotheek boekwerken te verslinden als iemand sprak of keek kon hij zich flink opwinden. Tot...iemand naar hem lacht een boekenwurm z...

De beste manier om je echtgenoot iets te laten doen is te suggereren dat hij er misschien te oud voor is.

zoals je daar ligt je aarzelende glimlach net ontwaakt op je gezicht je klamme haartjes plakken tegen je hoofd vochtige loomheid nog half verdoofd ik til je uit bed dicht tegen me aan ruik ik jouw zoete warmte en blijf even zo staan een moment van ons samen stil en sereen intens houden...

De nacht zal ons verstoppen en beloven wat we fluisteren met de woorden die elk licht laten verdwijnen met de blijdschap dat we zonder dromen nog steeds verdwaald zijn.

verbaasd, verdwaasd compleet tot een standbeeld verstard sta ik in uw aangezicht te kijken kleine golfjes hoop stralen van mijn erts de hemel in nu aangewakkerde hoop het lood smeltenswarm geworden is jouw ogen openen me een boek waarin onbekende tekens over zijden bladen dansen de g...

Ik ben - nog meer dan van strand en van golvenzee, waar ik al zolang on- stuimig van houd – helemaal weg van de avondzonsondergang, met al zijn warmte van geel en van goud.

Het verzinnen van een goede smoes getuigt vaak van meer respect dan een eerlijk antwoord.

Uit het studentenleven III Horrible, horrible, most horrible Eenmaal had ik zeven vrinden, Bloemen in mijn levensgaard, Die ik tot een krans mocht binden Om mijn hoofd en om mijn haard. Luister, en, van één tot zeven, Zeg ik in een bondig lied, Waar zij allen zijn gebleven, Wa...

Een humeurige merrie in Greven Beroofde een springpaard van 't leven Die wilde zomaar Een veulen van haar En toen heeft ze 'm een hengst gegeven

paden lopen aan weerszijden niemand aan je hand of arm je kunt links, je kunt rechts soms onderbouwd, soms op gevoel je maakt een keuze en trekt er lering uit maar de keuze die je maakte die was geheel vrij

als het eerste zonlicht mijn dromen verjaagt haar zachte stralen dageraad maakt weet ik mijn dagen overspoeld door geluk te beleven als roes liefde in vervoering jouw glimlach breekt zonlicht als spiegelend kristal brengt dromen tot leven droefheid in verval vult kleurloze dagen ...

Nu ik jou daar zo zie lopen Nu ik jou daar zo zien staan Zie ik met mijn eigen ogen Wat ik jou aan heb gedaan Nee, ik wil je niet vergeten Ik wil je nooit meer kwijt Ook al heb ik fout gezeten Ik zeg het je dat het me spijt Maar wil je me vergeven Ook al doet het zoveel pijn Want zo k...

Zijn ogen, helder.. als blauwe diamanten ik was de planeet om een prachtige zon Winterwarm hand in hand, zonder wanten de liefdevolle evolutie van onze oorsprong Blauwe ogen.. omgesmolten, glanzend staal de stervende planeet draait om dode zon Mijn liefde gever blijkt 'n wrede kannibaal pi...

Er was eens een kanarie, die wilde op safarie, maar, toen een ouwe zeur dat las riep hij dat geel geen schutkleur was.

in haar kern is iets dat hard en taai elke storm weerstaat veerkrachtig buigt zij als het holle riet soms waarschuwt ze mij dat zij op het randje staat beveelt mij dichterbij omvat mijn haar en trekt tot zij weer rustig wordt hoe moet dat nu ik kaler en breekbaarder verdor? zie ik in...

Ik ben wie ik ben, geen hoop, geen verwachten. Ik sta middenin, geen troost, wel minachten. Een ruimte vol strijd, een mens zonder eenheid, een misleiden en vernederen, een gevecht, geen waarderen. Een zacht smeken, krachten die ontbreken. Een stilte is reeds begonnen, een stem gaat h...

Krakend in de ochtend strompelt stram de oude man. Z'n ogen echter stralend, Jeruzalem gonst, z'n hart bonst. plaagstootjes van de tijd, meer accepteert hij niet. Luistert naar de bellen, voor hem z'n levenslied. De bus zal zo wel komen, evenzo zijn tijd. Het gebeurde in z'n dromen...

Blaadjes vallen als tranen, bomen nakend tot op de tak Een bed van bladeren verstomt mijn voetstappen Zonnestralen gevangen tussen 't kalende warm gekleurde bos De geur van de herfst doet mij naar adem snakken Grote sponszwammen schieten als "paddestoelen" uit de grond...

adem schuurt uit het duister dat zich ingehouden had een kat legt zich ten volle ruste geen mens, niets voelt zich aangetrokken op dit tijdstip nu, als de klokken de tijd doden