Alle inzendingen

Morgenster, ben je nog wakker? Blijf je vandaag aan de hemel staan? Verlicht je elke stad en akker? Wanneer moet je slapen gaan? Slaap je wanneer de zon gaat schijnen? Of wanneer het haantje kraait? Doe je je licht uit, of ga je verdwijnen? Voel je hoe hard de wind nu waait? Ken je de zo...

In een gezelschap wordt vaak over alles gesproken, behalve over datgene waarvan allen het meest vervuld zijn.

Vergeten en vergeven komt makkelijk over de lippen, maar ik kan het niet want deze wonde liefste, is tot op het bot gegaan. Het zien van je lijden doet ook mij pijn, zodat we dan -in ons verdriet- toch weer met z'n tweeën zijn. Kom, neem afscheid, ga nu maar morgen moet het -na...

De lach op jouw gezicht is de inspiratie voor mijn gedicht. De lijnen in je gelaat vertrekken. Sommige krimpen, sommige strekken. Je gezicht wordt al rapper steeds en steeds knapper. Je mondhoeken trekken in een krul, je lach is spontaan en o zo gul. Zelfs je ogen, die lachen mee, mooi diep...

een vallende ster geeft je een wens voor morgen maar denk niet te ver

ik stuur je honderd rode rozen op een kaart de afstand tussen ons zouden ze niet overleven daar onze verliefdheid wellicht wat bedaart nimmer heb je me meer liefde kunnen geven jij stuurt mij een ontzettend lange brief waarin je schrijft me te missen maar helaas vraagt om net als jij te zoek...

Over de fairway slierten witte nevels van de afgelopen nacht Op het glad geschoren gras glinsteren de kristallen zacht. Vaag zichtbaar aan de hemel nog een volle maan Sta wat voor me uit te staren, moet m´n eerste slag nog slaan Genietend van het ochtendgloren en de warmte die al voelbaar is ...

De zee maakt gedwee.

Ik ben onderweg ga niet meer en moet nog komen tussen realiteit en dromen. Ik ben in de tussentijd.

T'en zijn de Joden niet, Heer Jesu, die u kruisten, Noch die verradelijk u togen voor 't gericht*, Noch die versmadelijk* u spogen in 't gezicht, Noch die u knevelden, en stieten u vol puisten*, T'en zijn de krijgs-lui niet die met hun felle vuisten De rietstok hebben of de hamer opgelich...

Ik voel me rot en ook weemoedig. Wat nog niet eens begonnen was, is nu al aan zijn einde gekomen... 't Was ook nog zo pril en fragiel, als was het een lampenglas... Maar ook opgelucht door de genomen beslissing, want niets geeft zo'n goed gevoel, als een genomen besluit... Diep...

Mijn moeder, mijn vriendin Altijd zijn we samen, altijd een team binnen ons gezin En slaan we ons samen overal doorheen Als je eens wist hoeveel ik van je hou En hoe ik je bewonder En al die kleine dingen van jou Maken je zo bijzonder Je kan altijd op mij blijven rekenen Met wat je ook ...

Lieve woorden stokken in mijn keel... "Het spijt me schat" is zelfs te veel Elementaire dingen, basis van liefde opgesloten in mijn hoofd Verward in vele woorden, gesmoord door mijn gedachten... ZWIJG IK... Niet in staat te geven: liefde ben ik opgesloten in mijn hart Harde woorden, ve...

Een olifantje dat beslist niet veel van werkwoordsvormen wist bekeek het slurfje eens wat nader dat ze geërfd had van haar vader Ze vroeg zich af of ze die slurf nu erfde, ierf of misschien urf...

Je denkt het allemaal te weten, je voelt de controle en de macht, schijnt even te zijn vergeten, wat er nog altijd op je wacht. Er zijn genoeg stemmen, in je hoofd die je vertellen, dat je een beetje af moet remmen, en jezelf niet zo moet kwellen. Voor de spiegel ga je staan, de moed o...

Wanneer ik je zie wil ik mij warmen helemaal verdwijnen in je armen Wanneer ik je hoor mooie woordjes en zinnen wil ik fluisteren en je totaal beminnen Wanneer ik je voel zie je sterretjes in m'n ogen een lach om mijn mond deze vertelt ongelogen Dat ik je wil op dit moment hier ...

laat me rusten in je bron van nachtelijke stilte laat me drijven in je bron van stille liefde laat me zuchten in je bron van lief geluk laat ons leven zachtjes stromen en meeschommelen met de wind laat ons een hemel verzinnen zoals alleen maar kan, een lentekind maar laten we vooral o...

Groen zover het oog kan zien en nergens ook maar een kleine heuvel. Grazende koeien en schapen bovendien, en wij, samen in een heerlijk gekeuvel, wandelen de dijk op, warm in de zon. En in de schaduw van een molen kijken we getweeën naar de horizon, waar meeuwen door het luchtruim dolen. ...

Donkerblauw: een Frans pakje Gauloises. Lichtblauw: een Nederlands pakje Gauloises. De Franse Gauloise is losser gestopt, maar pittiger dan de Nederlandse. Trek een Franse Gauloise uit een pakje en je leest meteen: Gauloise. Trek een Nederlandse Gauloise uit een pakje. even wachten tot ...

ik jaag op je in nauwe stegen waar de zon geen donker ziet, het ondoorzichtige gebied van handen die zich vliegensvlug verrijken ik zit je op de hielen voel je tussen roekeloze zielen, zie hun ogen glanzen door een mooie actie van je lijf ze weten dat je altijd bij hen blijft hand...

De levensader van ons natte land, Die dreigt nu langzaam zo maar droog te vallen, We zien in veel voorkomende gevallen, Veel fietsen liggen op de droge kant. De Duitsers doen geen water in de Rijn, Zodat wij zien waar onze fietsen zijn.

links van mij de golven rechts van mij bedolven onder zand de krant van dagen terug boven mij de meeuwen onder mij het eeuwenoude land het strand schuurt zacht mijn rug achter mij de jaren voor mij jouw haren in de wind verblindt de zon mijn ogen van mij is de kust in mij heerst...

Hoor een gillende stilte Schaduw van een vallende hemel Pijn Gevoelloos hart Geest Gekwetst Ziel-loos? Voel een uitgedoofde zon Versmoord, donker licht Gloeiende tranen van eindeloos gemis

Ik zit alleen in een kamer een ommuurde kamer. Rondom mij is het stil. Binnenin voel ik de kilte die binnendringt en zich langzaam verspreidt over m'n hele lichaam. Ook m'n ziel wordt aangetast en bezwijkt. Heel langzaam voel ik de warmte uit m'n lichaam en geest ...

Kokende lava Bruisend water Een warme gloed Contrasten Door de stilte van het lawaai binnenin kom ik tot rust

Het leven is als een puzzel, je krijgt er steeds stukjes bij. Niet altijd past het in elkaar maar vaak genoeg pas jij bij mij. Jij bent de schakel tussen alles, het past nu maar op één manier. Misschien dat dit gedeelte afkomt, dat doet mij dan veel plezier. Maar ook dit is maar een st...

Dit is examen doen: duizend energieseconden lang uit evenwicht aan gene zijde de doodsrivier: een rij verlegen tafels zonder kandidaten En ik, vanuit doodleuk volwassen zijn schrijf hen vast in de lijnen van mijn hand, opdat wij samen zijn. Daarna kunnen de tafels aan de kant.

Hoe betrekkelijk is ons leven We krijgen het even te leen Toch blijven we maar streven En haasten ons overal heen We zullen pas echt afremmen Aan het eind van ons bestaan Ons leven daarop afstemmen Zodat we zo door kunnen gaan En als een leven dan gestopt is Niet langer meer in bruiklee...

Wispelturig, ongedurig. Zoekend, tastend, dwalend gaan in de wirwar van ’t bestaan. Twijfel, hoop, illusie, strijd, ontgoocheling, onzekerheid... De emoties die het leven spanning, zin en inhoud geven.

de dood is als sterke drank zij voert je mee tegen wil en dank ze laat je zweven zonder dat je't weet en neemt je weg van pijn en leed soms is hij welkom wanneer de nood daar is maar komt ie ongevraagd dan is het mis