Alle inzendingen

Liefdesverdriet is iets dat aan je knaagt. Je denkt er aan dag en nacht. Je hebt pijn die je nauwelijks verdraagt en er is niemand die het voor je verzacht. In gedachten zie je het gezicht, jou zo heel erg bekend, maar de ogen zijn gericht op iemand die jij niet kent. Soms krijg je het ...

In de lachende stilte van het levenloze debat kijken ogen waar ze gewenst zijn omdat ze niet eenzaam vragen aan de spiegel wie wie hen nog geloven wil als het vragende licht van de tv hun laatste hoop is en alleen de afstandbediening ...

De mooiste en tevens de ontroerendste gedichtjes zijn door hem op papier gezet. De woorden kregen bijna gezichtjes, 't was warempel bijna net of 't over je eigen leven ging. Ieder kon zich erin vinden, vond ze mooi en dat zijn ze ook. Je hebt de wereld wat gegeven, je nalatenschap is gr...

Het is een ieder gegeven Van geboorte tot de dood Je hebt het zelf voor het zeggen Eindelijk kom je jezelf tegen Schiet een film voorbij groen, blauw, rood Dan moet ook jij het loodje leggen

Ik wacht hier op jou Ik wacht op je ogen je lippen je liefde Op je armen die je om me heen zal slaan Op je kussen die je me zal geven Ik wacht En wachten zal ik Desnoods voor eeuwig...

Een dag, een jaar, een mens Een stilte, een verlangen, een wens Een houding, een spanning, een spel Een gevoel, een paradijs, een hel?

Kom met me mee naar gouden horizons naar witten stranden en helder water Kom met me mee in dromen gevoelens in leven Kom met me mee Kom als jezelf En blijf...

zij beloofde hem kastelen ridders om mee te spelen een kast met hoge deuren een kist vol oude kleren een tooi met echte veren en krijt in alle kleuren een garage voor zijn auto’s een album voor zijn foto’s een cool, wreed spijker jack een zak met duizend knikkers een wand voor al...

Ik heb je niet nodig al die jaren heb ik toch ook al geleefd en zonder jou ging dat zelfs best wel goed ‘t gekke is juist dat ik aan alles wat je geeft eerlijk gezegd best nog wennen moet. Ik heb je verteld toch van m’n leven Je weet van vrienden en van huis en baan van gevoelens...

Een menigte. Zwart glanzend tegen het blinkende zilver van de ijsvlakte. De met kaalheid omrande snavels houden binnen een onzichtbare cirkel afstand tot elkaar. Onhoorbaar bevolen vliegen ze op en tegen de lucht tekenen de gevingerde vleugels. De zwerm zwenkt af en keert en komt nog...

Laat me mij stil verstoppen in de warmte van jouw zijn en zeg me dat jouw vertrouwen mij zal blijven vinden. Laat me verdwalen in de diepe stilte van jouw hart en zorg dat mijn voetstappen weerklinken in de speelsheid van jouw stem. Hou me vast, maar (als het moet) laat me tijdig...

Hoe kon fluisterend geluk zo intens droevig zijn? Ik sloot jou de ogen, hopend dat mijn woorden enkel jouw hart zouden bereiken. Ik kuste jouw lippen in de gedachte zo mijn woorden veilig op te bergen opdat je ze niet terug in deze koude wereld hoefde achter te laten. En toen ...

De somberheid van de dag mengt zich langzaam met het opwindende ritme van jouw zijn. Enkel jij weet vandaag mijn dag in te kleuren zonder dat je aanwezig bent. Enkel jij weet dat mijn triestig zijn uniek is zoals alles dat niet vergeten werd. Enkel jij kent de woorden die ik n...

1 Het is geen ruziën, ik noem het: zwavelzuren. Nu het om de mooiste knikker gaat, maken zij van ieder woord een bijtend gif. Daarna zitten zij nog uren met de brokken in hun keel. Dan volgt de schaamte en het zwijgen en het brandgat in hun ziel 2 Hun ruzie loopt op hoge pote...

Wie heeft de muren gebouwd, die hier nu op me afkomen en me doen stikken in mijn angst. Wie heeft de nacht gemaakt, waarin ik verdwaal... blind op zoek naar mijn eigen ik. Wie heeft die schelp daar geplaatst, die m'n enig toevluchtsoord geworden is en waarin ik nu gevangen ben. Waarin d...

De eerste klanken van jouw stem, in de stille ochtend... doen me al stralen voor de komende dag. Jouw vingers strelen me een goede morgen. Gekreun van jouw kant om het vroege ochtendlicht dat reeds op mijn laken speelt... Glinsterende ogen van mijn kant, in jouw warme lichaam gedrukt. Ik ...

Het is niet aan mij om te beslissen Het is niet mijn tijd om hier te zijn Wat ik nu vind valt slechts te gissen Ik sta veel veiliger langs de lijn Het is niet mijn plicht om te presteren Het is niet mijn zaak om iets te doen Ik heb geen behoefte bij te leren Wil geen ervaring, blijf li...

Verhuisdoos, ingepakt stuk leven Gevuld met fouten en geluk Vergaarbak van wat je mocht beleven Bevat wat heel is en wat stuk Herinnering voor lang of even Vol lief en leed of een van twee Van wat je kreeg of hebt gegeven Je draagt hem overal met je mee Verhuisdoos, spiegel vol gedachten ...

muren zijn hoogpolig vreten echo's uit de lucht het schreeuwen zit van binnen een vliegen zonder vlucht gevangen in hun kassen fixeren ogen een plafond handen kiezen houvast zoeken veiligheid rondom passen zijn onzeker de vloer is lichtgeraakt ademen gaat sneller als er kennis wordt ...

(Cypselus Apus) ---------------- "Zie, zie, zie, zie! zie! zie! zie!! zie!! zie!! zie!!!" tieren de zwaluwen, twee- driemaal drie, zwierende en gierende: "Niemand, die... die bieden de stiet ons zal! Wie, wie? Wie?? Wie???" Piepende en kriepende zwak en ge- zwind; haai...

Laatst vroeg ik aan een hommel: 'waar gaat gij heen met spoed?' ze zei: 'k ga naar Zaltbommel,' ik dacht: 'wat rijmt dat goed' toen riep een tweede hommel: 'en ik moet naar het Gooi', ik dacht: 'wel-voor-de-drommel ook dát rijmt wederom mooi.' - - - - - - - - - - - - - - - - ...

Als wij in Nederland niet zulke zachte winters hadden, zouden we de zomer zeker niet overleven.

Op de Haagse Hogeschool is ´t goed studeren De lessen gaan daar nooit meer stijf en stroef Het meubilair bestaat uit bank en poef Zo kun je loungend leren programmeren Blijven zitten zul je daar niet snel Blijven hangen, dat kan dan weer wel

mijn moeder is niet meer ken haar vormen als geen ander volle borsten volle buik zo ben ik gevoed vol trots weet ik haar gevangen in dit beeld volle borsten volle buik aardse vormen vertellen van... hemelse blikken kijkend...naar jou

Wanneer ik mijzelf nedervlij En blootga naast een sleetse meid Dan bloeit van levenslustigheid Mijn fallus in een lentewei Wanneer ik mijzelf laaf aan haar En streel haar kersen zoete ring Dan les ik mijn verzadiging Haar boezem slechts ten accesoir Wanneer ik met haar samenschroei Tot ...

Als straks de bomen weer gaan bloeien en er twijgen komen aan de stam dan bloeit er hoop in menig hart gekweld door smart die plotseling kwam Dan durft men weer te denken aan de tijd die komt en aan het leven dat soms zo onberekenbaar en vreemd wreed neemt Maar ook kan schenken en kan ge...

We liepen door het bos, ik maakte een grapje, het grapje werd ernst, en ernst kan nu lopen.

Dit wintert niet, dit gaat ook niet voorbij: een jonge hoboïste snijdt een vers riet. Een ander kind slijpt potloden. Een derde breekt het hoofd over een prille min. En wij? Zoveel is zeker: wij sneden ook, wij slepen dito potloden en braken ons de hersenen over idem. Het zijn van de ...

Zoals het was was het voor mij dan toch illusie domme dromen een kans om uit de val te komen die niet kan sluiten om het woordje wij en in die val die jou benauwt waardoor ik nu geen wij meer zeg heb jij mij dus eenvoudigweg veroordeeld tot het enkelvoud

Ze blijft waar ze niets meer verandert en haar stem verliest wachten op momenten met stemmen die blijven spreken als de storm die elke waanzin tot een gebed van haar weggegooide liefde maakt