Alle inzendingen van Anke+Leenders

zij komen bij vlagen meestal onverwacht alsof er onder de vloer muisstil wordt verhuisd tot waar ik bodem raak strijkende snorren krassende nagels zwijgende staarten duizenden minstens en allemaal wit met bloedrode ogen volgen zij telkens het gepiercet patroon via tenen en kuiten naar binnenkant dij de knagende tandjes weg tussen…

mijn oppervlakte toont in spiegelbeeld de grijze duif die ik ben moedigt me aan om op te gaan in dit vlakke land maar mijn sproeten, eens koper vermoeden nog vuur en dat vonkje van binnen lijkt nu te twijfelen tussen bijstellen of stel ik teleur deze nieuwe start van getijden trekt mij terug van het droge laat ‘t voelen en woelen weer…

weet je ‘t zeker, hapert zij met de juiste tik verrassing en blijft afwachtend staan geprikkeld bekijk ik haar en lispel zachtjes, mag ik even dichter bij het raam…

kom eens hier verleg mijn grenzen sta je toe en speel met mij bind mijn handen stel je eisen trek strak aan en dichterbij laat me smeken sluit mijn ogen doe alsof en maak me vrij…

ik kijk niet op, doe alsof maar weet precies wie er nieuwe lakens heeft een teken aan de wand schijnt vandaag koopzondag tijd voor weer iets nieuws in weerspiegeling zie ik haar niet mijn vriendin, de zijne vandaag krijgt zij haar trekken thuis arme Violaine…

noem mij graaf noem mij meester fluister jij, verduiveld zacht tussen rijst, papier en muren op futons van leer, dat mag leer jij mij rood tot wit doorschijnend alle verleiding van de nacht…

wat zal ik zeggen wat kan ik zeggen behalve dat jij, als vrouw die loyaler dan trouw zachter dan rood velours en lekkerder dan gevulde chocola de muze in mijn dromen bent of mag ik je zeggen, vriendin van puur goud versierd met opalen en luisterende oren vandaag in to blues kijk naar de kleuren op je palet en weet naast loodgrijs…

eigenlijk is het puur uit respect voor hen die zich ouder noemen dat ik dit schrijf zelf stel ik niet veel voor figurerend in hun schaduw en mijn verhaal is dan ook gauw verteld de aanhef, pap en mam, doet niets af aan het feit dat ik me ongewenst voelde zij omarmden mij, en nog dit probleem bevindt zich hoogstens tussen mijn oren…

heb je het gehoord gehoord van haar én hem hij is er kapot van voelt zich vernacheld, verneukt ja zelfs begraven in bloemen, dat wel…

glinsterend water rechts van haar het fruit wordt links gegist met uiterwaarden vaag vooruit tussen flarden mist de ochtendzon vangt haar blond en spint het om tot goud kleurt de kleine wereld groter onthult uitbundig onbebouwd een bankje langs het wandelpad nodigt uit tot weids genot van steltlopers tot gele plomp de stilte is aan bod…

vertederd strijk ik haren de een zo donker de ander blond doe mij twintig chocolade vingers die blaadjes tot bloemen kleuren en ik smelt van puur geluk…

zorgvuldig balsemt zij haar onderlip alsof een wijsvinger enkel daarvoor bedoeld tussen haar lippen speelt een tong echter al met de gedachte aan meer…

centimeter na centimeter gaan haar vingers over het regenboogtapijt zoveel kleur zag zij nog niet in Oma’s nieuwe huis tot het kind toch onverwacht een kleurig draadje extra ziet zo eentje waar je aan kunt trekken…

wij doden geen tijd sluimeren of slapen niet dromen geen paarden maar tellen seconden en drijven de wijzers van minuten naar uren verhalen van spinsels en pennen de letters in krullen aanéén de woorden naar zinnen verre van waarheid van levensbelang…

het was vreselijk zo pijnlijk ook een ware kwelling voor allen die er wel bij moesten zijn die inspanning tot misselijkmakend toe terwijl de oplopende druk zichtbaar steeds benauwder naar een opening zocht en dat lijkbleke gezicht achter haar hortende adem waarna het plotselinge rood van gigantische ontzetting toen de beerput toch…