Alle inzendingen van Onno+van+Seggelen

Een dichter dient te zijn van hoog allooi Zijn ziel ligt ongenaakbaar, weerloos bloot Ten ruste op haar lezers’ wulpse schoot Aan wie zijn geest vervalt tot laakbaar prooi Zijn werk als leer ombonden sarcofaag Verkozen tot vertrouwlijk paradijs Omhult zijn geestestuin, verguld paleis En draagt de ondoorgronde levensvraag Tot die, wie denkt…

Vannacht –mijn vader lag in uniform- Ben ik naar huis gegaan. Ik keek hem aan En was te naakt om aan zijn bed te gaan. De dekens volgden gril zijn lichaamsvorm. Mijn moeder had gewaakt al uren lang Haar handen waren klam, haar ogen dof En toch, hoe zij daar zat, het leek alsof Ik vrede vond. Zij hadden levenslang Elkaar gedragen door de…

Wanneer ik mijzelf nedervlij En blootga naast een sleetse meid Dan bloeit van levenslustigheid Mijn fallus in een lentewei Wanneer ik mijzelf laaf aan haar En streel haar kersen zoete ring Dan les ik mijn verzadiging Haar boezem slechts ten accesoir Wanneer ik met haar samenschroei Tot eender wordt ons heidens vlees Als ik haar wrange…

Een visioen ontwaakte in mijn hoofd: In zwaveldamp geconserveerd portret van jou, mijn muze uit het lichtend bed. Je glans heeft mij tot hedendaags verdoofd. Ik zing en dans, want vogels roepen mij op grote hoogte waar ik haar ontmoet gelegen op een wolkenkleed zo zoet. Verleidelijk en lieflijk schilderij. Maar ach ! De schoonheid van zulk…

Queen Lear (Salvador Dali gaf Amanda Lear het compiment een schitterende doodskop te hebben) Mijn lief, ze is zo mooi ! Kom, luister toch ! Zie daar, de schoonheid die geborgen gaat Vanachter dat bevleesd en schoon gelaat. Haar aangezicht is puur gezichtsbedrog. Ik zweer: zij heeft de mooiste doodskop uit De stad. Haar broze lach bij kaarsenlicht…

Het was een mooie zomerdag waarop De dood vereerd werd met een hoog bezoek En vol van trots verscheen er op zijn kop Terwijl hij voorlas uit zijn draaiboek Een grote grimas. Dansen voor Sint-Velten, Een loden beker gif, gekneveld in Het vuur, de strop: hoe brengt men een heldin Volwaardig heen zum Uberwelten ? Tenminste, dát is zo zij dacht…

De dichter draagt het lot De mensheid te behagen Hij klimt op het schavot Bereid hun leed te dragen Daar lijmt hij feit en fictie Verlaagt daarmee hun pijn Doch al hij oogst is frictie Verbannen harlekijn Eenzaam zal hij sterven Het blijft een sneu bericht Op half ontgonnen erven Is waar zijn lichaam ligt…

Gobelin bekleedt De ridderzaal in duister Waar Heer E.Coli eet.…

Er is een wereld waar flamingo’s stromen Uit fonteinen, magma smaakt naar marsepein, De platworm bolhoed draagt en kikkers dromen Van tenoren zingend als een engel rein. De bomen rusten in het park en dragen Kinderen verhaaltjes voor. Romeinen in De stad die stereo’s hun huis in dragen Zingen als een jood met een reuzinnenkin. Als waarheid…

Elk maal kon hem begeren Graag roerde hij zijn mond Nu mag hij hier verteren -het voer nog in zijn mond- Omringd door coniferen Daar Dood hem plots verslond.…

Haar beeldig schoon gelaat Als vleesgeworden lijst Welk mij voor ogen staat Schier al mijn aandacht eist De vogel van haar schoonheid Zij wiekt in mijn gedachten En brengt mij steeds weer tijd Uit lang vervlogen nachten Ik kan maar niet vergeten Hoe zacht je lichaam voelde Toen jij werd weggereten En dood je overspoelde…

Het meisje in het Vroesenpark –besproet Gelaat, als snoepgoed op verjaardagstaart- Komt steevast kijken tijdens Hemelvaart Wanneer het parkpad licht in purper gloed. Als uit de etherbuik daalt af een stoet Van paarden, ruiters vergezeld door Hij Afkomstig van een ander perk waar wij Als bleke leken voor zijn doodgebloed. Daar deelt zij haar…

De wereld gonst, twee sterren imploderen. Vanachter vaal behang klinkt gekrioel Van microscopisch klein ontstaan gewoel. Hij hoort zijn perkamenten expanderen. De ganzenveer krankzinnig van vervloeide Inkt droomt van moeders warme verendek. Wat vloeiend was stroomt nu als warme pek. Het was alsof zijn pennenhand…

Gedicht, of: dichten, dicht-en, dicht ? Ja, wat ? Een greppel, sloot, wellicht een graf ? Gaat heen ! Hier wordt toch niet gedicht ? Zag U een gat ? Wat een blamage ! Ik wens U gangreen ! Het woord dat vloeit als caramel in geest, Werd zo tot worm in rotte kies gesmoord -een zure appel krijgt geen suikerfeest- En ging in celibaat in een ver…

Donna Sebastiana stift dagelijks haar Lippen rood voor de kameleon van zuiver Kwik. In négligé verlaat zij zonder huiver Het portiek, schikt snel de slip en gaat op weg naar Valentino-park: hier wacht een minnaar onder Abrikozenbloesems op zijn veile deerne: Blootvoets zustertje der slaap uit de taveerne…

Vertel me niet je leeftijd minnares Het plooien van je huid, gespannen boog Amor’s. De ziel die jij door mijn huid zoog Heeft plaatsgenomen op een wit bordes. De wereld nimmer nooit zo vree als hier Waar jij en ik besliepen schoon satijn. Een bloesemboom omhelst ons samenzijn Tot fonkelsteen, mijn borst begeeft het schier. En ach, wat…

Uitkijkend over wijdse waterige vlaktes Is het jouw verschijning Welke in mij opkomt. Je lange speelse haar, Golvend over je schouders En je draagt weer die jurk Die mij doet denken aan vroeger, Toen we nog vormbaar waren En het proces dat ons tot hier bracht. Spelend met de honden in het bos, Niets vermoedend. Maar nu lijkt alles anders:…

Dauw op het gras De ochtendglorie triomfeert Een dichtvallende brievenbus Post op de deurmat Een grauwgrijze envelop Niet verzegeld Op de voorzijde een afbeelding: Het heiligste der heiligen…

O vader, moeder rozenkrans, Kom swing in de papaverkrans. Bloem achter 't oor gestoken, Den ware daad gewroken. Met gloed in 't oog als vuur, Brak aan het heilig uur. Ring na ring betreden, Centrifugeren onzer schreden. Met berg en hel in 't oog, Geen enkel ziel nog droog. Bepakt met vree en peis, In verschiet lag 't paradijs.…

Dwalende dwazen dwepen Slome slungels slepen Hun weggeteerde lichamen waarvoor zij zich nimmer schamen ...voort... IJverige slagers slachten Verdwaalde zielen verkrachten Bladeren dwarrelen naar beneden Zoals zijn handen over haar borsten gleden ...moord... het irritante van het schrijven Is mogelijk dat de woorden blijven Eenzaam…

In vraaie geschied en donker dagen, -her en der verlicht door donderflitsen- Waar Romeinse strijdwagens door ijle lucht jagen En gebronsd bebaarde meesters elkander ophitsen. Noeste baarden wapperend in kille wind, behaarde billen nakend onder zware kilt: In elke strijd wordt de man een kind, dat harteloos zijn voorouders vilt. Op een kilometer…

Het was zo ergens in d'avond, -'t café bevond zich aan d'Boulevard, Waar menig droom de waarheid vond- Dat loenste zulks bloedig gevaar. Tegen een achtergrond van boetegrijs, Loerend de stroboscopische dood: Arme zielen verstomd tot ijs, Oud drieluik gesloten in vuurrood. Tussen boom en struik de drakenvlieg, Om zijn nek torsend een…

Wandel eens over kinderhoofdig bergpad: Zijdelings draconisch vuur óf boottocht, Dobberend op die geveinsde rivierbocht Waar Alighieri aan bakboord zat. Pluk zaad uit Johannes Broodboom: Vereer Paradijs en zonder schroom Zullen in dal beer en zalm verreizen, Om U de laatste eer te bewijzen. Leg hand op die deur in rots: vergruis met ultrasoon…