Alle inzendingen van Kurdo+Baksi

Je kunt Stieg niet beschrijven zonder in te gaan op zijn slapeloosheid. De man leek nooit te slapen. Hij was zich daarvan bewust en we hadden het er vaak over. We kwamen tot de conclusie dat er personen bestonden die hoewel ze maar een paar uur per nacht sliepen, uitstekend in staat waren hun werk te doen. Maar als het om mannen als Churchill en Napoleon…

Stieg hield me constant voor dat het de patriarchale orde was die deze jonge vrouwen van het leven beroofde. Toen ik Stieg vroeg zijn visie in de dagbladen uiteen te zetten, zei hij dat hij er de voorkeur aan gaf om 'een heel boek over de onderdrukking van vrouwen te schrijven, om op die manier zijn standpunt te verklaren'. In januari 2004 gaf hij…

Toch wuifde hij het argument geheel van tafel en vervolgde hij, steeds meer opgejaagd: 'Het probleem is dat dat ertoe leidt dat we in de val van de rechts-extremisten lopen. Alsof etnische verbondenheid en culturele achtergrond de waarde van een mens zouden bepalen. Zo'n opvatting wordt gevoed door racistische voorstellingen en nationale normen en…

'Goed', zei hij, 'wat kunnen we voor conclusies trekken? Er is wereldwijd sprake van onderdrukking van vrouwen. Arme en rijke mannen verminken, vermoorden, mishandelen, besnijden elke dag vrouwen, overal ter wereld. Het komt voor in Zuid-Afrika, Saudi-Arabië, Noorwegen, Mexico, Tibet en Iran. Maar er bestaat geen zachte en harde onderdrukking van…

Dus zijn vraag waarom juist hij werd bedreigd, was eigenlijk puur retorisch. Uiteraard kende hij de reden voor de vele lange haatbrieven en wist hij dat in racistische tijdschriften en op websites belachelijk werd gemaakt. Wat daarentegen lastiger te verklaren is, is waarom hij iedere nazi, racist en xenofobe gek die hem een brief of bedreiging stuurde…

Op dat moment hoorde ik het korte bericht op mijn voicemail. 'Stieg is dood.' Ik rende de zaal uit en slaagde erin onmiddellijk een lift naar het St.-Göransziekenhuis te krijgen. De rit duurde maar een paar minuten. Ik hoorde voortdurend de woorden in mijn hoofd: Stieg is dood. Dat kan niet waar zijn, dacht ik. Ik heb het ongetwijfeld verkeerd verstaan…

De slanke, elegante jongeman die ik in het najaar van 1992 bij restaurant Vasa leerde kennen, kreeg ook steeds bollere wangen. Hij werd vadsig en kocht grotere broeken en hemden. Hij was totaal niet geïnteresseerd in voedsel. Hij at als hij tijd had. En dat was dan meestal vet en ongezond junkfood. Maar zijn gewichtstoename deed geen afbreuk aan zijn…

'Mijn punt is dat de politie het racisme en het nazisme niet serieus neemt. Het kan toch nauwelijks een nieuwtje voor je zijn dat er nazi's in het Zweedse politiekorps zitten, toch? 'Nee, dat ben ik met je eens.' 'Dus waarom verdedig je de politie dan? Je bent die nazimiljonair in Filipstad toch niet vergeten, die een uitgebreid netwerk binnen…

Natuurlijk waren er veel meer mensen dan Stieg en ik die werden bedreigd, zeker op de met haat vervulde websites van de racisten. In hun top-tien stonden journalisten, politici, politiemensen, overlevenden van de Holocaust, immigranten, homosexuelen, antiracisten, vakbondsmensen en Zweden die niet-blanke kinderen hadden geadopteerd. De nazi's richtten…

Stieg was namelijk die antiracistische musicus die telkens als het stil werd aangaande kwesties die de gelijkwaardigheid van alle mensen betrof, de trom roerde. Zo gauw het stil werd - en de samenleving voelt zich altijd prettig als onaangename fenomenen onder het tapijt geveegd kunnen worden - begon hij uit alle macht de trom te roeren. Al in de jaren…

Er is in het geheim een nazistische terroristische beweging in Zweden gegroeid. Met de moordaanslag op de journalisten Peter Karlsson en Katarina Larsson lijken de bangste vermoedens bewaarheid te zijn. Toch zijn de bomaanslagen van de laatste tijd slechts het topje van de ijsberg. In 1997 hebben er volgens de Binnenlandse Veiligheidsdienst in Zweden…

Stiegs aanwezigheid had onmiskenbaar iets geladens. Als je er maar in slaagde zijn signalen te duiden, werd het hele bestaan verlicht. In die gevallen waarin je zijn intenties begreep, kon hij alles wat op zijn weg kwam afbranden - inclusief zichzelf. Zodoende was hij een droom én een nachtmerrie om mee samen te werken. Hij was méér dan betrokken, hij…

Er was nóg iets wat me toen al opviel - ik in afwachting van mijn lunch en Stieg met zijn koffiekopje en zijn snel slinkende hoeveelheid sigaretten - en dat was hoe levendig hij gebaarde met zijn handen. En dat hij echt indruk op me maakte met zijn kennis. We waren ons er uiteraard van bewust dat de precaire situatie waarin Zweden zich in 1992 bevond…

We zaten zeker twee uur te praten. Asbakken werden omgewisseld en door Stieg in gelijkmatig tempo weer gevuld. Hoewel we elkaar nog maar net hadden ontmoet, voelde het alsof we elkaar al jaren kenden. Ik vond al meteen dat hij een van de moedigste mensen was die ik ooit had ontmoet. Zijn betrokkenheid was overduidelijk - ik had zelden iemand getroffen…