Alle inzendingen van Jan+de+Wit

Als de nacht valt dan is het winter. En de bomen zingen droevig in de wind die mij strelend verleidt een blad te zijn, en weg te vliegen. Om de zon te voelen kussen op mijn huid. En mijn amoureuze zelf weer terug te vinden.…

Traan Beween vol weemoed Mijn verdriet. Want ik heb lief. Mijn hart is groot. Vergeet Mijn passie. Vergeet Mijn vuur. Want mijn traan Verdrinkt In mijn verdriet.…

Deze lichten in de verte, wanhoopspunten in de nacht. Geen spoor van lang versmaadde liefde. Niets dat leven nog verzacht. Deze lichten zijn mijn leven, houden mijn hoofd boven de zee. Ik dreig in de golven te verdrinken, wanhopig zwem ik met ze mee. Alleen God weet van mijn ondergang. En biddend stort ik neer, verdrink ik langzaam in…

Ik, dichter, wil zijn als het blad op de wind, dat zachtjes wuivend, tranen laat. Zon is mooi, en miezer droevig. Zeg ik, taalbarbaar. En al vliegend zeg ik goedendag tegen mijn vriend, de weemoed.…

Zij lag op haar rug in het gras en ik was een wolk, gehoorzaam aan de wind net als het gras, dat wuivend de schoonheid beweende. Haar tranen waren dauwdruppels geworden, en als je lang genoeg staarde hoorde je vergulde violen weerklinken. Bespeeld door de wind, terwijl haar handen zachtjes dirigeerden. Bewaarde prille jeugd werd plotseling…

Zwevende jongen, met zijn hoofd in de wolken of in muzikale sferen wil hij zijn. Maar soms landt hij even, en verstrooid vliegt hij verder, sluit zijn ogen en oren voor de wereld. Hij komt wel weer terug, ooit.…

Heeft het nut te zingen en de dood te vergeten? Ik zong in de storm. Ha! lachte de wind, mijn muziek is veel mooier. De wereld haat taalbarbaren en leugenaars. Dichters zingen in de dood! Ik schreeuwde tegen de wind, vervloekte zijn egoïsme, spuugde op zijn hartstochtelijke virtuozenhaat. Ik schreeuwde duizend kelen schor, schopte…

Wat vreemd dat de wereld is wat mijn ogen zien, of mijn oren horen. Je bent er niet. Heeft ze gezegd. Maar zij bleef achter. Misschien is de wereld doof, en ben ik de enige die de muziek van de wind hoort. Spreek maar liever niet, zonder woorden valt zoveel te zeggen. En wolken vertroebelen je blik op dat wat lelijk is.…

Donkerblauwe lucht achter stille, wijze wolken. De muziek houdt lang en zacht hier haar laatste zucht verborgen. Daar ligt het gedicht van onvervalste poëzie. En lang gezochte zinnen uiten zweverig en licht mijn pas verworven passies. Ik, dromer stijg soms veel te hoog. Dan zweef ik over wolken, roze, rood en donkerblauw, start ik…

Schone, Je krullen zweven Als wolken Om je heen. Mijn hart klopt Hartstochtelijk Van stille bewondering. Misschien Mag ik je niet In stilte beminnen. Misschien Mag ik niet Bewonderen wat Niet van mij is. Maar toch blijf ik Op een afstand kijken, En zweef een eindje Met je mee.…

Pril was hun volwassenheid aan het einde van de zomer. De kus was innig. En het water hielp de melancholie een handje. Weemoedig van de zomer liep ik door. Met een kus Van twee vrouwen In mijn hart.…

Ik zou willen vliegen; En met mijn handen Grijpend, en zoekend, Mezelf willen bedriegen Met de passie van muziek. Ik zou je willen bespelen; En met mijn vingers, Gevoelig en teder, De klanken der liefde Met je delen. Ik zou je willen verwarmen; En met mijn passie, Lieflijk en zacht, Jouw liefde omarmen In de nacht.…

Il mio caro, Zingen haar ogen In de taal der liefde. Ti amo En zoveel meer. Ach, diep Is de oceaan. Ik zou de bodem Willen zien. Occhio di amore, Oog van liefde, Leer mij de passie Zien.…

Alleen Droom ik de liefde. Tussen wat Ooit is geweest En wat nog komt Misschien. Liefde Is een zacht vuur Van verlangen. Peilloos Als verdronken passie.…

De liefde heeft mij Vleugels gegeven, Mijn liefste. Nu zweef ik Op de wind Van de hartstocht. En omhels ik de zon, Als een kus Van je lippen. Passie Is een vuur. Vlieg met mij, Mijn liefste. En omhels Mijn hartstocht.…

Een bloem – Wit als sneeuw; In de zomer. Mysterieus – Gedachteloos, Lijkt het. Of diep verzonken. Alle tijd en plaats vergeten. Diepe blauwe blik In de verte.…

Sprakeloos – Zachtjes wiegend Op de wind. Sprakeloos – Mijn handen op je heupen. Vergeten dat er ooit Een verleden is geweest. Slechts het nu En hier – Bij jou.…

Jij praat, Maar je hart zwijgt stil. ’t is stil zonder het leven. Je ogen kijken, Je wilt bezwijken, Om de dood Haar zin te geven. Verblind door tranen Blijf je dwalen. Je zoekt de leegte In je hart.…

Kom, mijn hart, laten we vliegen Op de vleugels van de tijd. Kom, mijn hart, wij zijn een vogel. Laten we vliegen uit de strijd. Kijk, mijn hart, de lucht is blauw. Verandert in het avondlicht. Laten we vliegen naar de einder, Tot we verdwijnen, uit het zicht. Maar ach, mijn hart, wij zijn geen vogel. Wij weten niet eens wie wij zijn.…

Terwijl jij leefde in de schaduw van de wanhoop Strekte de dood haar armen naar je uit. Ze was verleidelijk, Haar lokroep onweerstaanbaar. En je ging mee, Het wrede leven uit. En misschien koos je de vrede, Maar voor ons koos je de dood. Wij kenden slechts de schaduw van je hart. Maar nu wordt ons de stilte haast te groot. En al is je…

Wat vreemd dat je weg bent, Wat vreemd, zo stil. Wat vreemd dat ik niet huilen kan. Hoewel ik dat wel wil. Wat vreemd dat ik je stem nog hoor, Wat vreemd, zo vertrouwd. Dat ik nog steeds dezelfde grap vertel, Waar jij zoveel van houdt. Wat vreemd dat ik tegen de bloemen praat, Terwijl jij er onder ligt. Dat je naam nu op een grafsteen…