Cilento
Soms lees je een boek, dat je nooit zou lezen als niet iemand je zou overhalen om het te lezen. Soms leidt dat tot een positieve verrassing, en soms niet.
Bij het boek Cilento van Monique Brans weet ik niet of het een positieve verrassing is of juist niet. Het is het verhaal van een vrouw, Marí, die met een man, Andreas, tijdens corona naar Italië reist en daar maandenlang vast komt te zitten in een plaatsje Cilento. Laat ik beginnen met wat ik er goed aan vind. Het is spannend. Er zijn een aantal plotselinge verrassingen die je niet zag aankomen. De hoofdfiguur van het boek blijkt namelijk met een man naar Cilento te zijn gegaan die vol zit met geheimen. Eén daarvan is dat Andreas tot voor kort zich liet inhuren om rijke vrouwen een aangename seksuele ervaring te geven. Dat is al een draai die je niet verwacht, maar die wel past in het boek. De tweede grote verrassing is dat een belangrijke klant van die man de man nog stalked, omdat ze meer van hem wil. Die klant blijkt de beste vriendin van Marí te zijn: Kat. Je snapt, dat gaat niet goed.
Uiteindelijk gaat het wel goed. Dit is mede dankzij een andere man, George, die als een soort goeroe ver-klaart waar Marí mee zit. Die goeroe zegt allerlei zaken die ik niet geloof en niet eigenlijk domweg onzin-nig vindt. De kern daarbij is dat volgens die goeroe toeval niet bestaat.
Ik geloof dat toeval juist wel bestaat en heb me in het boek niet laten overhalen dat ik ineens in een uni-versum zit, waar dat niet meer zo is. Dus daar haak ik voortdurend af. Allerlei verklaringen voor daden van Andreas en voor de gevoelens van Marí, Andreas en andere hoofdfiguren blijven voor mij vaag. Misschien moet je katholiek zijn om het te begrijpen, of vrouw, of beide, maar voor mij is het te wapperend in de wind. Ik kan er niets mee. De mannelijkheid van een vrouw en de vrouwelijkheid van een man worden opgevoerd, zonder dat ik op enig moment begrijp wat mannelijk is en wat vrouwelijk. Man en vrouw worden keihard tegenover elkaar gezet, terwijl mijn leven vooral bestaat uit samenwerken met vrouwen. En mannen.
Mijn conclusie is, als ik dit boek lees, dat er twee mogelijkheden zijn: dit boek slaat nergens op of ik ben ongeneeslijk ziek en mag niet hopen dat ooit te begrijpen.
Maar verder is het zeker goed geschreven, spannend, verrassend en beschrijft heerlijk een fraai Italiaans kustlandschap ergens in het zuiden van Italië. Nog een puntje van kritiek, maar dat is misschien meer de kritiek van iemand die liever iets wil leren van de werkelijkheid, het verhaal is volledig verzonnen.
Zie ook: https://www.linkedin.com/in/jan-r-lunsing/
Schrijver: Jan R. Lønsing, 18 september 2026
home.nl
Biografie van deze schrijver
italië
2
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!