Alle inzendingen van Hester

Zolang emancipatie in de wetenschap beperkt is tot het commentaar dat waar ‘hij’ staat in een artikel ook 'zij’ moet worden gelezen, is het daarmee treurig gesteld.…

Psalm 4631 In mijn nood roep ik niet en tot niemand, ik zwijg; wie na zoveel zand erover nog leeft, heeft het schreeuwen verleerd. […] ------------------------------------------------------- Ik ben heel christelijk opgevoed, daar houd je wel wat aan over. Ook goede dingen. Maar ik ben allergisch voor uitspraken als: “Je kunt het neerleggen…

Als ik kon schreeuwen Van woede en verdriet Maar het kan je niets schelen En ik kan het niet Als ik zou kunnen gillen Maar mijn keel zit dicht Al zou ik het willen Ik zie je lachende gezicht Ik kan je niet haten Je lieve ogen en je mond 'Je mag me niet verlaten!' Ik zou het zeggen als je me door de tranen verstond…

Als sneeuw boven zou blijven hangen Als de zon koude had gebracht Als we naar haat zouden verlangen Waar bleef dan de levenskracht? De bron die nooit opdroogt Maar welke dan? Een die erg zwak oogt Of een die veel kan? Het antwoord is: allen, Het is de bron van het hart De liefdesbron zal niet vervallen, Ook als hij misschien…

Als ik zeg dat ik bij je terug wil Geloof jij me niet. Als jij zegt dat je bij me terug wilt Doe ik je verdriet. Het gaat niet meer, en toch Heb ik dat gevoel nog Ik kan niet meer met je leven En toch zijn we samen gebleven. Ik kan niet met je En ook niet zonder Je bent netjes En ook bijzonder Allerlei dingen maken jou…

Als ik mijn hart nog had Dan zou het kloppen voor jou Dit heb ik nooit gehad Terwijl ik het eigenlijk niet wou Als mijn benen nog op aarde stonden Als ik niet met jou was meegegaan Dan had ik je nooit gevonden, Hadden we niet samen in de bus gestaan Jouw blik trof mij Ineens, met je verbaasde ogen Mijn lijden was voorbij Toen…

We waren op tijd voor de intocht. Muziek droeg de stoet en we hoorden wat muziek doet met een nauwe straat en een hart dat te ruim zit - Acht droegen zijn beeld op een baar. Dat het een kunst is goed te dragen zagen we daar; het moet een soort wiegen zijn dat de angst voor het laatste verdrijft. In beweging blijven desnoods pas op de plaats…

Ze liepen met kaarsen de berg op en zongen daarbij een muziek die klonk als klagen dat door het licht omhoog werd gedragen. Hem droegen ze levend en dood, de moeder droegen ze ook, maar die wankelde zo alsof de dragers er de brui aan gaven. Die er waren sloten zich aan bij de stoet: een schare donker en licht die zingend of zwijgend…

Had vannacht een huis op een terp, eromheen een voorbeeldige tuin. In de tuin lag reusachtig een steen van twee doorsnee bij één. Doopvontig was hij, een slordige ster met een mond. Ik liep door de tuin met een boog om de steen en keek ervan weg. Toen stond hij op, vernielde perk en gazon terwijl hij achter me aan de terp op klom. Ga weg…

Vannacht twee kinderen gered. Ze lagen onder dun zwart ijs; de een zag grijs, de ander blauw. Ik heb ze op het gras gelegd, dat hard onder mijn voeten brak, hun lijfjes droog en warm gewreven en ze mijn adem ingeblazen. Daarna de ochtend ingekeken, die lauw over het water lag, een mouwloos T-shirt aangedaan, wat grassen in een vaas geschikt…

Ik droomde dat ik van je droomde: we zaten op de bank en praatten wat, je droeg de trui die ik die dag gedragen had, je haar was nat van alle regen. Je lijf solide warm had weer de frisheid van wanneer je in de grienden was geweest en je vertelde feestelijk gewoon dat het daarginds toch anders bleek, hoe diep de wortels reiken van de eik…

Langzaam verteerd, Opgegeten door verdriet. Langzaam gemarteld, Niemand die het ziet. Langzaam herlevend, Met vernieuwde hoop, Langzaam opgestaan, Zonder al die wanhoop. Langzaam afgebroken, Door mens en dier, Langzaam vermoord, En het interesseert ze geen zier.…

Het is vaak zoiets simpels, het is gemis van je stem bijvoorbeeld, geen verhaal over landschappen meer, geen gedoe met je was, je kleren onaangeroerd in de kast. Het is van je handen op zoek naar houvast de afdruk nog weten op leuning en deurpost en je voetstappen op het parket en de trap, dat zo willen laten, bedenken: poetsen en wrijven…