Tegen je zin gelijk krijgen
Eén van de dingen waar ik een hekel aan heb, is gelijk krijgen tegen je zin in.
De eerste keer was op mijn werk in de automatisering. Het was een carrièrepad dat behoorlijk dood liep, want ik had helemaal niets met computers, maar ik kon het wel behoorlijk goed. Op zich was dat het probleem niet. Mijn probleem was mijn chef. Ooit hadden we ons kunnen opwerpen als chef en twee mensen deden een test om te kijken wie de beste was. De ene noemde ik Wim Wartol en de ander was een behoorlijk slechte programmeur, maar op zich verder aardige mensen.
Die Wim Wartol werd het. Achteraf denk ik, dat ik als ik had gesolliciteerd de kans best groot was, dat ik het zou zijn geworden, maar ook dat was – afgezien van mijn loon – waarschijnlijk niet echt goed voor me geweest. Wim Wartol was het type dat wel creatieve ideeën had, maar verder totaal onbetrouwbaar. Dus als we iets afspraken, wist je zeker dat hij zijn deel van de deal, zoals dat tegenwoordig heet omdat iedereen de idiote president van de Verenigde Staten na praat, niet zou worden nagekomen. En ja hoor, na elke deal had ik op tijd mijn werk af en hij niet. Ik voorspelde het en kreeg tegen mijn zin gelijk. De vreugde van gelijk krijgen bleek echter veel kleiner dan de pijn dat ik weer voor niets had gewerkt.
Een andere keer dat ik gelijk kreeg, maar liever niet had gehad was toen de PvdA onder leiding van de VVD-er (achteraf gezien) Wouter Bos de uitzending van troepen richting Afghanistan stuurde. De idealen waren groot. We zouden de vrouwen van Afghanistan bevrijden van het juk van de taliban. We zouden het land democratisch maken. Ik voorspelde dat we na enkele jaren met de staart tussen de benen zouden vertrekken en dat de vrouwen van Afghanistan even de vrijheid zouden mogen proeven, maar dat het ons te duur werd om ze echt te beschermen. We stuurden de troepen. Ik kreeg gelijk. Ik schaamde me ervoor dat ik niet had voorkomen dat Nederlandse jongens en meisjes daarheen gingen. Sommigen zijn niet levend terug gekeerd.
Ik wist dat mijn protest zinloos was. Ik heb twee maal een motie tegen het uitsturen van troepen ingediend op een PvdA-congres. De eerste keer haalde ik nog geen 10 procent van de stemmen. De tweede keer kwam het politiek blijkbaar uit, want Ploumen versterkte mijn motie en de motie haalde het. Maar toen was het al te laat, want onze troepen zaten er al. Dat die motie het haalde, werd een spijker in de doodskist van het kabinet Balkendende-Bos.
Voor mij was het een zeer leerzame ervaring. Voor het eerst in mijn leven had ik zonder angst voor een groep gestaan. In Utrecht snoerde ik een kapitein van het leger de mond, ik wilde eerst het woord. In Breda had ik voor een congres mijn standpunt verkondigd en sindsdien weet ik, als ik me richt op wat ik wil vertellen dan richt ik me niet op mijn angst af te gaan en gek genoeg ga ik dan ook niet af. Maar hoewel ik dus zo veel heb voor de rest van mijn leven aan die ervaring, dat het een levensveranderende ervaring was, had ik toch liever gehad dat ik ongelijk had gehad en dat de vrouwen in Afghanistan nu nog steeds naar school hadden gemogen, nog steeds hadden mogen voetballen en dat ze mannen net zo goed de waarheid hadden mogen zeggen als de vrouwen dat hier kunnen.
En nu lees ik een boekje van A. de Jong, Dansen Op De Vulkaan uit 1938. Hij roept daar de democratieën van de wereld op om Adolf Hitler en Benito Mussolini een halt toe te roepen, omdat zij anders ons gaan aanvallen. Hij zou verschrikkelijk gelijk krijgen. In 1943 zou hij worden vermoord, staat in de uitgave van het boekje die ik las. Hij heeft ook meegemaakt dat hij gelijk had en op een veel verschrikkelijker manier dan ik. Terwijl ik TV-kijkend de ellende zie gebeuren, leefde hij er midden in. Het was ook voor hem een carrière-veranderende ervaring.
Zie ook: https://www.linkedin.com/in/jan-r-lunsing/
Schrijver: Jan R. Lønsing, 31 juli 2026
home.nl
Biografie van deze schrijver
afghanistan
2
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!