Onze auto heeft de verkeerde kleur. Of is van het meest verdachte merk en type. Het kan ook zijn dat we de verkeerde routes rijden. De overheid doet toch niet aan pesten, toch? Misschien hebben we de verkeerde uitstraling. Dat elektronische apparaten automatisch afgaan als wij voorbijkomen. In ieder geval is het weer eens raak. Weer zo'n overheidsenvelop…

Denkend aan Duitsland zie je machtige rivieren langs bruisende industriegebieden stromen. Nog een paar clichés: de geur van braadworst walmt je tegemoet, rondborstige vrouwen in dirndl’s lachen verleidelijk gevaarlijk en auto’s zoeven over de autobahn. Over een paar jaar genieten de Duitsers zelf het meest van hun eigen ding. Ze rijden vrolijk rond…

Gisteravond op een haar na platgereden. Middernacht, regen, vrijdag op zaterdag. Op de Oudenoord, toen we uit de Adelaar straat linksaf wilden slaan. Kaatstraat heet dat stukje vanaf de brug. Ik reed. Ons licht sprong op groen. Schakelen. Optrekken. Mijn linkerooghoek zag iets. Mijn voet sprong op de rem, meteen. Een giftig blauw…

Mijn auto (je weet wel, die zonder parkeervergunning) stond afgelopen week met knipperende alarmlichten bij mij voor het huis. Ik had wat apparatuur ter beschikking gesteld aan de doorloop van de musical van groep acht van mijn dochter. Druk mee geweest en nu was ik dus aan het lossen. Ik had niet veel tijd want we moesten met het gezin nog prikken…

Door een auto-ongeval was Johan deze week niet in staat een column te schrijven...…

Enkele jaren geleden besliste de overheid dat de automobilist kalmer moest rijden. Op snelwegen van 100 naar 80 in de buurt van grote steden. Op gevaarlijke provinciale wegen van 80 naar 60. Goed voor de veiligheid. En voor het milieu. Minder fijnstof, dus beter voor de volksgezondheid. Maar nu vindt diezelfde overheid dat de automobilist sneller moet…

Nog net op tijd in de remmen. Ik ken ze allemaal, die fietsverkeerslichten waar je gewoon door kunt rijden als ze op rood staan. Maar een enkele keer stop ik toch: als er politie in de buurt is, of als er een kind staat te wachten. Op het laatste moment zie ik het meisje dat geduldig bij het rode licht staat. Een jaar of twaalf is ze denk ik, vrolijk…

Op bezoek bij een oude vriend in Rotterdam. Jaren niet geweest, ik woon gelukkig ver weg van de Randstad. Maar we wilden allebei weer eens een avondje stappen, dat was tientallen jaren geleden altijd erg leuk. Nu moet ik eerst besluiten of ik met de trein zal komen of met de auto. Sinds kort heb ik die ellendige chipkaart, daar moet dan bijna dertig…

Wie ’s ochtends vroeg met zijn moede hoofd met de auto op een landweggetje in Engeland vertrekt, vergeet wel eens, dat men daar links moet rijden. Op zich is dat geen probleem. Er is op dat moment weinig verkeer, dus zal hoogstens een passerende egel dankbaar zijn, of juist ongelukkig, doordat u niet, of juist net wel op zijn helft rijdt. Als u een…

We wisten al dat herfstbladeren de treinen stremmen. En dat wissels niet tegen sneeuw kunnen. Maar deze week zorgde onweer voor kortsluiting op het spoor. Uit voorzorg tegen de verwachte storm voerde de NS een speciale dienstregeling in. In een restaurant betekent ‘speciaal’ iets prettigs. Een geflambeerd dessert in plaats van gekoeld. Of een extra…

We beleven zomerse tijden. En gek genoeg is de zomer nog lang niet aangebroken. Weermannen (en een enkele weervrouw) leggen ons uit dat we in een neerslagtekort zitten. Er verdampt veel meer water dan er als regen valt. Dat, samen met hoge temperaturen en een recordaantal zonuren, maakt dat we in code rood zijn beland. Dat wil zeggen: bosbrandgevaar…

Wat een toestanden met het Openbaar Vervoer. Lijkt ‘t onderhand niet verdraaid veel op Palestijnse toestanden van vóór het jaar honderd? Neem de OV-chipkaart. Ik kies als het effen kan op reis voor een goed gesprek. En anders droom ik over de liefde, zelden tot nooit specifiek kaartgericht. Soms weet ik niet meer of mijn kaart al gelezen is en doe…

In Duitsland zijn winterbanden verplicht. Beetje rare maatregel, want hoe controleer je alle buitenlanders die door het land jagen op weg naar de wintersport. Of Nederlanders die het geluk hebben vlak bij de grens te wonen en goedkoop drank en andere levensmiddelen kunnen kopen. Daar hebben ze te weinig politiemensen voor, dus wordt er niet gecontroleerd…

Op de terugweg van een afspraak zie ik de lucht steeds donkerder worden. Ik fiets wat harder maar weet eigenlijk al dat ik het niet droog ga houden. En jawel een paar minuten later kan ik niet meer ontkomen aan de enorme stortregen. Schuilen onder een boom heeft geen zin en verder is er niets, dus ik rijd maar door. Korte broek, t-shirt, sokken en schoenen…

De goederenspoorlijn van Nederland naar Duitsland, dat is echt vooruitgang. Snelle treinen met containers rijden direct vanuit wereldhaven Rotterdam het achterland in. Dagelijks zoeven een stuk of tachtig treinen over de Betuweroute. Dat moeten er een paar honderd per dag worden als de economie weer een beetje vooruit gaat. Niks aan de hand. Tot die…

Mooi weer en dan gewoon een stukje met de auto rijden op zondag. Mijn opa vond dat altijd geweldig. En ik verveelde me op de achterbank. Zwijgend, domweg naar buiten kijkend. Dvd, mobieltje, Nintendo of wat dan ook, niets was er. Zo’n ritje duurde eindeloos, want het tempo was net zo rustig als de zondag zelf. Een goede vriend die mij meeneemt pakt…

De wereld gaat steeds meer op z’n kop staan. Koninginnedag is een zwarte dag geworden. Banken raken failliet. Treinen lopen vast in een sneeuwbuitje. Aardige leraren ontpoppen zich als serial killers. Het bier in België is op. Een premier belazert de kluit en zegt dat hem niets te verwijten valt. Denk je dat je alles hebt gehad. En dan …worden toyota…

Krak! Verdorie nog steeds een gat in de weg. De winter is nu wel zo'n beetje voorbij maar ik heb er nog dagelijks last van. Een lekke band heb ik gelukkig nog niet gehad, maar volgens mij scheelde het niet veel. Heel vreemd dat die gaten nog steeds niet allemaal gedicht zijn. Laatst kwam ik vanuit het buitenland de grens over en beng, meteen raak.…

Haast. Gauw nog even wat kerstinkopen doen. Maar als ik vlak bij het zebrapad ben springt het licht op rood. Ik kijk meteen opzij, ik kan de overkant nog net halen vóór de aanstormende auto’s. Toch stop ik. Te gevaarlijk en over die paar minuten moet ik eigenlijk ook helemaal niet moeilijk doen. De eerste auto’s razen voorbij, maar moeten al snel…

Bij crises komt wat oud en voorbij leek vaak weer in zwang. Zo zie je mensen weer bidden. Men zoekt houvast aan de overlevering, grootmoeders spreuken of boekjes met mythen en sagen. Dat speelt op alle niveaus. Neem de classicus in Amstelveen die na twijfelachtige copulaties zijn lid reinigt met eau de cologne doordrenkte watten wol. Dat zou bij de…