Alle inzendingen van Geertrud+Otten

een heel uur zei je me toe we zouden het samen wel vinden ergens onder het mom van try out op een zacht podium klaar voor het volgende applaus ik zeg je, toe hoeveel herfst moet er nog vallen op het gras aan de waterkant ik ben al zo vreselijk veel vrouw…

de oude man legt een pen in de palm van mijn hand en ik schrijf alles is meer dan ik kon aanzien meer hoorde ik alles waar het om gaat ik ken de gezichten van vrienden proefde liefde volop de vrouwen voel wie ik was zonder letter te raken het geschreven woord komt altijd te laat…

vertaal voor mij de hemel uit de lucht een zacht matras zoals het pasgeboren was nieuwe kussens slapen altijd fijn Ja mama, ik dood het woord nog net zo lief maar stuur mij niet met poëzie ontwenningspijn naar het grote bed in veel te ver Berlijn…

op de linkerzij zacht met een beetje wreed je zegt het maar lief brandhaarden zijn overal zeeën zijn net mensen ze trekken soms weg om genadeloos terug te slaan en weet je wat ook werelds is morgen kan het zomaar winter zijn…

ik heb de dood proberen om te kopen hij draalde al zolang de tuinman is geweest langs winterborders van vandaag of morgen stapsgewijs met de handen op de rug of hollend achteruit tegen de beukenstam soms leek hij op een in het nauw gedreven beest het bankje houdt zich kras zo in het zomergras waarop ik sneeuwwit dealde met de dood het vossenhol…

het zijn de onnozele ik-momenten zoals mijn gewetenloos nu waarin de smaak van oud bloed nabijt in het diepdroevig geheim ranzig opspeelt als bedorven lust ik kan je de handen open laten zien die de grote man te slapen hebben gelegd onder de slangentong van een moeras maar wie gelooft een maatje achtendertig op weg naar onschuldig fruit…

en dan krult zwart op natte handen de zin tot onzin vel na vel ik stierf al langzaam aan de letters het witste ezelsoor hoort in de meest gekrompen woorden nog het dreinend balken over de last die leven heet verzonnen liefdes en alles wat tot doodgaan lijdt…

het is zo hard te zien hoe het houweel bewust bevuild hier uitrust op het kussen verward kam ik mijn haar maar ondertussen laat dit warmbloedig lijf geen spaander heel van wat de brute berk mij deed geloven boven de doden onder marmer en het zand maai ik met tranen, voet en koude hand het onkruid weg langs de rivier en bergkloven kom avond…

zakken vol intenties heb ik zo goed en kwaad in het kerkportaal gezet het lijkt me al te schrijnend zoals gebeente in een schrijn heilig pronkend in de kerk staat in een vloek en een gebed kreunen de deuren komt U binnen Maria tilt nog steeds het zilveren kind een kaars knakt schijnbaar in haar val weerkaatst in glas en loden schuld God…

Schrik niet, jij loper in het aldoor gaan aan het voorbij. Het sisal ruw en sterk deed al met al het hangend stille werk wat lastig in de knoop, maar zachtjesaan vond ik in deze droevig lome avondlaan de hoogste boom. Zoals je ziet een berk, door weinig meer gehinderd dan een rozenperk leeft hij op grond van louter voortbestaan Ach, arme…

we zouden morgen pas toch we zongen het carefree nog de Schotse heuvels begroeten ik zal de landweg nemen forlorn tot ik je terugvind rondom Melrose Abbey bij de ruïnes dear daddy wacht als de wind op mij dan zingen we tegen verdriet samen oneindig vader en kind…

wat is het heerlijk hangen in een verknipte ligusterhaag met een sprankje zaagsel dat niet weg wil lopen uit een oude zijnaad alleen het afgeknabbeld oor wacht nog op de moeder die in het voorbijgaan haar kind op afstand houdt en zegt, nee lieverd deze is al doodgeknuffeld…

ik mag mij epilepticus noemen wat wil een dichter nog meer dan zelf kopje-onder gaan in een zingevende bron waarin alles zowaar zomaar verdrinkt in het niet en weer opborrelt tot wel om dauwwoorden te drogen soms schokkend maar altijd op een onbeschreven wit vel…

ach lieve hemel wij sloegen missaal De Avonden open en hoorden de donder waaronder God De Bijbel dichtklapte in een flits zegende Hij de enig geboren schrijver op het podium van Zijn Goddelijk Theater zag heilige huisjes tegen de vlakte gaan plat als de boerenkar met lege melkbussen rammelend achter zijn verheven stem wij sloegen…

zo schud je pissebed en slakkenslapers uit omgevallen tuinkabouterlijven boent hard hun wintermutsen algenvrij of ik zit op de drempel van de lente en denk verdomme wie is hier nou de muts versteend verdwaald in mensenbos en sprookjeshei…

wanneer de zon weer schatert boven het zoete Toscane trek me dan nog éénmaal op aan onze liefdeslussen en het lang ontwarde touw hoog boven het gebroken altaar in de kapel jij die de fakkel aanreikte mij liet vieren vluchten naar en weg weg van en naar de ongeschonden fresco`s laat me nog éénmaal liefde in het zwevend licht zien…

ik schijn meester over erenachten prijs deze dag gelaten nagorgelend boven open muilen van moerassen slijp ik de bergen achtergrond strijdbeelden die nog vraten terwijl de slaande watervallen hard mijn uren wassen in schaduwzijde wet vertelt de honger mij hoe anders salamanders levend in lege magen passen het spijt me trekt geoefend…

en zo zal het geen moment meer mogen zijn mijn vader in het tegenlicht die tevreden opstaat zijn leerzame handen plat voor me op tafel legt en zegt ja dit is bijzonder goed mam heb je het al gelezen terwijl zijn wijsvinger tikt op de gekreukte zin dit is een uitstekend gedicht…

we gaan de liefde achterna was alles wat ze zei het zwarte rijtuig met de paarden weten de weg fluisterde ik dan aan doeshie poppedeine in het bonkende hart op wielen zijn we altijd samen wij uren kon ik turen naar het bont waarin haar handen sliepen los gevouwen of gebald en hoopte zachtjes dat ze wakker mijn krullen in een aai of wat…

recht je rug maar lief tegen de wet van charlatan wind je staande op en weeg me lijdzaam af schaal naakt mijn vormen in gebed zonder normen waar de zonde sterven kan ik wil geblinddoekt nog erectie zien crème de la crème misdadig strak kleineren in alle onschuld nog wil ik erectie zien vaardig laf recht de straf veroordeeld tot…

midzomer kantte de heuvellakens rond dit gewond legerpand voor het venster met glasscherven sneed ik prompt mijn haren af ze vielen warrig in het puin door granaat kwaad overmand verloren boeken op de vloeren doorzeefd met los letterlicht heb ik rug aan rug gestapeld tot een lang verhaal omhoogklom naar de laatste tree met sleutel passend…

lief kind van vreemde woorden vertel me met gebaren wanneer onze voeten in dezelfde pas lopen over de blijvende plataan de dagen zon de spinnende kat en voor alles en iedereen over jouw weerspiegeling in het voorbijgaande water…

nog vandaag de taalcrypte volstorten met cementen woorden als ik morgen mijn aards gram kan zaaien in een bloembed van de tuin der poëzie…

sinds jaar en enkele dagen blowde ik high tot low bij de vleet het ging me inches lang zo zeer de strot uithangen trok het niet meer zoals dat heet op en rond een ander kruispunt mondje dicht de Baarsjes ongeveer vul ik nu de zakjes eigen teelt want deze sexy ook wel gelikte blowverbodsbordenverkoopster eet graag van alle walletjes meneer…

eerst dacht ik nog doodleuk bij het afscheid van mijn lichaam wil ik een lied lang sentiment zodat ze zeker zullen huilen is het niet om mij dan om de gast die zich domino-effectief in dichtstbijzijnd verdriet herkent nu prakiseer ik mij in eenzaamheid een niemandmens het lijf geplaagd verzekerd van een droge uitvaart cake de ambtenaar…

de man spreekt akelig keurig over de groeve in de wind zoek ik synoniemen want rijm als het droeve slibt weg langs de bedding van het stromende leven geen graf geen gat in de kleigrond geen schepje er pats bovenop niet vandaag zo niets morgen de tijd wil uit drassige taal de zin van gemis eerst nog wat zeven…

wat doe jij nou vraagt ze in de wachtende hal met ruime toegang tot vertrekken duimen omdat de onrust zuigt mompel ik gelaten dat ik op mijn allerkleinst een verzonnen lied zou neuriën na een doodsgedicht van Slauerhoff wist ik toen nog niet…

zo trokken we in sprakeloos zwart hoogpolig het tapijt weer recht de levenslange salontafel tilde zwaar onder zijn stapeltjes lievelingsboeken schoven wij de fluwelen gordijnen weg om de lege kamer lichter te maken of vouwde de okergele stof ons open om door het brede venster te zien hoe op eigen laan van welkom en gaan onder treurende…

lang leve de vorst ik heers als nieuwe ijsvorstin reizend tussen polen zuid en noord adem scherp de perfecte pegels rond mijn waterpas geslepen dijen ik kou van jou vorst harde rijk tot de zon mij gaandeweg vermoordt koud heb ik de sterrenwacht op schijnorde in het gelid gezet of mensen kruipen tussen steen en klagen been en bot op te zouten…

dit keer zwemmen we over verboden rivieren stromen niet sterker de opgerolde woorden in sigarenkokers blijven wel hangen boven onze hoofden wij zullen samen zingen hoog boven de namen op zijn graf tegen de bergwand op de grillige geliefde getuige de enige waarvan we weten dat ze ons lied op dagen zoals deze uitentreuren zal herhalen…