Het kan verkeren
Jacques Monasch was in 2002 prominent lid van de PvdA. Hij kreeg het voor elkaar om als Kamerlid van-uit Friesland hoger op de lijst te komen, omdat hij een Fries was. Hij werkte in de campagne van de PvdA in een tijd dat die partij aan de macht was onder Wim Kok en hoopte aan de macht te blijven onder Ad Melkert. Ad Melkert ontmoette een formidabele tegenmacht: Pim Fortuyn, en is na een totaal mislukte campagne van het nationale toneel verdwenen. We kregen Jan Peter Balkenende die een record aantal kabinetten aaneen reeg, mede doordat de nazaten van Pim Fortuyn er een potje van maakten.
Maar Monasch schreef het boek De strijd Om de Macht, politieke campagnes, idealen en intriges. Hierin beschreef hij hoe de partij van binnenuit aan het rotten was en dat, als het aan hem lag, het weer helemaal goed met de partij zou gaan. Ad Melkert en zijn omgeving hadden de campagne volledig verpest door niet naar de adviezen van Jacques te luisteren.
Maar, zo vraag ik u: welke Monasch? Want hij is geen Fries, hij is Rotterdammer. Althans, zo schrijft hij in zijn boek: de eerste woorden zijn ‘ik ben Rotterdammer’.
Op LinkedIN kom ik overigens diezelfde Monasch tegen. Nu is hij geen Rotterdammer meer, maar een keihard activist voor de Joodse zaak. Een ieder die roept om een boycot tegen Israël krijgt uitgelegd hoe gevaarlijk Hamas is en hoe verschrikkelijk de Palestijnen. Israël moet terug slaan, in zijn ogen. Israël doet in zijn ogen niets fout. Ik lees het met verbazing. Is hij nog sociaaldemocraat, zo vraag ik mij af, was hij ooit sociaaldemocraat? In ieder geval zijn voor hem mensenrechten nog steeds verbonden aan de holo-caust en uitdrukkelijk niet verbonden aan de genocide in Gaza. Het kan verkeren, schreef Vondel ooit, maar als je de politieke keuzes van Monasch volgt, dan kun je ook zeggen: men kan verkeren. Monasch is geen Fries, geen Rotterdammer, maar een Jood, vrees ik.
En dat mag, schijnt. Ik ben liever niets. Ik woon het grootste deel van mijn leven in Groningen, maar ik spreek geen Gronings. Ik werk in Friesland en Drenthe en mijn moeder is Zuid-Hollandse, maar ik voel me soms nauwelijks Nederlander. Ik ben Europeaan, maar nooit onvoorwaardelijk. Vroeger stond ik achter Israël, maar nu besef ik dat ik fout zat. Ik ben hier ook politiek gedraaid. Ik ben ook geen aanhanger van Hamas geworden, maar een aanhanger van de vrede. Ik kan ook verkeren, maar niet zo ver dat ik men-senrechten alleen voor één bepaalde groep mensen vindt gelden.
De dag dat ik dacht dat Israël vroeg of laat verloren is, omdat het land te klein is en te weinig mensen heeft om het eeuwig vol te houden met alleen maar vijanden in de omgeving, die dag was een schok voor mij. Ik verwacht dat op dat moment wraak alle rechten van Israëliërs met voeten zal treden. Een nieuwe diaspo-ra zal het gevolg zijn. Het beleid van de staat Israël maakt die uitkomst elk jaar steeds waarschijnlijker. Op een dag zullen Europa en de Verenigde Staten het kleine landje niet meer redden.
En Monasch, wat ben je dan? Toch maar weer Rotterdammer?
Zie ook: https://www.linkedin.com/in/jan-r-lunsing/
Schrijver: Jan R. Lønsing, 2 oktober 2026
home.nl
Biografie van deze schrijver
israël
2
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!