Alle inzendingen van Joris+Denoo

Het ketsen van een oude buks bij valavond en in de glooiing tussen dag en nacht struikelt stervend een dier. Duisternis beklimt het licht. ik verwelkom mijn schaduw mijn bondgenoot. Gevangen in de lichtkegel van volle maan hapert een droom, valt stil, suist daarna met de loslippigheid van een klappende ballon zijn eigen betekenis voorbij. Een…

De stad slaapt. Alles is rustig. Een rat met zachte vacht vlucht voor het schijnsel van de nachtwacht. In alkoven snurken burgers. Langzaam draait de aarde rond: blauwe bol, open riool, vergaarbak van gerochel, kanker en vulkanen. Vrede op het plein. Niets beweegt. Een oude straathond spert zijn muil en jankt zijn blues tot op het bot. Een…

Het sneeuwde komma's op aarde: mensen vertraagden en haperden. Ik zat in het café en keek naar mijn auto in de straat. Een schip. Winter woei aan, als de woede der Noormannen uit barre tijden in klaslokalen. En zoals mijn wagen meer en meer op die van vader begon te lijken, een slee, zo werd sneeuw dikker en dikker en witter. Ik werd een…

Je zit in Normandië, aan eeuwige zee. Daar woedt weer oorlog en ik kan niet landen zoals jij het wil en ik. Wij dus, geallieerd maar apart. Je zit in mijn landschap, mijn voorgrond, mijn voetlicht. En toch ben je er niet. Hoe licht het ook zij, daar en toen, mijn hart blijft een donkere kamer. Meeuwen ontbreken maar zwieren daarbuiten en…

Toen Hongarije nog oud was, en Victor Vandewiele doodviel op zijn veld, en Charles Declercq de ene na de andere sigaret zonder filter onbekommerd oprookte, toen woonde ik in een doodlopende straat en waande ik me een Oude Hein met een lamp die mensen hielp om niet in putten te vallen. Er waren ononderbroken wegenwerken in mijn hoofd. Bij nacht…

Als er een god is: hij zou moeten blozen. Als liefde bestaat: in godsnaam dan maar. Want zijn hart, het Parijs van het lichaam, waar licht en liefde weifelen tussen dromen en bedrog: gekooid in zijn kijkkast van ribben staart het door zijn strenge navel en ziet, verschrikt: dit is de aarde, hier gebeurt het, om de eigen as. En zwijgt,…

De nacht dat de dichter doodging, droomde ik van kleine donkergele Schotse bergkoeien en veel regen. Ook had ik iets met everzwijnen in Ardense bossen, fluitwind bij een omheining en modder die mijn tred alsmaar vertraagde. Werd ik achtervolgd? Ik weet het niet. Snelde ik ergens heen? Ik blijf het antwoord schuldig. Zoals gewoonlijk herinner…

De namen van de vaders en de zonen worden kruis aan kruis hier uitgespeld. Altijd nieuwe wind waait over steen en bladert steeds nieuwsgierig weer in kruinen. En lispelt in de stad van stilte de namen van de vaders en de zonen. Blad na blad en boom na boom vertakt zich naar de hemel schreiend. Een weeë welhaast goddeloze droom van bloed…