Alle inzendingen van Brinkie

weet jij nog iets van je meisjesdromen ach vertel mij eens, ja toe vertel over jong zijn, was het leven toen een spel en zijn ze voor jou ooit uitgekomen droomde je van een prins op het witte paard kwam liefde vaak met vlugge vlinders wilde jij ook vijf van die handenbinders net als ik huisje beestje en een haard hield je van uitbundig lachen…

soms wil ik weer die vrouw zijn van voor het weten misschien onnozel maar schijnbaar gelukkig het onderwerp van gesprek achter mijn rug…

er buigt zich een grote statige eik mijn kant op, alsof hij mij begroet me omarmt met zijn takken zoals een mens dat doet hij laat wat bladeren vallen als grote druppels verdriet zij raken de vochtige najaarsgrond net als mijn tranen, die niemand ziet het lijkt of hij mijn eenzaamheid voelt even laat ik me troosten door de natuur leg mijn…

in een moment voordat je mond de leugen sprak zag ik de waarheid in jouw ogen haat kent geen spijt…

oh mocht het leven altijd geuren naar mahonia en zoete wijn zo zittend in de zonneschijn 'k zou nooit meer ergens over zeuren wat chips, muziek en een goed boek twee wespen die mij totaal niet storen ik kom tot rust, voel mij als herboren voor eventjes geen moederkloek de klok tikt verder op weg naar vier dan druppelt iedereen naar binnen…

een wolf uit het Friese Gaastmeren leende vaak van het schaap zijn kleren hij vroeg aan zijn vrouw ziet mijn tong nog niet blauw ik pronk nooit meer met andermans veren…

dag jongste kuiken uit mijn nest ook jij strekt nu je vleugels waar hier en daar nog dons op zit je gaat de wijde wereld in hing gisteren nog aan mijn rokken ik zie je gaan met een rugzak vol met boeken ogenschijnlijk te zwaar dag kind ga maar, maak je los al doet het mij wat pijn vlieg je toekomst tegemoet en ik, ik zal de wind…

ik heb toegekeken vanaf mijn prille jeugd hoe de ene mens zich vormt naar de ander jouw gebogen rug het kruipen op knieën voor de lieve vrede vergeet ik nooit meer liever zoveel liever had ik je rechtop gezien blijkbaar was je een goede leermeester je weet niet half hoeveel ik op je lijk…

het zijn niet de dagen die zo leeg zijn het zijn de nachten eenzaam koud daar waar jij ooit lag ligt nog je afdruk waar ik precies in pas soms krul ik me even op en laat me dragen door een kuil in het matras…

zij dronk zijn woorden als een spa blauw voelde het water tot haar lippen stijgen verloor zichzelf en verzoop in al dat geloof…