Alle inzendingen van Czeslaw+Milosz

Als er in een gezin een schrijver wordt geboren, dan is het gedaan met dat gezin.…

In deze auberge aan de wankele pracht van de zee beweeg ik me als in een aquarium, bewust van mijn vergaan, temidden van ons, zo sterfelijk dat we nauwelijks leven. Hoewel we ook rouwen, verheugt mij deze gemeenschap van blikken, gebaren, aanrakingen, van nu en eeuwen her. Ik dacht dat ik de stilzetting van de tijd zou afsmeken, maar ik…

Bij zonsondergang steunend op een stok kan ik lijken op een tuinman die een grote boom gekweekt heeft.…

Amerika. Wat een grootsheid! Wat een armoede! Wat een menselijkheid! Wat een onmenselijkheid! Wat zijn de mensen aardig voor elkaar! Wat zijn ze eenzaam! Wat een trouw aan het ideaal! Wat een hypocrisie! Wat een triomf van het geweten! Wat een dubbelheid! Amerika kan - maar hoeft niet - zijn tegenstellingen aan immigranten onthullen die het gemaakt…

Wonen in een zin, sterk uitgehamerd in metaal. Vanwaar dat verlangen? Niet om iemand te bekoren. Niet om mijn naam onder het nageslacht te vereeuwigen. Het is de onbenoemde behoefte aan orde, ritme, vorm, welke drie woorden we tegen de chaos en het niets inzetten.…

En nu zal de sneeuw altijd blijven niet verlost en niemand ooit verteld. Tegen de avond bevriest daar hun spoor in een uur, een staat, provincie. En nu zal dat gezicht altijd blijven, eeuwen door regendruppels gegeseld, eentje rolt van een wimper naar de mond op een leeg plein, in een ongenoemde stad.…

Nee niet omdat het te ver was heb je me die dag of nacht niet opgezocht. Van jaar tot jaar rijpt in ons tot het ons omvat zoals ik - als jij - dit begreep: de onverschilligheid.…