Je kijkt eens om
je mist je kleintjes zo
je deed je werk
terwijl ze speelden
onder je bureau
Waar zijn ze dan
O... kijk, ze zijn volwassen
waar is de tijd dat
ome Ben nog op kwam passen
De tijd is in je kinderen
zelf gebleven
er is niets weg
er is eenvoudig doorgegeven…
Ik zie je nog
zo uit de wieg getild
ik zie ons nog
daar in de kerk
jij in je doopjurk
we wachtte tot de
ouderling van dienst
een seintje gaf
Ik heb je toegesproken
want ik voelde mij
zoveel ouder en dacht
dat ik je leren moest
het leven te omarmen
omdat het zo kort is
Je bent nu half zo jong
als ik toen was en
je bent een eind…
zo klein, zo teer, zo vol belofte
nog bijna alles in 't verschiet
zo hulpeloos en zo volmaakt toch
hij maakt je blij als je hem ziet
zo groot, zo weg, op eigen wieken
de tijd een zuchtje in de wind
juist daarom heel intens genieten
van Milan, jullie kind…
Strakblauw, zeegroen of grijs
verwoestend of rakend aan het paradijs
verkwikkend, helend of beukend op de kust
een grillig monster of fenomeen van rust
Een spiegel die een vlak slechts toont
de blik daaronder die de snorkelaar beloont
Uitbundigheid van kleur en leven
verwondering dat ons dit is gegeven
een zee van rust, een zee van tijd…
0
Bezig met laden