Alle inzendingen van Adriaan+Roland+Holst

Voor een vis is een aquarium lang niet zo erg als een kooi voor een vogel.…

Geen hemel, maar de hel als oord van leven is wat de mens zijn medemens kan geven. In Auschwitz deed hij het.…

Eens straalt uw vreugde door de tweedrachtswolk. Mij popelt reeds als ik uw lach vertolk: een lach van warme willekeur. Zij blijft levenslang een geneeskracht voor uw volk.…

Zonder dat brandend ongeduld van de lusten van bed en beker zat ik hier, kaal en zonder schuld en zonder onschuld, uitgemergeld door woorden en hun dor krakeel, vergeefs een laatste lied te tergen uit een schorre keel.…

Sinds de relativiteit absoluut werd, is het hek van de dam.…

Het leven is de enige ziekte waar wij allen aan doodgaan. Alle andere ziekten zijn maar handlangers.…

Wie geen ondeugd heeft, vat kou.…

Een vreemdelinge - niemand kende haar - is op haar doortocht in dit dorp gestorven; voor kort kwam zij alleen naar hier gezworven, op weg waarheen - geen wist het, noch vanwaar.…

Geen mens vergeet zolang hij ademhaalt het oord van zijn geluk.…

En als hij in zijn eenvoudig vertrek, dat uitkeek op bomen en duinen, zat aan de tafel waarop men niets zag dan een vel papier, een flesje inkt, een boek met stukjes papier tussen de bladzijden gestoken, dan gingen Homerus, Dante en Chaucer bij hem in en uit, en hij vertelde hoe het nu ging worden, de grote poëzie - want al het andere kon hem niet schelen…

Het was kort voor zijn laatste reis Doodstil zat hij naar mij te kijken uit een hel van ijs…

Ik wist niet dat twee ogen Zo leeg konden zijn…

Jeugd voelt verder dan ervaring ziet.…

Het pad der deugd is mij te smal.…

Het geeft te denken dat huwelijk alleen rijmt op 'gruwelijk' en 'afschuwelijk'.…

Wie zich zijn eigen weg baant door de wereld, hoort in het leven eens zijn eigen lied.…

Laat mij niet zeggen- dat dit liefde is- geef mij maar zacht- je kleine warme handen; wij zullen dwalen- door de schemerlanden, waar dromen leven is…

ik heb de stilte weder liefgewonnen: een korte poos was ik van haar vervreemd maar nu heb ik opnieuw haar liefgewonnen ik mag weer drinken aan haar klare bronnen en zwerven door haar schaduwbeemd. weer gaan haar dromenlanden voor mij open waar bloeit het kruid van de herinnering door haar zachte geuren omdropen weet ik nauwelijks hoe de tijd…

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind- Want o, de maatloze verlatenheden, Die over onze moegezworven leden Onder de sterren waaie’ in de oude wind. O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet Het trotse hooge woord van liefde spreken, Want hoeveel harten moesten daarom breken Onder de wind in hulpeloos verdriet. Wij zijn maar als de blaren…

Het schrijven van een goed gedicht is meer geluk dan wijsheid.…

Als hij gaat klinken in het morgenlicht staat de klok stil, de tijd verzaakt zijn plicht. Ik poets mijn schoenen of ik kijk naar buiten, en leef weer eerder dan het eerst gedicht. - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - uit de 'Verzamelde Gedichten' (1948) van Roland Holst (1888-1976)…

De zeeschelp in mijn hand is vandaag op het strand door de zee neergelegd. Haar zwijgen zegt dat de wereld vergaat en niets bestaat dan alleen de zee. Alle wel en wee is maar vloed en ebbe. Ik wil niets meer hebben en leg de schelp weer neer bij de zee.…

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind - want, o de maatloze verlatenheden, die over onze moegezworven leden onder de sterren waaie' in de oude wind. O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet het trotse hooge woord van liefde spreken, want hoeveel harten moesten daarom breken onder de wind in hulpeloos verdriet. Wij zijn maar als de…

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind - want, o de maatloze verlatenheden, die over onze moegezworven leden onder de sterren waaie' in de oude wind. O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet het trotse hoge woord van liefde spreken, want hoeveel harten moesten daarom breken onder de wind in hulpeloos verdriet. Wij zijn maar als de blaren…

O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet het trotse hoge woord van liefde spreken, want hoeveel harten moesten daarom breken onder de wind in hulpeloos verdriet.…

Wij zijn maar als de blaren in de wind, ritselend langs de zoom van oude wouden, en alles is onzeker, en hoe zouden wij weten wat alleen de wind weet, kind.…

Nimmer, van erts tot arend, was enig schepsel vrij onder de zon, noch de zon zelve, noch de gesternten.…