Alle inzendingen van Adriaan+Verburg+(psd)

zwevend boven kloot van grote mensen aard, ervaart dat als ongeëvenaard doch om te dalen, nog te bloot. hoe te zinken in die schoot van naakte aarde, waar onder geen voorwaarde, ik wens te teren op genadebrood? hoe kan ik onbevreesd en ontdaan van al wat moet daar staan op ontspannen voet of lopen op zelf geschoeide leest? ik dien…

hoe goeddoordacht ik het gebruik ook nuttig acht het blijft moeilijk te verteren dat na het smaakvol consumeren, als ik op zijn gemak gezeten, wat rust en hoopgevend lijkt het uiteindelijk verteerde eten er als overbodig afval prijkt nee, er is niets wat mij meer ontlast als ik een tijdje heb gevast…

nu ik in jouw ogen kijk twinkelt er het vreugdevocht en geheel verknocht aan zo’n liefdesblijk van nakend zijn dat ik bestrijk is niets meer vergezocht en ligt amors zegetocht zo binnen handbereik in het samen aangedaan ben ik verblind gelijk een pyromaan die jou, vol van vuur bemint en niet teloor laat gaan wat zich tussen ons ontspint…

mijn milde lief van en aan de zee bent min of meer mijn min ook al verroer je niet jouw vin, jij blijft mijn perpetuum mobile oneindig ben ik aan jouw zij niet om mijzelve op te dringen maar je te dragen naar dat hoogste tij waaruit alles kan ontspringen ik zal jou in bevrijding laten gaan zonder er vanzelf ontzield aan waterkant te staan…

met jou, mijn nachtegaal heb ik nog de hele nacht te gaan, luisterend naar gezongen taal, die wij beiden zo wel verstaan klankkleuren strelen vel en tonen neergedaald de spiegel van beider wel van waaruit alles helder straalt ik val in een onmetelijke oer zij sluimert in een verschiet van dit nachtelijk liederlijk lied en klinken we…

hoe goeddoordacht ik het gebruik ook nuttig acht het blijft moeilijk te verteren dat na het smaakvol consumeren, als ik op mijn gemak gezeten, wat rust en hoopgevend lijkt mijn uiteindelijk verteerde eten er als overbodig afval prijkt nee, er is niets wat mij meer ontlast als ik een tijdje heb gevast…

van onder het doodsgewaad stak vaders teen met oude nagel uit, dat was hem niet ten voeten uit maar slechts een valend derivaat en hoewel hij nu niet meer streed ervoer ik van binnenuit de dood, die ontvlucht was met zijn buit als buitensporig wreed hij had bij leven nooit verzaakt vrijheid aan mij mee te geven waarvan ik een tweede…

hoe goeddoordacht ik het gebruik ook nuttig acht het blijft moeilijk te verteren dat na het smaakvol consumeren, als ik op mijn gemak gezeten, wat rust en hoopgevend lijkt mijn uiteindelijk verteerde eten er als overbodig afval prijkt nee, er is niets wat mij meer ontlast als ik een tijdje heb gevast…

alle pracht is in haar zijn mond, ogen en postuur weerspiegelen de lijn van menselijke natuur met dit lichaam die een cello vorm vertoont speel ik monogaam wat in stereo wordt beloond een geestverwante gloed straalt er van binnenuit door beminde huid mij in liefde tegemoet. in jouw muze labyrint vol raadsels en verleiding vind ik…

mijn kennis fileert onbevangenheid tot op het bot al wat hij niet heeft geleerd vliegt hem naar de strot als vriend van willen weten ontruimt hij ieders lot de planken vol van niet vergeten bedrijven er zijn levensvlot zelden heb ik hem kunnen vangen in mijn web van dwaze spinsels van onzin, gekte of verzinsels; de waarheid heeft zo zijn…

een onbeschreven blad verstilt in uitgesproken ruis bedaard en ongewild klinkt er wat gedruis de luister, die ik fluister rust onbewogen in roestig bruin en zal weer zijn vervlogen zodra ik wandel in jouw tuin…