De tortels koeren in het dichtst van het bos:
hoe roerend zinkt in 't hart dat zoete dringen:
het maakt onzichtbare banden los
die de ziel bonden aan zorgzware dingen.…
De mensen zijn in twijfel gevangen,
't gezicht van een god heeft de tijd gebleekt,
nu kom ik ze vertroosten met gezangen
van wat nooit wisselt en in niets ontbreekt.
Ik kan bemoediging zijn voor de bangen,
de klare stem die altijd rustig spreekt,
omdat mijn hart dat geen angstvallig hangen
aan wolken kent, ziet wat door wolken breekt…