Een tijd terug moest ik eens iemand te woord staan die mij wilde bevragen over mijn woonplaats. Ik was verbaasd, omdat ik me niet bewust was van de bijzonderheid van onze, weliswaar oude, maar toch niet zo indrukwekkende stad in de Betuwe. De man was statisticus, hetgeen mij argwanend had moeten maken. Immers, een statisticus is iemand die een rivier…

Nee, dit wordt geen stukje over de dopingperikelen uit de Tour de France. Ik heb echt geen belangstelling voor de laatste onthullingen van Mart Smeets en consorten. De Tour kan mij op dit moment gestolen worden. Die wereld van leugen en bedrog, van grote en kleine machtsspelletjes, die wereld kan niet op tegen de fantastische avond die wij hebben gehad…

In Frankrijk heb je ze ook, malloten die dagelijks een stuk lopen van de Grande Randonnée, die lange afstands wandelingen van niks naar nergens. Deze week lopen ruim 42.000 gekken de Nijmeegse Vierdaagse, vorig jaar nog prominent in het nieuws omdat het toen een beetje warm was. Ieder jaar vraag ik mij weer af wat mensen toch bezielt om vier dagen lang…

Net terug uit Zuid-Frankrijk, waar we ‘Le rouge et noir’ hebben bezocht, bij de plaatselijke coöperatie goedkope wijn hebben ingeslagen, deze keer geen petanque hebben gespeeld, maar bij de supermarkt wel bijna dagelijks verse vis hebben gekocht en waar de vos inmiddels het loodje heeft gelegd. Kortom, we hebben het weer erg naar onze zin gehad en dan…

Nu ik op het punt sta om te vertrekken, zal ik het maar toegeven: van begin juni tot begin juli is mijn domicilie: camping La Poche, quartier Mirmande. Vaak sta ik daar ook nog wel eens een paar weken in begin september. Tot mijn eigen stomme verbazing overigens, want deze camping heeft geen enkele uitstraling, geen toeters en bellen, geen subtropisch…

Bij ons in de Betuwe kom ik doorgaans maar één keer per week bij onze plaatselijke grootgrutter, maar helaas heeft de koelkast van een caravan een beperkte inhoud, dus moeten wij in Frankrijk minstens eens in de twee dagen naar een supermarkt. Nu heb je die in vele maten en soorten: van Leclerc tot Geant en van Carrefour tot Intermarché, één ding hebben…

Jean-Pierre is duidelijk op leeftijd en een gewichtig persoon, ik schat zo’n 120 kilo schoon aan de haak. Zijn vrouw Marie doet in beide opzichten niet voor hem onder en met z’n tweeën vormen zij de kern van ons hoekje op de camping. Er kan hier niets gebeuren of het moet hun instemming hebben. Nu zijn zij van het tolerante Franse soort – c’est la vie…

Vier weken lang geen televisie, geen radio en geen kranten, alleen één keer per week een stukje schrijven voor nederlands.nl, wat kan het leven toch mooi zijn. Zo heb ik geen flauw idee hoe op het ‘werkstuk’ van het Kabinet is gereageerd na de 100-dagenstage. Ik weet niet of Mark nog steeds op schoot zit bij Rita en of Wouter de crisis nu heeft opgelost…

Op het moment dat u dit stukje leest, zit ik ergens in het zuiden van Frankrijk, nee, ik vertel niet waar, dat moet u zelf maar ontdekken. Ieder jaar trekken wij met onze caravan naar het land van vin rouge, soleil et baguette. Inmiddels ook het land van Sarko en niet van Ségolène, toch jammer dat die Fransen er niet in zijn geslaagd om een vrouw staatshoofd…

U bent een trouwe lezer, dus u weet, ik fiets naar mijn werk. Dat werk is slechts twee kilometer verwijderd van mijn huis, dus om van een wereldprestatie te spreken, nou nee. Maar als gezonde jonge mannen besluiten om meer dan 200 kilometer per dag te gaan fietsen en dat ook nog eens een paar weken achter elkaar, dan is er iets grondig mis. Een normaal…

Nieuwe bewoner EBI - ANP bericht mei 2007 - VUGHT - Justitie heeft een nieuwe bewoner van de Extra Beveiligde Inrichting (EBI) verwelkomd. Deze inrichting maakt deel uit van het complex Nieuw Vosseveld te Vught. In het midden van de jaren negentig is gestart met de nieuwbouw van de EBI. In 1997 kon dit 25 cellen tellende gebouw in gebruik worden…

Mijn leven is nogal saai, want ik reis zelden of nooit met de trein, ik fiets naar mijn werk en voor de wekelijkse boodschappen kan ik heel aardig slagen bij de Aldi of bij Lidl. Ik geef toe dat mijn wereldbeeld daardoor enigszins beperkt is, maar gelukkig ontmoet ik daardoor wel regelmatig veel vrienden met een dubbel paspoort, elk nadeel heb zijn…

Mijn spellingscontrole gaat barre tijden tegemoet, want onder de titel boven deze column verschijnt onmiddellijk een rood golfje als ik Tersnelling heb getikt. Mijn corrector - een beroep dat bij de meeste kranten al is weggesaneerd, want die barsten tegenwoordig van de schrijffouten - protesteert als ik iets schrijf wat hij niet kent. Dan is dat woord…

Er was eens een man die de wereld wilde veroveren, hij had op school goed geluisterd naar de verhalen over Karel de Grote, Napoleon, Hitler, enz. Dat waren mooie voorbeelden, maar uiteindelijk ging het fout met ze, nee, hij zou het beter doen en gewoon een beetje slimmer zijn. Het begon al toen hij nog bij FC Amro speelde en opkeek naar andere F-jes…

Het lijkt er op dat de dreigende ambtenarenstakingen van de baan zijn. Onze rotzooi wordt gewoon weer door huisvuilambtenaren opgehaald en als er brand is komen brandweerambtenaren blussen. Alleen bij de belastingdienst sputteren ze nog tegen, ach ja, die moeten erg wennen, het was altijd némen en nu moeten ze ineens gaan géven: zorgtoeslag, huurtoeslag…

Lang voor de komst van Marktplaats, E-bay en andere websites, kon je al iets kopen of verkopen zonder tussenkomst van officiële winkels. Je had bijvoorbeeld de kaartjes op het prikbord in de supermarkt, de annonces in reclamekrantjes of – vaak nog beter – de signalen op je werk: ‘Ik heb nog een bankstel in de garage staan, weet jij er iemand voor?’…

Als de plicht roept dan gá je als gehoorzame en welopgevoede burger van dit land. Mijn oudste broer was mij voorgegaan en verhaalde in dik aangezette bewoordingen over zijn leven in dienst van Hare Majesteit. Hij ‘diende’ bij de Cavalerie, hij was dus geen soldaat, maar huzaar, hoewel hij bij mijn weten nooit huzarenstukjes heeft uitgehaald, tenminste…

Wij Nederlanders zijn over het algemeen best vriendelijk, we groeten bekenden op straat en steken daarbij soms zelfs de hand op. Dat gaat kennelijk niet altijd vanzelf, vandaar dat men in Rotterdam groetzones heeft bedacht. Belachelijk natuurlijk, want groeten moet gewoon zijn en niet opgelegd via speciale borden. Nu ken ik een plaats waar dat inderdaad…

Het zal ruim vijftien jaar geleden zijn dat ik voor het eerst een bezoek bracht aan Istanbul. Ik was in gezelschap van mijn Turkse vriend Hassan – u kent hem misschien nog uit één van mijn eerdere columns. Wij bezochten Turkije in het kader van een studiereis en spraken met vakbonden en organisaties op het gebied van onderwijs, mensenrechten, etc.…

Ik geef het maar eerlijk toe, soms word ik wat vergeetachtig. Gelukkig heb ik nog mensen om mij heen die dat opvangen en die mij soms helpen belangrijke dingen niet te vergeten. Want, verjaardagen, attenties, telefoonnummers, adressen, ik zou zonder hulp én hulpmiddelen te boek staan als een grote hork. Daarom denk ik dan wel eens terug aan de tijd…