Alle inzendingen van Boh

Schaars geslaakte kreet, bemin mijn oren, uw verleden is mijn leed. Ik zal u stil bekoren zonder te horen wat u deed. En laat mij drinken van de vragen en de nachten, wijl in kaarsenvet te zinken, waarin ik u vermeed. Ik zal u luid verhoren, zonder gaarneweg u gesmoord als het geluid van sterven te verminken.…

In vroege tijd met grootse smet van bitter spijt een schietgebed In oude tijd een harlekijn van aardigheid en zonneschijn In kwade tijd als mensgevaar bezetenheid een moordenaar…

Als ik je kon horen in het guren van de wind, tijdens onze lange reizen van eenzaamheid, en als ik je kon voelen in het reizen van de vogels, op plekken waar de afstand tussen ons zo groot is, als ik je daar kon lezen in de bomen en de dieren en de rotsen en de lucht, dan zou ik daar wel eeuwig willen blijven.…

In het ochtendgemis, waar zonder gemis gelopen wordt; in een waas van verdwaalde kennis, van dingen die ontbreken, kennen de gidsen zich als leken, door gelopen sporen bekeken, de ziende blinden en zonder ogen, waar nacht en pracht en licht verbleken, zonder einde nog in zicht, en pas verplicht een eind bedrogen, en we dolen nog steeds rond…

Het is weer lang geleden lijkt als gister maar vandaag en waar ik denk is waar ik zie daar ben ik weg van oud geplaag Over mijn zorgen geen vertrouwen als de weg verloren gaat maar waar ik sta is waar ik ben en waar ik loop is mijn verraad Geen enkel uitzicht in het gluren naar een ochtend in verschiet met lang te staren naar een dag…

Vergeten mens een eiland waar slapend water vloeit door lichaam en de duinen langs bergen in het zand versleten na de jaren bij 't koude meer van ijs waar vogels en de boten in een stilte zijn verdronken op een lied van verre reizen rustig stromend als geluid bedaarde wegen in gezang van eeuwig leven.…

Ik heb nog nooit gevlogen naar een land van alle vleugels waar menig vogel de hemel in vloog terwijl zijn vleugels groeiden En ik heb slechts gelopen naar dat land waar iedereen rent en waar de wereld zo snel voorbij is jaren als een dag Ik heb slechts gekeken naar mijn land van plezier terwijl zij te snel waren om het te zien en de vogels…

Het leven is in een slaap; gerust in eigen drang naar eenheid, waar verplichting het genot in banen leidt, van een bekende blik tijdens dromen. Zo zijn zoals zal moeten. Als vergeten in een leger van dood bestaan, waar de ontwaakten worden bekeken met hun eigen vermogen; en 'foute' ogen die dan versleten achter blijven, vergeten en…

En even was het stil volkomen verlaten in rust alsof zorgen en dagen verdwenen alsof de wereld geheel bedaarde haar oorsprong weer hervonden en alle stemmen spraken eindelijk met elkaar…