- Over Adagio voor piano, KV 540 -
Geen licht,
geen uitzicht meer.
Muren.
Muren die niet wijken.
Een hemel die zwijgt.
Ooit een weg,
honderd wegen
naar het licht -
alles loopt dood.
Wat ooit bevrijdde,
heelde, verzoende -
krachteloos.
En maar roepen, zoeken,
en maar strelen, beuken,
wanhopig,
tegen beter weten in
blijven…
met de dood voor ogen
leef ik
maar niet uitzichtloos
niet wanhopig
scherper dan ooit
zie ik wie Gij zijt -
míjn God
en weet ik dat alles
wat er tussen ons ontstond
onvergankelijk is
met de dood voor ogen
lééf ik…
0
Bezig met laden