Alle inzendingen van Joost+Haelvoet

Waar ik links moest, ben ik rechts gegaan en ook omgekeerd. Waar iedereen passeerde, bleef ik staan. Zo ging het altijd, en nooit verkeerd. Ik loop over drijfzand als de weg te makkelijk is. Zo kom ik telkens aan de overkant, vaak tot eigen ergernis. Want wil ik wel het doel bereiken dat ik vooraf heb vastgelegd? Hoe kan ik mijn leven…

Vraag me wat er scheelt, zonder een antwoord te verwachten. En met mijn ogen zal ik zeggen wat ik niet zeggen kan. Daar waar mijn mond verbergt, spreken mijn ogen de waarheid. Altijd.…

Blauw, geel en rood. Kleurenspectrum in woorden, in zinnen beminnen.…

Zittend in de leegte van het leven staar ik rondom mij naar alles wat beweegt… naar niets… De grauwgrijze ruimte en de dode lichamen staren schaamteloos terug. Doordringend kijk ik net zo lang tot de leegte binnentreedt en ik niets zeggend rondkijk met een lege blik.…

Zoeken naar zijn zerk, verzakt in de mulle grond. Verwelkte bloemen ondersteunen de dode sfeer. Er hangt een geur van dood hout, als van een robuuste eik die groeide, op zoek naar licht. Diep geworteld in mijn hart. Niet vergeten. Nooit vergeten. Als een jong boompje vergroei ik met de dode oude eik. Hij leeft, in mij.…

Opgekropte frustratie stroomt van haar wangen. Haar lange wimpers klitten samen en de mascara loopt uit. Kristallen worden mat. Onbegrip en ongeloof, het willen maar niet kunnen verklaren. Wat je niet ziet aankomen slaat dubbel zo hard toe. Tevergeefs zoekend naar antwoorden, naar troost huilt ze.…

als een parel in het natte ochtendgras licht brekend regenboog kleur mijn dag van binnen ik straal het uit naar buiten…

ze wil niets laten uitschijnen maar ze straalt als nooit tevoren de kleuren van de regenboog verraden de zon achter de wolken vederlicht slalommend tussen regendruppels om nooit meer terug te keren…

18u22, de trein wordt opgeslokt door drummende mensen als piranha’s op hun prooi na duizenden jaren ontwikkeling, wordt de mens herleid tot een jager, die met zijn speer luidkeels jaagt op een plek aan het raam waar hij rustig zijn krant kan lezen…

de donkere woestijn van gitzwart zand lacht je uit wanneer je denkt een wit licht gezien te hebben strompelend kruip je verder door de droogte op zoek naar water het hoongelach overstemt je zware ademhaling je zit vast in een kubus waarvan de zijden niet gelijk zijn…