De vader hield een enorme zeebaars in de hoogte die af en toe nog nazwiepte met zijn zilveren staart en naar lucht hapte met zijn bebloede kieuwen. 'Dit keer had ik hém te pakken,' zei de vader, zich tot zijn zoon wendend. 'Zie je dat ik gelijk had.' Zijn stem en handen trilden nog van opwinding.…
De zoon zag het eiland kleiner en kleiner worden en ten slotte aan de einder verdwijnen, opgeslokt door de immense zee. Dat was het moment waarop hij voor het eerst besefte, in alle helderheid en eenvoud, wat het verlies van zijn vader voor hem betekende.…
Zodra hij hem zag naderen glimlachte hij tegen hem. Maar een droeve trek had zich voorgoed in zijn gelaat gegrift. En het leek alsof zijn lichaam overeind werd gehouden door de schouders, alsof het in elkaar zou zakken zonder de wilskracht, die het nu nog voor het zeggen had.…
0
Bezig met laden