Wanneer ik de lente ruik
in het warme ochtendlicht
is het mijn geweten
dat wil dat ik dicht.
Een zachte bries
die langs mijn gezicht streelt
is het mijn hart
dat mij beveelt.
Alles wat je voor hem voelt
moet je schrijven
geen getreuzel, geen geaarzel,
het is de kou van de winter die anders altijd zal blijven.
Dus ik sluit mijn ogen…
Liggend op mijn rug zacht in het gras
enkel dan kan ik dromen
en zie ik de wolken
in de mooiste vormen voorbij komen
Met de werkelijkheid ver achter me
kan ik uren naar de lucht staren
en laat ik je zonder je daadwerkelijk te zien
net als de wolken door mijn gedachten varen
Liggend op mijn rug
zondig ik mijn gedachten en tijd
enkel denkend…
0
Bezig met laden