Verantwoordelijk zijn of verantwoordelijk voelen
Als je rapporten schrijft, kan het voorkomen dat je aan drie tegelijk werkt. En als je aan drie tegelijk werkt, kan het voorkomen dat ze alle drie tegelijk klaar moeten zijn. En dat betekent dat je drie keer in paniek raakt, want een rapport afmaken is heel eng. Heb je alles? Ben je niets vergeten? Ben je op een bepaald punt wel scherp genoeg of ben je juist te scherp geweest?
Er is geen goed rapport. Er zijn alleen goede pogingen. De werkelijkheid benader je eigenlijk nooit voldoende. Dus er zijn slechte rapporten en minder slechte rapporten.
En toch moet je conclusies trekken.
Mark Rutte zei midden in de coronacrisis dat hij nu voor het eerst op basis van 50% kennis honderd procent besluiten moest nemen. Hij deed alsof dat uitzonderlijk was.
Dat is het nooit. Je hebt altijd 20% kennis, soms iets meer, en je moet altijd honderd procent besluiten nemen. Scheidsrechters hebben een tamelijk overzichtelijk beeld en nu met de VAR helemaal en nog is de discussie niet uit te lucht. Scheidsrechters hebben zomaar 60% kennis en met de VAR gaat dat richting de 85% en nog zitten ze er soms naast. Politici kunnen alleen maar dromen om een zo overzichtelijke situatie tegen te komen als een scheidsrechter tijdens een voetbalwedstrijd.
En toch is het nodig, die besluiten. Als je kabinetten achter elkaar hebt die totaal niets besluiten, is het ook niet goed. Soms is het misschien wel beter dan wel iets besluiten, maar een kabinet zonder fouten heeft de fout gemaakt om geen besluiten te nemen.
En dat geldt dus net zo hard voor rapporten. Het enige voordeel van het schrijven van rapporten boven het nemen van besluiten is dat politici besluiten nemen op grond van de rapporten, maar wel verantwoordelijk zijn. De rapportenschrijver hoeft zich alleen maar verantwoordelijk te voelen.
Donald Trump is meester in het omgekeerde.
home.nl
Biografie van deze schrijver
verantwoordelijkheid
11
Geef je reactie op deze inzending: