Mijn oom
Mijn oom wordt woest als je zegt dat er een klimaatcrisis is. ‘We hebben wel vaker droge zomers gehad,’ vindt hij en ‘vroeger hadden we ook stortbuien.’ Ja, helemaal waar. We hebben alleen nu vaker droge zo-mers en kurkdroge zomers, we hebben al jaren geen enkele kans op een Elfstedentocht en we hebben nu zwaardere stortbuien verder naar het noorden dan vroeger. De bui in Limburg, Duitsland en België kwam domweg nooit voor of zo zelden dat niemand hem nog had meegemaakt.
Het weer komt nog steeds vaak netjes tussen de maxima en minima van vroeger. Zo nu en dan, zoals afge-lopen augustus, wordt er een warmterecord gebroken. Alleen: de laatste jaren worden er aan de lopende band warmterecords gebroken en is er geen enkel kouderecord. Kortom, maar dat weet u lezer vast al wel, het is een feit dat het klimaat verandert. Daar hoef je geen IPCC-onderzoek meer voor te lezen. Ieder-een kan het zien als die tenminste de moeite neemt te kijken.
Maar dat neemt niet het recht van mijn oom weg om er boos op te reageren. Daar kunnen ook totaal ande-re redenen voor zijn. Hij kan zo bang zijn voor klimaatverandering, dat hij weigert te accepteren dat het gebeurt. Het is een ongewenste waarheid en als iemand hem dat vertelt, probeert hij de boodschapper weg te jagen in de hoop dat de boodschap ook niet aankomt. Het is de - wat niet weet dat niet deert – strategie. Als je niet wil dat Trump een oorlog begint in Iran, kun je alle nieuws daarover ontwijken en misschien is er dan helemaal geen oorlog. Laten we wel wezen, met de oorlog in Soedan doet iedereen dat min of meer. We weten niet hoeveel slachtoffers er vallen. Misschien zijn ze er wel niet. De hele oorlog in Soedan kun je straffeloos negeren, zolang je geen woestijnvakantie naar Soedan boekt.
Maar de oorlog van Trump zie je terug bij de benzinepomp en alle andere prijsstijgingen. De oorlog van Rusland kan dat allemaal niet meer verklaren, want dat land boycotten we nu al zolang en zo weinig suc-cesvol, dat onze economie er niets van merkt. Maar elke olietanker die wordt aangevallen, zie je terug in de literprijs van benzine en diesel. Een paar dooien daar is gelijk aan een paar cent hier.
Dat negeren kan nog steeds, maar de prijs betaal je wel. Je kunt ook de klimaatcrisis negeren, maar de prijs betaal je wel. Je kunt en mag woest worden als iemand er toch over begint, maar de prijs betaal je wel.
En dat spijt me, want ik heb mijn oom lief.
Zie ook: https://www.linkedin.com/in/jan-r-lunsing/
Schrijver: Jan R. Lønsing, 11 september 2026
home.nl
Biografie van deze schrijver
oom
2
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!