Alle inzendingen van Andreas+Burnier

Zie wat Scott Fitzgerald, een tweederangs schrijver, met behulp van psychiaters met zijn veel begaafdere vrouw Zelda heeft gedaan. Zie wat in onze tijd Ted Hughes, met behulp van de psychiaters, met zijn veel begaafdere vrouw Sylvia Plath heeft gedaan. Of Virginia Woolf ooit in handen is gevallen van dat tuig weet ik niet, maar het zou mij niets verbazen…

Terwijl ik in mijn dorpen liep, heb ik gevraagd aan de beminden: waar kan men de oude namen vinden? Wie kent de naam die mij verliet? Wie deelt de droom die in mij sliep en zal het hart in bloemen winden?…

Wij waren vrienden in een ver verleden van nachtfilms, zangersfeesten, parken, dromen. Wij waren minnaars op de hoge treden van lustpaleizen tussen bonte bomen. De maan bescheen de vijvers van Granada, de zon bescheen de zuilen van ons Thebe. Je arm was broedplaats voor de vogels van Messina, mijn dieren trokken jou per winterslede. In welk…

Wat is een mens? Een stip op een stip voorbij de zon, die zelf is zoekgeraakt in het heelal van melkwegstelsels achter melkwegstelsels. De mens: waar praat zij van in al die tijd, aeonen ruimte, zevenmijlen licht en zeventig maal zeven mijlen niks. De grote duisternis waarin de dode schimmen zich dringen naar het schemerachtig licht, waarin…

HET HEEFT IETS verbazingwekkends: zo woedend en polemisch als Andreas Burnier kan uithalen op papier, zo zorgvuldig en omzichtig formuleert zij nu. Geduldig luistert zij naar de vragen, zij denkt even na, buigt voorover en antwoordt weloverwogen, genuanceerd, relativerend zelfs. Beter beschouwd past die ogenschijnlijke gespletenheid naadloos bij…

Ik behoor tot de mensen voor wie het één geheel is. Wij zitten nu even in dit bestaan. Het lijkt me zoiets als een droom. In een droom kan ontzettend veel gebeuren: enorme drama's en angsten en vreugden en weet ik wat. En als ze dat objectief meten, dan blijkt dat je een minuut of zo gedroomd hebt. Zo lijkt het leven mij ook iets dat een heel klein…

Wie zal de nacht in strikken binden? Je naam heb ik nog niet vergeten, maar op het zachte weefgetouw geweven, zoals een roos bloeit in de wind. Ik heb je naam goed opgeschreven en aan een wit papier gehangen waar kinderen mee spelen kunnen, zodat je naam in hun verlangen bewaard zal blijven voor de wind. De slanke dansen van verdriet heb ik…