Alle inzendingen van GERRIT+KROL

Dat ik haar had uitgenodigd voor deze nachtwandeling, met die jurk aan, een ruime boothals die vaak werkte als een decolleté, was om met haar te doen wat het daglicht en in het bijzonder mijn eigen blikken, vreesde ik, niet zouden kunnen verdragen. Het woord borsten durfde ik niet eens uit te spreken, bijna niet te denken zelfs, laat staan dat ik ze…

De kleren vielen van haar af. Naakt wilde ze zijn, wentelend en geurend in de armen van Koster. Hij is groot. Want, dacht ze niet zonder ironie en rechtop in de spiegel: aanschouw mijn leden, aanschouw mijn weelde, mijn heupen in het middaglicht - deze luxe, daar kan hij toch geen nee op zeggen?…

Ontmaskerd worden als oplichter is minder erg dan herkend worden als schrijver.…

Omstandigheden is een vaag woord. Mensen verschuilen zich er vaak achter, alles ligt aan ‘de omstandigheden’. […] Ze zijn ongrijpbaar. Alles is omstandigheid behalve wijzelf.…

Ik loop door de lange gang op zoek naar de deur met mijn naam tot ik er ben; ik open hem en trap hem aan de binnenkant weer toe. O, de vreugde een deur te hebben met Krol erop, de vreugde dat mijn bestaan wat dit betreft volledig klopt. ------------------------------- uit: 'Polaroid', 1976.…

Een geheim bewaren vraagt karakter, een geheim verklappen is een kunst.…

Het is met schrijvers als met vrouwen: er zijn er maar een paar van wie je echt houdt.…

Ach je moet gewoon alles optellen Je telt gewoon alles op Het slechte vergeet de mens en het goede vergroot-ie, je telt gewoon alles op. Dat zeg jij, zegt zij, maar zo werkt het niet niet bij mij. Maar we zijn tenminste één. Welnee, toen wij zogenaamd heerlijk in het gras lagen zegt zij, lagen we in scheiding, dat zeg je er niet…

Een roodborstje dat tegen het raam tikt. Niet tegen het raam, maar tegen het ei waarin het zit en het ei breekt in tweeën. Niet het ei, maar het ijs dat scheurt van Groenland naar beneden. Een zwarte zee, waarin witte vlakten drijven. Geen vlakten maar bergen. Geen ijs, maar graniet. Nodig voor het roodborstje om zijn snaveltje te scherpen.…

De kameel heet wel het schip van de woestijn, daar kan ieder over meepraten die op zo'n beest gezeten heeft. Je zit hoog op een stoel als het ware, je gaat wel heen en weer, maar je voelt je daarbij op je gemak, terwijl in de diepte de kop van het beest gelijkmatig naar voren glijdt als de boeg van een roeiboot, met schokjes. ------…

Wie met een revolver schiet wordt soms afgebeeld: een beetje door de knieen zakkend, pang. op een kleurplaat in te sturen. Maar ga intussen jezelf maar na, bekijk jezelf in een winkelruit - als je ervoor staat, kun je ook je duimen achter de broekriem steken en achterover staan, vooral als de ruit een beetje wiebelt door de wind. ----…

Gedrieën in een bank gedreven, ondoorgrondelijk ogenblik van stilte ... de blonde Goudriaan vooraan, de schele Kast, die jongen van Peen ruggelings tegen het Periodiek Systeem, de mooie zware Wieke van der Linden naast de leraar die zij beminde, de kleine Vink, de dorre Krol, magere Kossen, Kooiman de hater, Spoelstra de schaker, Johnnie…