Alle inzendingen

Niet in de scholen, neen, heb ik gevonden, En van geleerden, och, weinig geleerd; Wat ons de wijzen als waarheid verkonden, Straks komt een wijzer, die ’t wegredeneert. ’t Leven alleen is de school van het leven, Levens–ervaring het heilige boek, God! door Uw wijzende vinger gesc...

Vanmorgen is hier een klas jonge meisjes gepasseerd, blootshoofds, naakte armen, losse stap, glinsterende kijkers, zoals men ze in de stad nooit aantreft. Mijn dag is naar de knoppen van schoonheid.

Doe dommer dan ge zijt, maar mijd u voor de klippen; leef buiten ruimte en tijd doch spoedt u lijk de kippen. Werk zonder mate of plan, maar spiedt door alle luiken; veracht de burgerman, doch ledig zijne kruiken. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: ...

Gebroken is de stilte die de muren liet zwijgen. Verloren laat het licht de eenzaamheid wachten. Ze kijkt naar hem als een vreemde en vraagt hem of hij de stilte zou kunnen liefhebben en haar voor altijd haten.

Huiverend in de kilte van de nacht, verkleumd naar liefde gesmacht. Verloren onschuld van de jeugd, gegeven één moment van vreugd. Gelaten het leven zoals het was, verleden onder een stolp van glas.

Een koude rilling kroop langs m'n rug De maan schetst jou en ik kaats terug Ik moet jou hier niet meer, nooit Je hebt me verlaten je taak voltooid Je bent nu weg voor altijd Ik ben alleen ben je kwijt

Je hebt me verdronken in je duistere wateren Nu ben ik nog slechts een wrak huilend op de bodem van je kille hart

Het leven is slechts de dans naar de dood Stil zwerven wij op vreemde tonen Als poppen mee met de wijzers van de klok Op dezelfde maat steeds weer En het leven roept ons Maar de tijd tikt voort Telkens opnieuw zonder besef Waar de muziek stopt en de laatste klank tot een echo uitgestorve...

De wereld is een Engel kwijt door weinigen gezien hij woonde hier incognito stil, op nummer tien Ik zag hem weleens lopen in zo'n leren jas en meestal aan zijn rechterhand een grote zwarte tas Dan leek het of hij weg wou gaan van de aarde af keerde bij de hoek zich om en zei de stra...

Als ik denk aan die ene avond Bij het meer Constant volgden mijn ogen je Droevige blik En je haren bewogen toch Fris als een zomerwind Gelijk met je stappen Het was vreemd Ik voelde me leeg en Jij lachte naar die late wandelaar die het Koud had en naar huis wilde Langzaam stopte je aan de...

je leek hier wel te rusten in een droom van zacht satijn tot straaltjes zon je kusten het moest weer ochtend zijn ontwakend zijn je ogen knipperend tegen 't licht ontwapenend hun vermogen te verleiden tot dit gedicht

Sinds Nederland de euro binnenhaalde Heb ik de wereld aan cafés bezocht Waar ik dan voor een glaasje geestrijk vocht De waard opeens het dubbele betaalde; Wat mij als brave burger zorgen baarde. Ik dacht: waar zijn de normen van de waarden?

Glinsterend glimt een laatste zonnestraal door het grauw van de wolkenlucht en verlicht nog even gauw het laatste blauw in het door de wind getormenteerde water. Enkel nog de tinten van grijs en donker de koude lucht van vallend water dat hijgend zucht, alles overspoelt met geluid en...

Wachten doe ik terwijl de tijd haar schaduwen achterlaat en jij nergens meer bent waar schaduw en licht elkaar raken. Wachten doe ik, tot ook de schaduw in de avond is verdwenen en het donker mij lachend in haar greep houdt. Wachten doe ik, tot de kilte de lachende avond ve...

Als blaadjes vallen van de bomen Is er niet aan te ontkomen De liefde die valt net zo hard En kleur verandert in pikzwart Waarom toch bij jou en mij Ging dit niet aan ons voorbij Moeten wij het ook bekopen Is er niets om voor te hopen Komt het echt dan nooit meer goed Is dit echt mijn laats...

lieve opa mag ik nog even op je schoot wie ik ben? ach, dat komt wel weer misschien volgende week tussen zeven en acht mag je weer bezoek en hoe is het hier nog leuke dames? misschien die vrouw van kamer vier krijg je nog wel je glaasje jonge ik smokkel je volgende keer wel wat mee heb j...

Woest wild behaard beest uitzinnig jagend op mij wolf van top tot teen Heldere ogen kop laag bij de grond, tanden Je ontwijkt me slim en lacht me kwispelend uit

Hij kijkt geschokt, z’n adem stokt Een vrouw gedurfd, gesplit gerokt en prachtig tennisrank Hoog op de benen heerlijk slank zweeft onwaarschijnlijk knap nagestaard door mannenvolk Als een engel op een wolk In de richting van de tap. Ze legt twee “wereld” bollen op de bar Die spreide...

Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld Jij en ik zijn voor elkaar bedoeld… Met heel mijn hart houd ik van jou Ben blij dat ik heb gedaan wat ik wou… Van jou wil ik eeuwig zijn Met jou wil ik delen, vreugde en pijn… Je houdt van me zoals ik ben Jij bent de liefste persoon die ik k...

Lach Ik lach met je mee Huil En ik stop met lachen Doe Ik doe met je mee Ga Ik verlaat je niet Kijk En ik zie wat jij ziet Voel Ik probeer te voelen Praat Ik luister

De aarde is een bol, daarom zijn er zovele dichters, door gebrek aan acrobatische oefening, afgevallen.

Een universitaire wereld waarvan de personeelsstructuur wordt gekenmerkt door onvoldoende mobiliteit zal bij tijd en wijle trekken vertonen van een 'gerontocratie'.

De grote stem der stad verstomt en de nachtwind die in mijn venster komt brengt een vaag en wonderlijk suizen als zuchten der slapende huizen. Mijn lamp brandt stil en suizelt zacht en peinst zijn gepeinzen de lange nacht. Ik staar in het heldere branden, mijn katje speelt met mijn handen. ...

In d'ijskoude vroege morgen stapt een venus op 't trottoir; 't blonde kopje zonder zorgen als een ordeloos boudoir. Vroege werklui stappen dreunend op het grauwe makadam; hevig rinkelend rijdt, en kreunend op de rails, een vroege tram. Verder glijdt met korte stapjes 't blondje met ...

Mijn lichaam baant zich een weg, door de spelonken van het leven. Om nu en dan te blijven steken, in de dalen van mijn lot. De wereld zal ik terug gaan geven, aan de mensen en de ruimte. De uitkomst van mijn plot. Want de wereld is te vol, met mijn ik erbij. Keten me, bedwing, maak de a...

Als ik weer eens val, over die zelf gelegde steen, en het niet begrijpen zal, een stap over mij heen. Zal ik mij nu nogmaals stoten? Vraag ik jou Of doe ik als een ezel, geen tweede keer, wellicht dan de garantie dat jij mij redden zou, als ware er geen stenen meer.

Gebukt onder zijn taken en zijn plichten Krijgt de docent de geniale raad Dat hij veel korter op vakantie gaat, Hetgeen beslist zijn werkdruk zal verlichten. En om die druk nog verder te verlagen Werkt hij voortaan ook alle zeven dagen.

Zonder jou ben ik gebleven waar de leegte een droom wordt van woorden die lijken op geluk en gelukkige gedachten die elke herinnering laten terugkeren als jij weer fluistert waarom we nooit meer eenzaam ontwaken

krampen schuren alsmaar door mijn nek voelt zwaar, een boor drilt onverstoord diepe gaten in verloren machteloosheid ik verzuip in verbeten strijd raak mijn gedachten niet kwijt schud mijn hoofd in moedeloze onverdraagzaamheid sla wild om me heen, verhard als steen, dolend in donkerzwar...

Ze dronk gin, rookte, en was van Indiase afkomst. Jachtseizoen geopend. Maar zij sprak mij aan. Zo gaat dat, soms. “Just for two days.” “You?” “One night.” Je verslikt je net niet in je wiskey. Je denkt. Mooie tijdsbepaling. De plaats van handeling, ee...