soms, dansen de bladeren
de muziek van de wind
het innig geluk van de grijsaard
de glimlach van het kleinkind
het leven tekent grijs op de zeemans baard
nu, alleen nog de zee van gedachten bevaart
de zeelieden heisen de zeilen, levens' grootste reis
gespannen, zeilen, 'n zeemanlied
geliefden vergeet mij niet, dan geen verdriet
daarginds…
't leven keert terug op mij,
die in de vorm van een tijdloze seconde vergaat
de tijd vliegt voorbij
terwijl hij stilstaat
't moment doet beseffen dat ik
moet genieten van de tijd
zolang diens klok mijn leven lijdt
een seconde wijzer bij elke tik…
tafel gedekt voor twee
heb ik gewacht
tot in het diepe van de nacht
koud alleen gegeten voor de t.v.
ik zag je, vandaag, in de stad
ik weet, jij zag mij ook
waarna jij een steeg in dook
ben emotieloos gebleven waar ik zat
geen verdriet, noch boosheid
jij weet niet van mijn bestaan
nooit gekomen, nooit gegaan
toch een verlangen naar je…
we nemen de tijd van de wind,
die naar ons luistert
hij, de stem die z'n weg langs de hoek van 't huis vind,
en in onze oren fluistert
wat als de wind stopt met waaien,
en ons alleen laat
is het tijd voor mij om te beginnen met zwaaien,
het is enkel de wind die ons verstaat…
0
Bezig met laden