Alle inzendingen van Annemieke+steenbergen

De dag dat ik tegen mijn man zei , ik sluit daar een deur want er opent zich elders wel weer een ander raam, wist ik dat de toekomst alleen maar mooier en rustiger op een goede manier kon worden. Als je sommige dingen namelijk niet los laat kan het voelen of je denkbeeldig gevangen zit, al zijn er geen echte muren, onzichtbare muren kunnen wel degelijk…

V Bereid je voor Alsof seizoenen momenten natuurlijker tijd schaken steeds nauwgezet minutieus tijdloos de aarde bewegen zeggen eg er gebeurt iets zaai er gebeurt iets geloof en beloof niets oogst, bereid je voor zeggen voel je het brugdek het zwiepen boven het kanaal zie je 't water en hoe de stam zich de palm de lucht…

zijn het roemers, zwangere naalddragende takken de bladeren in de kruinen van deze wilde kastanje de dagen onthaasten zich steeds zo dubbelgevouwen voel ook jij het verharen van de struiken het verkleuren van nerven in koperen tuinen voel ook jij de rust de stilte hand in hand daar ‘t snuivende briesen ‘t hoefgetrappel zijn zij de volbloeds…

als je sterft, die onmetelijkheid ingestoten als je lichaam met vlijt zonder laatste woord of drang tot mededeelzaamheid te vroeg wordt toegedekt jij bloedverwant verder leeft zou bezinning dan na ordenen toekomst uit gedachten houwen zou jij dan binnen de ruimte lucht het tij vurig romend de tijd de golven in iedere zee laten pauzeren…

wat jij meeneemt met open armen vindt haar monding is dat wat jij op weg weegt en meeneemt is wat jij wilde als franciscaan ik heb vandaag het hout de lucht herfstig blad en het huis gevoeld die bezieling was goed ik zag de maan de zon de dageraad zelfs de bleke wolken alles was trager het water was rustig het riet…

Ik kan wel spreken van gisteren De dagelijkse struikelingen verwoorden Ik kan voor jou ‘n gedenksteen oprichten Met mijn nagels het mos wegkrabben Een hand op die gedachtenis leggen Iets van liefde op ‘n schutsblad tekenen Bloemen plaatsen of je doopkaars branden Dood eenvoudig verbeeld indachtig maken Stiller spreken hoe 't leven inclusief…

Wagner klinkt gebonden in sterke kleuren De inkt staat voor een stamvaderlijk woord Wat hinkt daar in het struikgewas bij die plas Uit de pas aan wrijving onderhevig eerlijk Een gezonde voet heeft vier steunpunten Kraakbeen dient op de tocht als bescherming Noten balken op de doellijn van het groen Ballen met ligamenten, er klinkt walsmuziek…

Zalig onzalig Het is iets van een terechtwijzing Iets rampzaligs op een dodenakker Met instemming in weten rusten Doodgaan in de bloei van leven Het is niet het sterven besterven Niet ‘t doodgaan en anders leven Dat is gemakkelijk nu ik ‘t weet Het is gewoon ‘t niet weten hoe ‘t Niet weten hoe ogen vol leven In de avond zachter te sluiten…

Zonder meer lijkt 't wel schaarste deert het ze niet, bunzing of hermelijn eekhoorntjes voor broodwinning gewoon wat stropen. Kijk ze mazen, vel na vel Niemand wat te schamen het lijkt wel van de schaarste Ik schaam me plaatsvervangend Ik schaam me plaatsvervangend donder het kruis van me weg omdat het nog steeds zo gebeurt het is…

Op de dag toen ik daar gebroken stelen, ‘t ontbreken in ‘t aanstekende, ‘t marmer naaktheid en vragende vormen luidruchtig stilte onwaarde ik altoos meer zweeg, sterren zich ontstaken,losmakend pronkten waren er inderdaad kampgolvende stille dagen. Niets gebaarde, behoudens wolken en wolkjes. Boven heide hingen sluiers, een herderskleed.…

Achter de zonnekracht en einder achter de bergketens, de klamboe van het stille zoemen, voor ik 't Hollandse land en haar weilanden zag, daar het ongeweten, het gesluierde met schauwende serene schaduwen, het op Portugezen veroverde land herinnert veel aan die koningskinderen. Achter wanden van groener rood en gaas die moeson geluiden…

Er is een open venster en een glans genade, zieleweelde en zoveel meer gelegen aan en onder die palmen, iets staat open aan de goede kant. Hoe breed ontsluit zich iets, blijken uit het aanhoudende, ’t verlangen, ’t vernieuwen, een hart kamers met melatti, oude prenten. Het ontdekken aan en van ons zelf, in onszelf ‘t stof te over en hoe…

stil is het moeilijk oorverdovende leed niet te overbruggen wat een ziel nimmer anders dan open in een baar heeft beleed je kleedt in afgedragen ouderschap, zegt toom waar niets tooit leven berooid achter blijft dan beklijft een rode dag berooid op een zwart getrapte weg liefdeloos, ik zal iets gedaan hebben wat het gras dat je droeg niet…

geluid kan vervliegen zagen zonder schragen bevriezen tot in de nerven waar het breekt waar het breekt getild mild door wind in leven maar wat is misdreven waar is mijn stem in het kabaal gebleven iets bloeide doodgewoon onder eigenwijze voeten taal deed er toe waarom verliepen leugens in waarheid zelfs tijd waar is mijn stem…

op die dagen dat je hart een autoharp was klanken geleken op september in het oer het tij oktober omarmde heel het woud naar mos geurde gelijk kruidnagelen in december leven pluiste, groenblijvende bomen de kronen hun naalden strooiden ik onder het hout vertrouwd bij de eik omarmd wilde slapen en als nu vloed de snaar opgezweept tot schuim…

overal op aarde wordt gebouwd, in en aan een wereld een huis in een stad een stad in een land een dorp op een terp overal op aarde wordt gebouwd straten gestraat onder zon en maan op een dag zo helder gesterkt wegwijzers verplaatst sterren en beren aan het firmament de maan geschilderd hoe mooi net niets bij dageraad…

daar zitten mussen, koolmeesjes een pee vee dee aaa kleurig vrolijk vogeltje in de hazelaar er trekt een lint wintervolgelingen over de blauwe zoldering midden in 't leven klinkt een koekoek snavel open dichter ogen - kraal stand open - kozend op het groen ze talen en tellen mogen hier met veren pluim - pen natuurlijk deel zijn…

Dit is waar onbloot kruinen gekruld kermis vieren het goddelijk giert en bloemen omwonden veldbloemen en meidoorntakken kwartetten. Windhozen ‘t hart als harp bespelen en leven hergeven want dit is waar. Er is geen volledige titelopgave. Wel die moeder, haar enkel, de band de vlammende band met het gezin. Die dromende Lunenburger lila heide…

Kan natuur immer of nimmer zacht zijn als honing mosterd onbevlekt gekruid gewoon plantaardig op waakstand zonder kruisbestuiving anders ontkiemen, ik baar rare dingen, puur doodgewoon leven. Schilder liever mooie kanten op deze plaats verkleef verweven in 't gegeven absoluut vertrouwd verweven met natuurlijk leven als een spriet zomers…

ik dank je voor die letterlakstiften je veramuseert me ik bloos je tilt me hoger dan de bank schudt mijn boezem tot boter en ik bewaar alle herinneringen cool zonder kat in de kast je wiegt me steeds de wilgen in zo teder als het duistert schommelt me liever in die stoel moederlijk onvoorwaardelijk draagt me nog een keer op je heupen…

Het was op een van die nachten, een van die nachten met tonnen woestijnzand het zwaard aardegericht ver en diep zand hapte. Op een van die nachten dat bij iedere wending ledematen en zeilen dansten, de maan gewoon onbewogen buiten aan de hemel stond. En bij iedere wending ik als kind bij 'n oase ankerde. Een wiel, een wiel,…

Ik ken de overkant net niet goed genoeg, tochten maak ik met ferme pas doorlopend onder of boven wolken, draag puur wit met goud licht omrand wolken, klaver op mijn jurk, een dag per keer. Het maakt geen verschil op en van welk strand de korrels en schelpen aan banken in water kleven. Er zijn rietkragen de hazen in 't helmgras en ik draag uit…

Zo afhankelijk van onafhankelijk klim ik uit de twijfelaar doordrenkt voel ik het nu denk, wat hangt af van de geest. Is alles niet een relatieve waarheid lig en zit ik, iets vliegt door de kamer ik zit en sta onafhankelijk maar afhankelijk van gedachten te zijn. Wat hangt af van de geest, een gegeven en wat is input absoluut waar…

zelfs de conifeer draagt hemelwater fluistert ik ben hier om te leven mee te dragen en te schragen ik weet en kan soms verstillen dan mag je even zwijgen om naast me te spreken uit liefde maar lief ik draag nooit haat het is me te veel in gewicht til liever op borsthoogte beide zijden moederlijk de liefde een ieder en jou weder…

Mijn aangeschoten verstand wachtte op mijn plaats en ziel verbonden zetel mijn stoel aan mijn hangoortafel in ovalen beukenhouten vorm lagen stukje steen en houten delen ik vormde die regels blind open, vormde mijn eigen armen vouwde mezelf uit mijn hart plaatste kasten in kamers. Kwam terug in Den Helder meerde in mijn ziel…

Roe-KOE-koe-koe-koe koeh-KOE- koe HOE-oe Hoe-oe, roe- Koe-koe-koe-koe Hoe-oe Hoe-oe, roe-KOE-koe-koe-koe koeh-KOE- koe HOE-oe Hoe, Hoe-oe.…

loopt hier een dunne kleurrijke dichter in Parijs een dunne kleurrijke dichter in Parijs kinderlijk onbevangen zonder sluitingstijd de wereld in en uit ik zie een obelisk een mens die leven schrijft blagen en blosjes bloesjes zomerdracht schildert volstrekt voorwaar barbaars kleur smeet smijt kwetsbaar kleurrijk verwondering…

er behoeft niet een naam in gegrift geen man geen broer geen vriend vader noch moeder geraakt eenzaam te staan er is geen kale vlakte er is na jaren natuurlijke begroeiing mos heide brem er zijn vogels er liggen offers van leven voor vrijheid geen enkele steen behoefd opgelicht er licht troost in combinatie met tristesse ontdaan van…

Onbebouwd werkt de natuur veelomvattend ieder uur, onbevattelijk ongebreideld schoon vaderlijk puur, allochtoon als koeskoes aards binnen in iedere blik, als ik vochtig mezelf blijvend levend mij niet verslik. De aarde draagt waarlijk pracht zo ik ’t mag ervaren een zee gongslagen als verwondering drijft op de baren, vanuit braakliggend rietland…

Bedorven momenten zijn keuzes en aandacht het riet er is hier geen bederf, wel palmen geen krenterigheid, tranerigheid bij flagen omarmen overheerst vervlochten. Pramoedya Ananta Toer overleed we gedenken. Omwikkelen de sapulidi opnieuw met zijde van zuiver garen dragen sjalen warmte, herinneren het klavermotief en dessa. Appliceren zon…