Gelukkig uitgeschakeld
Ik kan niet tegen voetbal. Als ik naar een voetbalwedstrijd op televisie kijk, kan ik er niets aan doen, maar ik word steeds meer gespannen en leef helemaal mee.
En dat vind ik vreselijk. Aan het eind van de wedstrijd heb je, als er al geen verlenging en al helemaal geen penalty's zijn, al gauw twee uur voor de buis gehangen met het angstzweet dat er toch nog een tegendoelpunt valt of de angst dat het bevrijdende doelpunt nooit komt. Het laatste fluitsignaal wordt zo een bevrijding uit de emoties.
Dus ik kijk niet.
Nu las ik om tien uur ’s ochtends dat we gelukkig uitgeschakeld waren. Ik zou in rouw moeten zijn en heel treurig, maar ik ben blij. Dat hoort niet – dus schrijf ik dit alleen onder pseudoniem. In de werkelijke wereld beschouw ik mede dat Ronald Koeman er niets van bakte. Alsof dat er toe doet, want nu zijn de Marokkanen door en wie ben ik om ze dat niet te gunnen. Of omgekeerd, waarom zou ik rouwen omdat zij door gaan en wij niet? Het gaat immers nergens over.
Trump, die gaat ergens over. Die komt Iran bevrijden en als dat mislukt belooft hij ze volledig te vernietigen. Zelf zit ik nooit op dergelijke bevrijders te wachten en de Iraniërs waarschijnlijk ook niet. In dat land hebben ze tamelijk terecht allemaal een hekel aan de Verenigde Staten. Maar Trump en zijn Amerikaanse leger hebben samen met de Israëliërs vele burgers vermoord in een even dure als zinloze oorlog waar ze geen eind aan kunnen maken, omdat het op geen enkele manier lukt aan te tonen dat het een zinvolle oorlog was.
Daar kijk ik dan wel naar. En naar de moordpartijen van het Israëlische leger in Libanon, Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Daar kijk ik wel naar. En naar de stand van zaken in de even zinloze oorlog van Vladimir Poetin in Oekraïne. Dat gaat om mensenlevens. Voetbal gaat om de levens van de verzameling miljonairs die tegen een riante vergoeding een potje voetbal mogen spelen in een ver en langzamerhand steeds verschrikkelijker land. Dat gaat alleen maar om de omzet in supermarkten en de verkoop van zinloze vlaggetjes in de kleuren die jouw land toevallig heeft gekozen. Oranje, vanouds de kleur van de koningsgezinden in een tijd dat die kleur nog betekenis had.
Er is genoeg om je druk te maken in de wereld. Ik bespaar me de moeite om me druk te maken over voetbal en ik ben blij dat mijn omgeving niet dagelijks meer probeert mij over te halen er aandacht aan te besteden.
home.nl
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: actualiteit
voetbal
43
Geef je reactie op deze inzending: