Alle inzendingen van Hermann+Hesse

Naarmate men ouder en rijper wordt, wordt men jonger. Zo vergaat het ook mij, hoewel dat weinig zegt, omdat ik het levensgevoel van mijn jeugdjaren in feite steeds heb behouden en mijn volwassenheid en ouder worden als een soort komedie heb ervaren.…

Pas als je ouder wordt, zie je hoe spaarzaam schoonheid is en wat voor een wonder het is, wanneer tussen fabrieken en kanonnen ook bloemen groeien en tussen kranten en beursberichten ook nog fantasie leeft.…

Was dit werkelijk de liefde? Ik zag hoe zij allemaal, deze mensen der hartstocht, als het ware door stormwinden opgenomen werden en het onzekere ingeblazen, de man vandaag door verlangen en morgen door verveling gepijnigd, duister liefhebbend en grofweg verstotend, van geen enkele neiging zeker en om geen enkele liefde blij, en de vrouwen in vervoering…

De rijzige dame heette Lotte, en ontfermde zich hartelijk over mij. Het was nu niet meer de eerste keer dat een mooie, liefhebbende vrouw mij met medelijden en een zonderlinge vertrouwelijkheid tegemoet trad, en ook al deed het mij deze keer evenzeer deugd als verdriet, ik kende deze melodie onderhand een beetje en vatte haar niet al te ernstig op.…

Ik durfde Marion geen arm te geven, maar zij haakte ongevraagd in, zoog met achterover geworpen hoofd diep de nachtlucht naar binnen en keek toen van die hoogte vragend en vertrouwelijk op mij neer. Het was net of ik nog altijd de lichte druk van haar hand op mijn haren voelde, zij liep langzaam alsof zij mij wilde leiden. 'Daarginds staan huurrijtuigen…

Hij dacht weer aan de reis naar het examen in Stuttgart, aan de tocht naar Maulbronn, met de spanning en de bange vreugde die hij toen had ondergaan. Waar was het allemaal goed voor geweest? Hij wist even goed als de directeur dat hij niet meer zou terugkeren en dat het nu afgelopen was met seminarium en studie en met alle ambitieuze verwachtingen.…

Grote opwinding heerste in het klooster toen de vluchteling werd teruggebracht. Maar hij droeg zijn hoofd hoog en scheen in het geheel geen spijt te hebben van zijn kleine escapade. Er werd van hem geëist dat hij zijn excuus zou aanbieden, maar dat weigerde hij en hij stond allerminst vreesachtig of onderdanig voor de rechtbank van het lerarenconvent…

Ik zit dan meest ergens in het bos in een der kelders en drink de geliefde rode wijn, die weliswaar meestal slecht is, maar je toch helpt het leven te verdragen en de slaap bevordert. Enige keren ben ik zelfs in de Grotto aan de tafel in slaap gevallen en heb onder het gegrijns der ingezetenen bewezen dat het met mijn neurasthenie niet zo erg kan zijn…

Met zachte zingende stem begon hij te vertellen, een geweldig Epos, het verhaal van een liefde, of feitelijk een reis naar de Zuidzee, waar hij, in gezelschap van Gauguin en Robinson, het papegaaieneiland had ontdekt en de vrijstaat der gelukzalige eilanden had gesticht. Hoe hadden de duizenden papegaaien in het avondlicht geschitterd en hoe hadden…

De volgende ochtend was de hele deur beplakt met epigrammen en puntdichten, met antwoorden, instemmingen, nieuwe aanvallen, zonder dat echter de aanstichter van het schandaal zo onverstandig was geweest, er opnieuw aan deel te nemen. Zijn doel, de lont in het kruitvat te gooien, had hij bereikt en hij wreef zich in zijn handen. Bijna alle leerlingen…

Klingsor kuste een kleine vrouwenhand, hij leunde tegen een weldadig ademende vrouwenborst. Onder de tafel speelde een voet met de zijne. Hij wist niet, wier hand en wier voet, hij voelde tederheid om zich heen, voelde als nieuw de oude betovering en was er dankbaar voor: hij was nog jong, het einde was nog ver, nog ging er straling en aantrekkingskracht…

Klingsor voelde zich gelukkig, hij rustte uit en keek in de nacht, at langzaam het zwarte brood en dronk stil uit de blauwe kroes met wijn. Toen hij verzadigd was, begon hij weer te praten en te zingen, meewiegend op de maat van het lied: speelde met de vrouwen, snoof de geur op van hun haren. De wijn leek hem goed. Oude verleider, die hij was, praatte…

Bij andere jongens was het omgekeerd. Ze keken werke- en radeloos naar hun bezige moeder en op hun gezicht stond te lezen dat ze het liefst weer mee naar huis wilden. Maar bij alle jongens leverde de angst voor het afscheid en het verhoogde gevoel van tederheid en aanhankelijkheid een harde strijd met de gêne voor toeschouwers en met de stugge waardigheid…

Op een rijpere, mooiere en toch ook veel kinderlijker manier sprak de heilige Franciscus dit uit. Hem begreep ik pas tóen volledig. Doordat hij de hele aarde, de planten, hemellichamen, dieren, winden en wateren bij zijn liefde tot God inbegreep, liet hij de Middeleeuwen en zelfs Dante achter zich en vond hij de taal van het tijdeloos menselijke. Hij…

's Nachts goot hij zich vol wijn en stond dan met een kaars in de hand voor de oude spiegel, bekeek zijn gezicht in het glas, het zwaarmoedig grijnzende gezicht van een drinker. Dan op een avond had hij een geliefde bij zich, op de divan in het atelier en terwijl hij haar naakt tegen zich aangedrukt hield staarde hij over haar schouders heen in de…

Ik had mijn rode wijn in de fiasco naast me staan en imponeerde het arme, sober levende volkje met mijn forse wijnverbruik. Geleidelijk werden ook de schuwe meisjes uit de buurt vriendelijker en namen vanaf de drempel van hun huis aan het gesprek deel, lieten zich prentjes cadeau geven en begonnen aan mijn heiligheid te geloven, daar ik geen opdringerige…

Dan was ik toe aan de kroeg. Ik blies de lamp uit, liep op de tast de steile, oude wenteltrap af en ging een Veltlinerlokaal of Waadtlands wijnhuis binnen. Daar ontving men mij als de goede klant die ik was met respect, terwijl ik zelf gewoonlijk hooghartig en soms uitermate grof was. Ik las de Simplizissimus waaraan ik me telkens weer ergerde, dronk…

In elk geval was zij het die ook hem ertoe noopte de vormen in acht te nemen. Zij was veel te veel een hoogstaande vrouw om zelfs ten overstaan van vrienden de teleurgestelde, onbegrepen vrouw uit te hangen en haar verborgen verdriet aan wie dan ook te laten zien, ook al kon zij het dan voor mij niet verborgen houden. Maar ook van mij zou zij geen blik…

Ik koesterde zoals men weet de wens om in een vrij groot dichtwerk de mensen van vandaag het weidse, stomme leven van de natuur te leren waarderen en liefhebben. Ik wou hen leren om naar de hartslag van de aarde te luisteren, aan het universele leven deel te nemen en ondanks de druk van hun kleine lotgevallen niet te vergeten dat we geen goden en door…

'Is het Heinrich?' vroeg ik. En weer knikte zij, om daarna plotseling op te schrikken en mijn hand vast te pakken. 'U moet mij vergeven! En u mag hem niets doen!' 'Dat ben ik ook niet van plan, kalm nu maar,' zei ik. Onwillekeurig glimlachte ik, want ik dacht ineens weer aan Marion en Lotte, die zich ook met zoveel bezorgdheid aan hem vastgeklampt…

Wat zong zij toch prachtig, en ik dacht aan deze dagen van vervoering, welker gloed ik reeds voelde minderen, en ik voelde dat er onherroepelijk andere, koelere dagen op komst waren. Opeens glimlachte zij tegen mij en boog zich naar mij over, vanwege de muziek. Zij zag de droefenis in mijn blik en keek mij vragend aan. Zwijgend stond ik op, nam haar…

Hij vertoefde ál te behaaglijk in het verleden, hij kende ál te precies het voorbije, hij wist ál te veel over Egypte, over Indië, over Mithras, over Abraxas. Zijn liefde was gekluisterd aan beelden die de aarde reeds had gezien en hij wist in zijn hart heel goed dat het nieuwe nieuw en anders moest zijn, dat het uit een verse bodem moest ontspringen…

'Ho!' riep Pistorius heftig. 'Het is een groot verschil of je alleen maar de wereld in je binnenste draagt en of je dat ook weet! Een krankzinnige kan gedachten uiten die aan Plato herinneren en een vroom schooljongetje volgt op een creatieve wijze diepzinnige mythologische samenhangen, gedachten die voorkomen bij de gnostici of bij Zarathoestra.…

'Het goddelijke en het duivelse verenigen,' echode het in mij. Daar kon ik bij aanknopen. Dat was mij vertrouwd uit de gesprekken met Demian aan het einde van onze vriendschap. Demian had destijds gezegd dat we wel een god hadden die we vereerden, maar die vertegenwoordigde slechts een willekeurig afgesplitste helft van de wereld (de officiële, geoorloofde…

Ik was niet op de wereld om te dichten, om te prediken, om te schilderen, noch ik, noch enig ander mens was daartoe op de wereld. Dat waren allemaal slechts bijverschijnselen. Het ware beroep voor iedereen was was slechts dat ene: zichzelf vinden. De mens kon uiteindelijk dichter worden of krankzinnige, profeet of misdadiger - dat was niet zijn zaak…

Want zij praatte met mij over Hermann en over de jeugd, over de mijne en de hare, over die jaren toen wij nog niet geslachtsrijp waren, toen ons jeugdig vermogen tot liefhebben niet alleen de beide geslachten omvatte, maar alles en alles, zinnelijk en geestelijk, en alles was bezield van liefdesgeluk en bezat de mogelijkheid tot sprookjesachtige verandering…

Een keer, blozend, met veel zelfoverwinning, omdat zij hem een groot plezier wilde doen, liet zij hem een van haar borsten zien; verlegen haalde zij de kleine, blanke vrucht uit de plooien van haar kleed; en nadat hij op de knieën gevallen was om er een kus op te drukken, deed zij haar kleren er weer zorgvuldig overheen, en zij bloosde nog altijd tot…

Ik vroeg hoe het kwam dat zij de liefdeskunsten en vele geheime bijzonderheden van Maria's lichaam kende, die toch alleen maar door de beminnende man gekend kon worden. 'O,', riep zij, 'wij zijn toch vriendinnen. Denk je soms dat wij geheimen voor elkaar hebben? Ik heb dikwijls genoeg bij haar geslapen en met haar gespeeld. Nu ja, je hebt daar een…

Twee machtige, zelfzuchtige neigingen vochten in mij tegen de echte liefde. Ik dronk en ik was mensenschuw. Weliswaar besnoeide ik mijn quantum wijn aanzienlijk, maar om de paar weken wist de god me er door vleierijen toe over te halen me in zijn armen te werpen. Maar het is vrijwel nooit voortgekomen dat ik, om maar iets te noemen, op straat bleef…

Men is alleen bang wanneer men het niet met zichzelf eens is.…