Alle inzendingen van C.O.+Jellema

Wordt de dolende geest van de doden niet dringend gestoord met dat draadloze praten van ons door de ether…

Je zou kunnen zeggen dat wij de goden hebben verlaten, maar ook dat zij ons hebben verlaten. Dat is een voorstelling die mij wel aanspreekt. Alsof ze, als vogels, zijn weggevlogen, maar ze zijn er toch nog, ze hebben zich teruggetrokken in een eigen domein. Ik kan mij geen wereld zonder goden of zonder god-met-een-kleine-letter, zonder godsinstantie…

Je weet uit ervaring dat je publiek niet erg talrijk zal zijn, je weet dat het gesprek na de lezing vaak wat moeilijk op gang komt en fragmentarisch blijft, dat de eenvoudigste vragen het moeilijkst te beantwoorden zijn, omdat je een routineuze reactie schuwt en steeds hoopt op een inval die jouzelf verrast; en je weet dat je na afloop altijd in iets…

Maar de boterbloem dan, en het hondsdraf, al dat belang dat bodem wil, voeding, voortplanting, niks poëzie -…

Nog zit de vorst tien centimeter diep in de grond, toch naast zijn schoenen al sprieten groen van sneeuwklok, krokus. Hij snoeit wat hoger werd dan hem, de vlinder- struik tot op de schijnbaar dode stam. Van zeven zwanen ziet hij op hun roep de vorkvlucht boven naar het noorden. Nog hoger denkt hij zich planeten en nog kouder, verder,…

Doe nu die gedachten dicht van je. Denk nu eens liever niet na over morgen. Kijk niet steeds weer die bosrand van gisteren na, bramenplukker die je bent zoals vroeger maar nu. Maak even geen onderscheid tussen een wie en hoezo en de kans op anders. Doe in je hoofd uit de lamp, hoor wat er is, ademt en ritselt, kwaakt in de kikkers. Leef met…

Zo'n dood gebeurt - neem onvergetelijke zonsondergangen in het dunste blauw van winter, voor een ogenblik aanschouw hun roden, violetten, die bezwijken als uit geboomte duisternis, een uil zichtbaar onhoorbaar neerglijdt en zich spreiden vleugels tot vrees waaraan een prooi zal lijden: noem onverzettelijk mooi klauw en kuil. Een dood geschiedt…

Motortje spelen met hun autopedden, tussen de vuilnisemmers die in groepen staan. Erboven kloppen moeders kleine bedden. De straatverlichting is vergeten uit te gaan. De dag lang is men bezig met ontwaken, telkens het hoofd oprichtend met een ruk. De resten van 't ontbijt nog op het laken, het brood verkruimeld en de beker stuk.…

Je droomt je thuis: een veiligheid van stemmen die 't onbegrepene gerust bespreken, je zit aan tafel en je hebt gekeken hoe de markiezen zomerzonlicht stremmen tot warmtekleur op het gestreken linnen - gedachteloos, betekenissen teken dat dingen weer niet zijn waarop ze leken, hun buitenkant een bijna angstig binnen. Het staat er…

(H.N.Werkman) De wegen waarlangs de gedachten komen met het beeld dat je draagt van jezelf in de dingen, de wegen waarlangs het herinnerde opdaagt, waarlangs je herkent wie er niet meer zijn; de wegen waarlangs de uren voorbijgaan, die van niemand de uren, je werkt aan de wens wat uit woorden te maken, in de slaap van de woorden ontwaak…