Alle inzendingen van Jandeb

het is mijn week van het co-hondschap. Ik probeer al twee jaar uit te zoeken of ik de co- of het -hondschap heb. Bij co-ouderschap is dat simpeler, maar daar ga ik niet over uitweiden. Dus ik haal de hond, zo dacht ik dat we afgesproken hadden, en na twaalf mails weet ik waar en wanneer. Het loopt allemaal vlot, de afspraken, een mailtje meer of…

Toen ik haar voor het eerst ontmoette, dreef ze aan de oppervlakte van een emmer water. Ik heb haar eruit gehaald en voorzichtig neergezet met zicht op de klimop. Ze ademde nog. Bij gebrek aan tijd verloor ik haar enkel uurtjes uit het oog en dacht dat ze op eigen kracht verder was gegaan, maar niks daarvan; ze zat nog steeds naar de klimop te staren…

Ik heb niks tegen loslopende runderen, integendeel, ik ben voor de vrijheid, maar er is een maar. En die maar houdt in dat als de runderen hun vrijheid mogen behouden ook alles wat er vrij rond losloopt daar geen hinder van ondervindt. En dat is nu precies waar ik iets tegen heb, een drol zo groot als mijn hondje midden op het wandelpad met een zwerm…

ik neem de rozijnen één voor één uit het plakdoosje hij houdt van mij hij houdt niet van mij vierenzestig rozijnen tweeëndertig keer wel tweeëndertig keer niet de laatste niet eet ik op…

hoe het nu verder gaat zal de lucht blauw oplichten na een regen van vallende sterren die duikelen als zonnestralen omdat ze wensen dragen of smeer ik gewoon boterhammen na een slaperige goedemorgen lees de ochtendkrant van gisteren alsof er niks veranderd is -ik stel je een vraag -…

als ik nu een schelp zet op elk oor hoor ik dan de hele dag een golf die golft als een zeeschelp of een oor dat hunkert naar de zee…

het laatste stompje geel geslepen mijn doos caran d’ache is leeg ik kom tekenkleur tekort ook schrijfblauw is niet meer ik schud de potloodvruchten creëer er een regenboog mee zoals je vroeger sneeuw kon schudden roep te vroeg ‘Hosanna’ in den hoge…

hoe het vroeger beter was toen zomers zomers waren we enkel de droogte te verslagen hadden de pastoor op zijn kansel altijd het laatste woord riep wij ons geen zorgen hoefden te maken over lege batterijen en geweld in willekeurige volgorde enkel de haan zorgde voor ergernis helemaal alleen op zijn eentje hoe we de geschiedenis zullen…

ze neemt een brief van de Poolse soldaat hij stelt het goed heeft vrouw en kind een grote moestuin want nooit meer honger dat heeft hij gezworen hij staat terug aan de poort hongerig en verkleumd ze denkt aan haar moeder het prachtmens met haar gulle soepketel en ze voelt elke letter die ze niet lezen kan…

ze zit in de verkeerde coupé schrijft boete in de wasem omdat ze niet ontkennen wil dat het verkeerd is nipt aan de champagne in een hoek van velours herschikt haar parels glimlacht naar Lakshmi…

als ik één blad vangen kan in een herfststorm zoek ik dan naar groen of kleurt geluk bruin -of vliegt een wens -…

zes zusters rond een tafel zes zwarte hoofden ze draaien links ze draaien rechts richting boter richting brood halverwege een glimlach zowel links als rechts een glimlach boter een glimlach brood…

niet voorbij de rode lijn afstand om leven levend te houden terwijl het enkel levend wordt door dichterbij…

zondagmiddag kwart voor twee ik schep rabarberspijs in het ronde potje er zijn er twee, eentje leeg om op te halen eentje gevuld om mee te brengen bellen hoeft niet maar ik doe het toch hoewel ik weet dat de deur al enkele keren op een kier heeft gestaan alsof die Zwitser de tijd zou vergeten placemats in knallende kleuren houden de kinderen…

alsof de dans vertraagt ik eenzaam verder wals linksom één twee drie één twee drie er groeit een boom uit de maan hij trekt me met kale takken de droom in wiegt me over een zee van kolkende bladeren waarop ik mijn hartstocht schreef ik huil tegen de maan aan een lage zon ligt op de loer ze sluipt langs de dorre stam en legt mijn…

zal ik je herkennen als een duivel met een anjer op het bal masqué of ben je een fluistering in avant-première van de verstomde perfectie of gaat het oog in oog in hemelsblauw met wolkengeroffel…

ik rek deze dag nog even met mijn rug tegen de muur geniet van elk uur dat hij mij teruggeeft in warme stralen er groeit een boom uit de maan wil ik soms vliegen dan de grond wordt koud ik sta maar eens op ik ga ervoor…

Ik blaas bolle briljantjes ze spelen regenboog met de zon ik ren en spring en blaas en eindelijk is er eentje dwaas barst op mijn wang en pang! Ik krijg mijn eerste blaasbellenzoen!…

ik stond in de zoo met mijn kinderhand vol apenootjes geef mij geen klavertje vier of een ontvoerde edelweiss ik wil een aap hij moet Gust heten hij moet trommelen ik wil het live horen de banaan ruiken ik vang zijn vlooien hij krijgt nootjes ik stond in de zoo met mijn kinderhand vol apenootjes op het raam stond AAP…

soms dwaal ik daal ik in mijn spelonk zoek muurschilderingen ze blijven weg de muren zijn blank ze verdwenen ik weet niet waarom…

ik zal eikels rapen en noten bladeren van berk en beuk zoek gesloten dennenkegels pluk een blauwe pauwenveer mijn kleinste kunstwerk ooit dat van herfst is gemaakt zal ruiken naar kastanjes en onze laatste wandeling naar verse aarde naar Allerheiligen…

Wiske heeft weer pijn Wiske heeft altijd pijn maar dat vergeet ze wanneer ze kokend water giet over het zwarte goud - als een rover snuif ik het aroma op en de slager moest sluiten geen stroom zie je gelukkig heb ik gas - cafeïne is mijn redding en ik bedoel maar die eend zit daar op een lelieblad stilleven te wezen en niemand heeft het…

lorre mag mee hij is onmisbaar en weet dat best maakt zich niet vuil zo is lorre niet hij waakt over de rest aan lucht of er geen tekort is tussen antraciet en morgen mag lorre weer mee en weet dat best…

ik raapte een scherf op ergens in een Griekse tuin hij lag daar zo half in en uit het zand er zit een rode knikker in mijn handtas die ik nooit terugvind maar hij brengt geluk vandaag heb ik een peer gekeeld zo maar gevierendeeld ze krijste niet eens het is dit moment het nu van deze zomer dat geen voorbijgaan kent maar een blijvend…

ik wil niet thuiskomen van weggeweest ik wil thuiskomen van er geweest en terug te zijn…

ik misleid met mijn scheuten zie ik er bijna frivool uit doch het is slechts de schijn van stervend zijn…

“Goeiemorgen!”, piept iets dat lijkt op een menselijke stem. Ik hoor het vaag door de ijszaken heen die moeten voorkomen dat ik als een hamster de roltrappen ga bestormen en compleet gefrustreerd op en af ga hollen om mijn bolle wangen kwijt te raken. En ik kan het niet weerleggen. Mijn mond zit vast gesjord met bandages die voorkomen dat alle losliggende…

hij plukt het konijn uit de suikerspinnen wolk als de wind juist staat…

het is een bezigheid en neen, niet al te druk maar boeiend genoeg om mijn tijd mee te verslijten het delicate ervan is het moment -dat unieke moment wanneer ik kan zien hoe van die grote eik de schaduw valt en hoe stil de aarde dan kan zijn…

zelfs niet in twee zoals het een ei zou betamen, neen onevenwichtig gebroken vind ik de schelp bij de haag als voortijdige geboorte van een dood…