“Alleen een eigen geldje”, antwoordde mijn vader vaak als ik vroeg of hij nog iets gewonnen had in de Staatsloterij. Maar nog vaker had hij helemaal niets gewonnen. Hij moet een jaar of dertig, veertig meegespeeld hebben, voordat hij tot de conclusie kwam dat het hem toch wel behoorlijk veel geld kostte. De Chinese man in de sigarenwinkel heeft dat…

"Gisteren bij Jeroen Kolle geweest”, meldt mijn collega. "Fantastisch was dat. Geweldig gewoon, wat een talent.” Hij kijkt mij doordringend aan. Verwacht nu dat ik instemmend meeleef, of op z’n minst een teken van interesse toon. Ik probeer neutraal te kijken en onderdruk de vraag naar het beroep of de bezigheid van deze man. Misschien heb ik zijn…

Hé daar ligt een boodschappenlijstje op straat. Interessant, raap ik altijd op. Het is eigenlijk een heel persoonlijk stukje papier. Iemand heeft de moeite genomen om zijn of haar gedachten te ordenen. Deze is keurig netjes geschreven. Misschien door een vrouw. Schoonmaakmiddel staat er op. En wasmiddel, vaatdoekjes, spiritus, stofdoeken, glassex…

Flash! Na pak weg tien jaar rij ik weer eens op de route van vroeger. Niet veel veranderd. Hier en daar een nieuw hekje rond een tuin. Een enkele keer een heel nieuw huis. En ik zit nog steeds achter een veel te langzaam rijdende legertruck. Achterkant open, jonge jongens links en rechts in de laadbak. Dat gaf mij altijd een ongemakkelijk gevoel. Ze…

Met z’n vieren wachten we in de rij voor de kassa van de supermarkt. We kijken naar de vrouw die aan de beurt is en haar boodschappen stapelt op de lopende band. Niks economische crisis hier. Ik gluur naar de drie wachtenden voor me. Die hebben ook weinig te maken met bezuinigingen. Ze lijken wat rustiger dan ik zelf altijd ben in zo’n rij. Ik twijfel…

“Goedemorgen!”, zegt de man achter de balie in de het benzinestation. Hij kijkt mij indringend aan. Oeps, vergeten. Ik was even in gedachten en probeerde tussen het plastic in mijn portemonnee mijn creditcard te vinden. Ik ken ‘m wel, die ouwe brompot, hoewel ik ‘m maar één keer per maand zie, een paar minuten. We knikken altijd beleefd naar elkaar…

Beng! Van het ene op het andere moment onderuit. Glad ijs, overmoed, te hard geschaatst, te veel risico in de bocht? In ieder geval even niet nagedacht. Domme pech, dommigheid of iets daar tussenin. In een reflex stak ik mijn hand uit. Zonder te kijken, zonder te voelen, besef ik dat het serieus is. Toch een voorzichtige blik. Jawel, die anders zo soepel…

Een auto stopt, een portier zwaait open en even later staat een man van Zuid-Europese afkomst breed lachend voor me op het fietspad. Ik stop. Hier wil iemand misschien de weg vragen. Dat is leuk, ik ben graag behulpzaam. En een beetje nieuwsgierig, dus het is altijd boeiend om zo maar even te weten te komen welk reisdoel iemand heeft. Ik zie het…

Commentaar geven bij een Tourreportage kan soms kinderlijk eenvoudig zijn. Tenminste in Nederland, want daar hebben ze de instructie gekregen om vooral de Nederlanders op te zoeken. Vóór, tijdens en na de wedstrijd. Makkelijk zat. Komt er een met een oranje shirt aanrijden, geheid dat-ie in de remmen moet om weer iets te melden over de afgelopen nacht…