Als ik ergens wel een hekel aan heb, zijn het net echte problemen op maat gemaakt door en voor vrouwen. Komt de één met een Vivariant in shock al schrijvend bijna klaar, lijdt de ander welhaast aan het op volle Toerette syndroom. Hangt het soms in de lucht? Is het weer zover, iemand verlegen om seks misschien? Of minder schrijven. Kan ik kort over zijn…

In zijn boek Die protestantische Ethik schrijft Max Weber dat hij de geest van het kapitalisme niet kan definiëren, maar moet componeren. Dat is een mooi verschil. Definiëren, afgrenzen zou een Nederlander kunnen zeggen, is een manier om een term te beperken en zo aan de lezer duidelijk te maken wat er bedoeld wordt. Een woord kan dus alles betekenen…

Deze column gaat nergens over. Over niets. Leegte. Het resultaat van de confrontatie tussen wat ik voor het gemak een ‘normaal’ leven noem en het leventje van een geslaagde eindexamenkandidaat. Werk, zorg, sociale verplichtingen, sport, klusjes, kortom het gebruikelijke gedoe versus het grote niets. Twee levens die, nu de examens achter de rug zijn…

Niet zelden overvalt mij de nare droom dat ik weer zeventien ben en bij het krieken van de dag naar school moet om een examen af te leggen van een vak dat ik niet geleerd heb. Volgens alle bronnen op internet is dat een teken van faalangst, maar dat weet ik tijdens mijn droom niet. Dan lijkt alles levensecht. Ook de paniek waarin ik uitsla, zeker bij…

Je ziet nu wie nog wat betekenen. Zij spoeden zich als op afspraak naar Rotterdam. Uiteraard daarbij Gabriel Kousbroek, onder vrienden ‘Gaap’. Enig overlevende nazaat van Rudy Kousbroek en eerste vrouw Ethel Portnoy. Vader was wereldberoemd vooral in de betere kringen. Met recalcitrante toonzetting bleef hij uiterst consciëntieus en gedegen overkomen…

Nou meende ik een klikje te horen toen ik de telefoon opnam. Inbeelding. Of misschien was het wel een klikje, maar dan niet het klikje dat ik voor oren had; het aanzetten van een bandrecorder op een anoniem hoofdkantoor van een anonieme organisatie met stoer kijkende mannen, bewijzen verzamelend om mij in het nauw te kunnen drijven. Om iets. Of niets…

Het mooie van migraine is de dag na een migraine-aanval. Althans, dat is mijn beleving. Het is alsof je wakker wordt in een nieuwe wereld – de wereld van na de migraine. Migraine zelf is verschrikkelijk. Je hoofd lijkt dolgedraaid van gedachten. Naast de hoofdpijn en misselijkheid is de voortdurende stroom van zinloze gedachten een enorme last. Misschien…

Er zit toch een filantropisch groot verschil tussen de oren en het haar tot op de tanden, als U het mij vraagt. Nostalgie rond het leven als grot in Frankrijk...dat ervaart natuurlijk wat prettiger in je eigen bed. Lappie erbij en we schrijven 40.000 jaar geleden... Ja, zo kan ik het ook. Honderd dagen voor mooi weer Nell spelen...en het werd zomer…

Het lijkt wel alsof we met z’n allen steeds sportiever worden. Nou ja, het gaat hier nu even niet over het gewone rondjeslopen, een stukje fietsen of wandelen, of andere echte sportprestaties. Nee de mensen die zich tegenwoordig sportief noemen willen vooral gek zijn. Die vinden het leuk om vijf keer achter elkaar een berg op te fietsen, dan meteen…

Wat kunnen ze in Italië? De beste pasta maken, olijven persen, al eens een rode wijn misschien, fluiten naar de vrouwen, maar meer ook niet. Dus zeker geen treinen in elkaar steken. Wie gelooft dat Italianen in staat zijn om hoogtechnologische snelheidstreinen te fabriceren, die is niet goed bij z’n hoofd. Dat kan dus alleen een spoorwegbaas uit België…

Soms wordt wat je niet kunt verzinnen waar. Zoals intens contact tussen 'n Amsterdamse en een Vulpes vulpes, nabij pingpongclub Tempo-Team in Zuid. Vlakbij Amstel RAI en Zorgvlied. Rivierenbuurt, grens Buitenveldert. Geloof het of niet maar buurvrouw Rita* heeft een sprekende vos in haar tuin! Een roodbruine, witte lippen en een donkerbruine traandruppel…

Ik vind mijn glazenwasser te duur. Hij komt zes keer per jaar en dat kan volgens hem niet minder vaak. Ik ben nu tweehonderd en tien euro per jaar kwijt voor mijn ramen. Dus heb ik het plan opgevat om het werk aan te besteden. Ik heb een advertentie gezet in het plaatselijke sufferdje (waar komt die naam toch vandaan? Ik vind dat meer een orgaan voor…

Lang geleden was er een Britse televisieserie ‘the good life’. Het was comedy, en het ging over een rijk Brits echtpaar, kinderloos, dat een glanzende carrière bij een onduidelijke firma opzij had gezet om te genieten van het goede leven. Daarbij woonden ze niet, zoals dit soort GroenLinksers meestal doen, in een woonboot, kraakpand of krottig boerderijtje…

Tot mijn eigen schande bekennen hoe het beeld wat ik van Turken en Turkije had, moest bijstellen. Voor mij als buitenstaander sneuvelde afgelopen week een groot ego van een groot kind dat wild om zich heen begint te slaan, wanneer de bevolking zelf wel uitmaakt wanneer ze zat zijn...wéér een voetstuk wat geplaatst gaat worden. En wie donderstraalt er…

Het is één van de vele onvergetelijke scenes uit Fawlty Towers. Een van de oudere gasten vraagt of er ook een gids is waarin staat wat er in Torquay te doen is. Een jonge gast, die in die aflevering nog vaker overhoop ligt met de hoteleigenaar, mengt zich terloops in de discussie met de opmerking ‘Oh, you mean the smallest book in the world?’…

Het gaat niet goed met Nederland. Eerst worden twee broertjes vermoord door hun eigen vader, daarna worden een zwangere volleybalster en haar vriend in Spanje in stukken gehakt en in een citroenboomgaard gedumpt. En als klap op de vuurpijl lekt deze week het examen Frans uit op internet. De twee broertjes hadden op een schommel moeten zitten.…

De promotie van Karima Kourtit 29/05/2013 is zojuist opgeschort. Heel bijzonder, zo laat. De champagne stond klaar. Sprake is van diverse onzorgvuldigheden in 'The New Urban World', haar proefschrift. Minstens één hoofdstuk deugt echt niet naar blijkt. Door vele onjuiste citaten van een internationale conferentie in 2012. Volgens Harm Verbruggen,…

Mijn bakker zit in een klein straatje. Zonder reclame zouden veel mensen het ambachtelijke winkeltje niet vinden. Dus staat op de straathoek al meer dan dertig jaar een bord. Het staat niet in de weg. En hindert het verkeer niet. Het bord staat er elke dag behalve op zondag. Van acht tot één. Niks aan de hand dus. Pais en vree in Utrecht. Toch niet…

In London is een man vermoord. Een auto reed op hem in en twee moordenaars sprongen eruit en hakten met slagersgereedschap op hem in. Op klaarlichte dag, voor het oog van bewakingscamera’s en winkelend publiek. Even later liet één van de daders zich filmen met bloed aan zijn handen en verklaarde hij dat hij spijt had dat vrouwen dit moesten aanzien…

Nou ben ik al jaren in het reine gekomen met het menselijk lichaam om er openlijk voor uit te komen dat wij vrouwen helemaal kut zijn, de roodgelakte nagel aan de kist en ons hoofd in de wolken, heeft U nog even? Of wij wel hetzelfde verdienen als de man is onbelangrijk, maar waaraan verdienen vrouwen in andere culturen het om minder dan niets waard…