Alle inzendingen van Hans+Hanssens

Tegen je aan leunt mijn verlangen In handen op je rug, laat los In lippen op je hals, dichtbij waar Regen een paar druppels liet De langste dag zo vlug voorbij Gekras van eksters, in een hoge boom Het licht doorheen, de open poort Een kier op morgen, tot hier, tot jij Tot in de kleine dood…

Je praat over verlangen, verhangen verlangen Zon op het puntje van tong als de langste zoen Opgeborgen in heupen van speeksel Weet je, geen muur van zee, geen lichaam van lucht “Ook jij niet”, klamme handen en het beven in De zinderende lucht van schroeiende zon ooit Zal uit zinnen verdampen, verhangen verlangen JIJ voorbij je woorden ,…

Is de lucht wit van wolken Blauw al gauw, al soms, al In het midden van de dag slaan Lauwe vleugels zomerwind Barsten In regendruppels…

Ze praat zo stil Ze noemt haar dochter Droomt soms weg Probeert iets te doen Wat niet echt lukt Ze werkt in de tuin Van de avond Aan niet meer praten Aan niets meer doen Noemt haar dochter Die telkens vraagt Of zij nog praten kan Een kleine babbelaar Wel ja zegt ze me Tot vanavond Met de geur van gister Op een dag in mei…

Ik herinner mij een gedicht, ergens onder de melkweg, over sneeuwwitje, de maan, in een zee van stilte. “Mmmmooi !” zei je, “De melkweg, ben daar geweest”. Sindsdien ben ik een zwerfkat met een droge tong. Ik draai elke ster en elk woord om.…