Alle inzendingen van Geerten+Gossaert

De nacht was in de eikebossen Tussen de heuv'len klaar en koel; En statig stapten onze rossen Naar 't oosten en 't verlangde doel. Toen woei een windje in onze oren Een vreemd gemurmel, ver en veeg . . . En briesend sprong mijn ros naar voren, In onbevolen draf en steeg, En stond ter kruine. Onbewogen, Onder de koperrode maan, Aanschouwden…

‘Ach, in dit wreed bestel, Zóo ver en zóo nabij, Lief mij en lijfsgezel, Wat tusschen u en mij?’ Elk hart zijn eigen pijn, Elk huis zijn eigen strijd;- Tusschen òns zal niet zijn Dan weedom en eenzaamheid.…

Geboren tot verlangen, Gelouterd tot geduld, Hebt Gij, in mijn gezangen, Uw melodie vervuld. Zij ons Uw doel verborgen, Uw daden zijn ons klaar: Gij maakt, in vreugdes morgen, Uw werken openbaar. O dag des heils! O heden! O zuivre morgenpracht! Wat deert mij nu ’t verleden? Wat heucht mij van den nacht? Ik kan alleen bezinnen Dat…

Een ding heb ik begeerd; een ding heb ik ontvangen: Dat, zo de dood mijn leden zou omvaen, Ik voor Uw aangezicht, o Bron van mijn Verlangen, Niet ledig zoude staan! Want, als op 't strand geslagen door de drift der branding Een kinkhoorn, draagt mijn ziel uit dit mijn leven mee De ene onzegbre vreugd, die Gij mij hebt gegeven: Het Ruisen van…

Laat nu, in angst en pijn, Meester, mij niet alléen... Wien heb ik buiten U? Immers, niet éen? 't Liefste dat Jeugd gewon Naamt Ge mij, liefde en eer. 'k Zweeg. Dat de Dienaar niet Twist' met den Heer! Vordert Gij alles nu? 'k Zwijg. Want ook dit is recht. Zijt Gij de Meester niet? En ik de Knecht? Maar blijf bij mij, blijf bij…

-O vreemdling met uw bruin gelaat, Vanwaar? -Van 't westen, van 't gebergte! -Die weg is zwaar! Wees welkom... ach, Wat is uw ros bestuifd, bezweet! -Maar o mijn land... Eer dat ik ú vergeet'! -O vreemdling met uw zacht gelaat, Waarheen? -De bergen over, naar de zee! -Gij zijt alléen, De nacht begint, Er dreigt gevaar, dat gij niet…

En beter is het niet tè schoon te zijn En niet te machtig en vooral - vooral Niet tè gelukkig; want geluk is nauw Der goden deel, doch mensen voegt het niet.…

Hij sprak en zeide In 't zaêl zich wendend: Vaarwel, o moeder, Nooit keer ik weer... En door de lanen Zag zij hem gaan en Sprak geen vervloeking maar weende zeer. Sprak geen vervloeking... Doch, bijna blijde, Beval de maagden: Laat immermeer De zetels staan en De lampen aan en De poort geopend, de slotbrug neer. En toen, na jaren,…